III SA/Gl 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] zawarty został wniosek o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2018 r., tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., określanej odtąd skrótem "p.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez sąd przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stosownie do art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, przy czym do opłat sądowych zalicza się m.in. wpis. Ponieważ wyrokiem z 11 czerwca 2018 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję niewątpliwym jest, że skarga pozostała uwzględniona. Tym samym Sąd jest zobligowany do zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowego. Postępowanie pierwszoinstancyjne wszczęte zostało w dniu 13 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej skargę na ww. decyzję do organu – koperta znajduje się w aktach sądowych sprawy). Uwzględniając przepisy intertemporalne, stwierdzić należy, że sprawa niniejsza wszczęta została przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U z 2017 r. poz. 1870 ze zm.) w sprawie opłat za czynności radców prawnych – zwanego daje w skrócie "rozporządzeniem z 2015 r.". Wyrok oddalający skargę (III SA/Gl 553/15) zapadł 22 września 2015 r., również przed zmianą stanu prawnego. Natomiast po uchyleniu tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 25 stycznia 2018 r. ponowne postępowanie przed Sądem I instancji zostało wszczęte już w aktualnym stanie prawnym, tj. w dniu 22 marca 2018 r. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że w sprawie III SA/Gl 553/15 należy stosować obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. w Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem z 2002 r.". Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 2002 r., stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia. Z uwagi na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 10.145.460 zł zastosowanie będzie miał § 6 pkt 7 rozporządzenia, zgodnie z którym stawki minimalne, przy wartości przedmiotu zaskarżenia (sporu) powyżej 200.000 zł wynoszą 7.200 zł. W tym stanie rzeczy, na zwrot kosztów postępowania sądowego w tej sprawie składa się: kwota 54.102 zł (wpis sądowy od skargi) i kwota 7.200 zł (wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącą spółkę) oraz 17 zł (opłata skarbowa od pełnomocnictwa). Wskutek wniesienia od wyroku z dnia 22 września 2015 r. skargi kasacyjnej zostało zainicjowane postępowanie dwuinstancyjne, które zakończyło się w dniu 25 stycznia 2018 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W tym czasie też, bo 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. W związku z tym, utraciło moc dotychczasowe rozporządzenie z 2002 r. Jednocześnie z § 21 rozporządzenia z 22 października 2015 r. wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Mając zatem na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie doszło w dniu 25 stycznia 2018 r. do zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w danej instancji, tj. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należy stwierdzić, że po tym dniu w sprawie winno mieć już zastosowanie rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 2015 r. stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna obliczona na podstawie § 6, w niniejszej sprawie 25.000 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika ma jednak, z mocy art. 206 p.p.s.a. charakter uznaniowy. Stosownie do treści powołanego przepisu, Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wynika z tego, że przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego ustawodawca pozostawił ustalenie ich ostatecznej wysokości uznaniu Sądu i jego swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Określając wysokość wynagrodzenia takiego pełnomocnika procesowego Sąd uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy jak i nakład pracy radcy prawnego (adwokata), przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny. Określenie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować także z uwzględnieniem czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił zasądzić kwotę 8.300 zł stawki minimalnej z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą w postępowaniu przed Sądem I instancji w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 275/18. Orzekając w tym zakresie wzięto pod uwagę, brak aktywnego działania w sprawie przez pełnomocnika, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku WSA w Gliwicach, bowiem aktywność ta sprowadzała się jedyne do odbioru korespondencji i obecności na rozprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.