III SA/Gl 304/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.),, Sędzia WSA Anna Wójcik, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. D. i Z. B. – wspólników "A" s. c. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - wysokości podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę cywilną "A" A. D., Z. B. w P., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za [...] 2001 r. zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 19 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Przedstawiając stan faktyczny podał, iż w wyniku kontroli podatkowej ustalono, iż skarżąca spółka nie posiada pełnej dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością. W złożonych wyjaśnieniach wspólnicy Spółki podali, iż dokumenty te spłonęły w wyniku pożaru, jaki miał miejsce w siedzibie Spółki w dniu [...] 2002 r.. W toku czynności kontrolnych uwzględniono odliczenie podatku naliczonego z dostarczonych duplikatów faktur oraz nadpalonych, acz czytelnych oryginałów faktur zakupu, która była zgodna z kwotą zadeklarowaną w deklaracji VAT-7 za powyższy miesiąc. Natomiast przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało nieprawidłowości w rozliczeniu za [...] 2001 r., bowiem podatnik wykazał w deklaracji za październik nadwyżkę do przeniesienia w kwocie [...] zł, a organ kontroli skarbowej określił kwotę do przeniesienia w wysokości 0 zł. W tym stanie faktycznym organ podatkowy pierwszej instancji powołując się m.in. na art. 21 § 3 i art. 207 § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa określił zobowiązania podatkowego w miejsce deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów procesowych tj. art. 121 § 1, 122, 188, 191, 200 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 27 ustawy podatkowej poprzez nakładanie sankcji podatkowej na podatnika, który dopełnił wszystkich obowiązków. Argumentował, iż organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań zmierzających do otworzenia dokumentacji podatkowej oraz nie uwzględniły wyjaśnień dotyczących niektórych zakwestionowanych faktur. Organ odwoławczy nie uznał argumentów odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał okoliczności faktyczne sprawy oraz zaakcentował, iż strona nie wniosła żadnych zarzutów merytorycznych, ponieważ w rozliczeniu za ten miesiąc nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, a jedynie skorygowano nadwyżkę do przeniesienia, co było konsekwencją decyzji wydanej za [...] 2001 r.. Szczegółowo uzasadnił bezzasadność zarzutów co naruszenia przepisów podkreślając, iż organ podatkowy prowadził postępowanie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a wezwanie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zostało zignorowane zarówno przez wspólników spółki, jak i pełnomocnika działającego w sprawie. W skardze z dnia [...] 2003 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powtórzył przy tym zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a nadto obrazę przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. uzasadnił okolicznością przerzucania na podatnika ujemnych skutków zdarzeń losowych oraz bezczynności kontrahentów, którzy mimo wniosków nie wystawili duplikatów faktur zakupu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie strony postępowania nie były obecne. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż wydając rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, że w rozliczeniu za ten miesiąc organy podatkowe nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości w zadeklarowanych kwotach podatku naliczonego i należnego, a jedynie skorygowano nadwyżkę do przeniesienia, co było konsekwencją decyzji wydanej za [...] 2001 r.. Natomiast zarówno zarzuty odwołania, jak i skargi odnoszą się do decyzji wydanych za miesiące, w których kwestię sporną stanowiła zasadność wyeliminowania z odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego nie udokumentowanego stosownymi duplikatami faktur bądź kopiami faktur zakupu u wystawców faktur. Okoliczności te nie wystąpiły w rozliczeniu za miesiąc, którego dotyczy zaskarżona decyzja, a zatem zarzuty podniesione w skardze nie mają żadnego związku z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Zarzuty te zostały szczegółowo rozważone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt III SA/Gl 298/06, a zatem zbyteczne jest powtarzanie tej argumentacji, skoro – jak wyżej wskazano – nie ma związku z rozpatrywaną sprawą. Zaakcentować przy tym trzeba, iż pełnomocnik strony skarżącej nie wniósł co do tej decyzji żadnych zarzutów, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Za bezskuteczne uznać należy przy tym zarzuty naruszenia przepisów procesowych tj. art. 121, 191, 200, 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, bowiem pełnomocnik nie wykazał, iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów proceduralnych mogłoby ewentualnie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nadto zaakcentować należy, iż zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej szczegółowo odniósł się do wymienionych zarzutów, jednoznacznie wykazując ich bezzasadność. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie, a powtarzanie tej argumentacji uznał – w tej sytuacji – za zbyteczne. W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja dotycząca rozliczenia za [...] 2001 r. była wyłącznie konsekwencją zmiany rozliczenia za [...] 2001 r., nie zawierała ani ustaleń faktycznych, ani argumentacji prawnej, strona skarżąca nie wniosła zarzutów, a Sąd nie stwierdził naruszenia prawa – skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).