III SA/Gl 2513/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 maja 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 maja 2016 r. W treści skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] T.K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Na mocy pisma referendarza sądowego z 1 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Do wezwania dołączono wzór formularza. Odpis wezwania doręczono skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2016 r. W dniu 26 kwietnia 2016 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek na urzędowym formularzu. Ponieważ jednak nadesłany formularz nie odpowiadał wymogom przewidzianym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257), referendarz sądowy zarządzeniem z 12 maja 2016 r., doręczonym w dniu 27 maja 2016 r., pozostawił wniosek baz rozpoznania. Pismem datowanym na 3 czerwca 2016 r. i tego dnia nadanym w urzędzie pocztowym, skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. W jego uzasadnieniu powołał się na okoliczność, iż nadesłany wzór formularza nie nadawał się, w jego ocenie, do wypełnienia, dlatego posłużył się wzorem podjętym z Internetu. W związku z powyższym nie ponosi on winy za nienadesłanie wniosku na właściwym formularzu w terminie. W treści ww. sprzeciwu skarżący wniósł nadto alternatywnie o przywrócenie terminu na uzupełnienia braków dotyczących wniosku o prawo pomocy a do wniosku dołączył wypełniony przez siebie formularz "PPF". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia. Sprzeciw jest niezasadny. Stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. właściwy w tym zakresie jest referendarz sądowy. Natomiast art. art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek składa się na rzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Przepis ten precyzuje art. 256 pkt 2 p.p.s.a. przyznający Radzie Ministrów kompetencję do określenia w drodze rozporządzenia m. in. wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza. W wykonaniu tej delegacji wydane zostało wskazane powyżej rozporządzenie z 19 sierpnia 2015 r., z mocą obowiązującą od 29 sierpnia 2015 r., znajdujące zastosowanie do spraw wszczętych po dacie wejścia w życie, a więc również do rozpoznawanej. Podkreślić należy, że wniosek złożony na innym formularzu niż według ustalonego wzoru nie odpowiada wymogom art. 252 p.p.s.a. a zatem podlega rygorowi z art. 257 p.p.s.a. Z kolei ten ostatni przepis nie różnicuje wystąpienia zapisanego w nim skutku od tego, czy uchybienie terminowi było zawinione czy też niezawinione przez stronę. Dlatego rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym zarządzeniu referendarza sądowego uznać należy za trafne. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożony w treści sprzeciwu jest bezprzedmiotowy. Skarżący złożył bowiem nowy wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu a zgodnie z utrwaloną linią w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II OZ 18/12 LEX nr 1113819) pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie oznacza, iż skarżący nie może złożyć kolejnego wniosku, z tym że wniosek taki powinien złożyć na formularzu urzędowym, który został mu przesłany przez sąd. Tym samym prawomocne zakończenie postępowania w sprawie wniosku złożonego w skardze nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku dołączonego do sprzeciwu. Wniosek ten będzie rozpoznany przez referendarza sądowego w nowym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 257 p.p.s.a. oraz art. 260 tej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.