III SA/Gl 253/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności [...] w podziemnych zakładach [...] w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 lutego 2016 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu [...] z dnia [...] r. nr [...], w której złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na możliwość niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podał, że prawomocna decyzja zakazująca stronie wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu w specjalności [...] w podziemnych zakładach [...] na okres 18 miesięcy niesie za sobą znaczną szkodę majątkową i niemajątkową. Niemożność wykonywania ww. czynności wiąże się bowiem bezpośrednio z obniżeniem wynagrodzenia za pracę. Ponadto rzutuje na samoocenę skarżącego, która ulega w ten sposób znacznemu zaniżeniu, a także nie pozostaje bez wpływu na jego reputację i opinię otoczenia. W ocenie skarżącego, trudne do zaakceptowania jest także ukaranie go w sytuacji, gdy z narażeniem życia ratował górników z zagrożonego rejonu. Wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie zatem trudne do odwrócenia skutki, które raz zaistniałe spowodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają przyznanie stronie ochrony tymczasowej. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest zatem wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt . I FSK 1397/13 ). Należy mieć na uwadze także to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazał tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Za takie z pewnością nie można uznać twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na to, iż niemożność wykonywania czynności osoby wyższego dozoru ruchu w specjalności [...] w podziemnych zakładach [...] rzutuje na samoocenę skarżącego, która ulega w ten sposób znacznemu zaniżeniu, a także nie pozostaje bez wpływu na jego reputację i opinię otoczenia. Są to bowiem twierdzenia o charakterze ogólnym i generalnym, pozbawione konkretnej i przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji skarżącego. W aktach sprawy brak jest także dokumentów, które mogłaby stanowić dla Sądu podstawę do uwzględnienia wniosku, jak chociażby dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącego. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.