III SA/Gl 2777/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. F. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W treści wniesionej do tut. Sądu skargi, skarżąca zamieściła dodatkowy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia w sprawie fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata z urzędu. Powyższy powtórzyła następnie na druku urzędowego formularza, czyniąc tym samym zadość wezwaniu z dnia [...] r. W jego uzasadnieniu podała, iż wspólne gospodarstwo prowadzi z [...], z których jedna posiada orzeczenie o [...] w stopniu lekkim. Ich źródłem utrzymania są [...] w wysokości [...] zł na obie córki oraz wynagrodzenie za pracę skarżącej na [...] etatu wynoszące w miesiącu grudniu [...] zł. Dodatkowo do [...] r. pobierała rodzinne w kwocie [...] zł, a obecnie otrzymuje dotację do mieszkania w wysokości [...] zł, jako że czynsz za mieszkanie komunale o pow. [...] m2, które zajmują wynosi [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Należy jednak zauważyć, iż przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę braku środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub nieposiadania wystarczających środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Natomiast druga z przesłanek została określona w art. 247 ustawy. Ma ona charakter negatywny, co oznacza, iż jej wystąpienie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy chociażby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 ustawy. Stosownie do treści art. 247 ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ma wątpliwości, że nie może być ona uwzględniona (vide: M.Niezgódka-Medek [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Zakamycze 2005 r., str. 596 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1984 r. sygn. akt II CZ 112/84, LEX nr 8631). W ocenie tut. Sądu przepis art. 247 ustawy ma w rozpoznawanej sprawie zastosowanie, albowiem wskazana w nim przesłanka odmowy przyznania prawa pomocy została spełniona. Wniesiona przez S. F. skarga na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, jako spóźniona kwalifikuje się bowiem do odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ustawy. Wobec powyższego postanowiono orzec jak w sentencji.