III SA/Gl 309/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku VAT oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r., Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z [...]r. określającą skarżącemu J. T. kwotę podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z [...] r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 2 oraz art. 13 §1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm., w skrócie op). Uzasadniając rozstrzygniecie organ stwierdził, że [...] r. J.T. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z USA w ramach mienia przesiedlenia samochód osobowy marki AUDI, rok prod. 2014 o z silnikiem o pojemności skokowej 2967cm3. Zadeklarował wartość celną przedmiotowego samochodu w kwocie [...] USD, warunki dostawy [...] oraz przyporządkowanie do kodu CN 99050000 (kod Taric 9905000000) Wspólnej Taryfy Celnej (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1101/2014 z 16 października 2014 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - (Dz. U. UE L Nr 285 z 30.10.2015r.), który stosowany jest w przypadku mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej i z tego tytułu korzystają ze zwolnienie z należności celnych i podatkowych. W tym samym dniu zgłoszenie zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym, a następnie przeprowadzono jego weryfikację, w szczególności pod kątem zasadności zadeklarowanego zwolnienia z należności celnych w ramach tzw. mienia przesiedlenia. Na podstawie zgromadzonych dowodów Naczelnik Urzędu Celnego w R. wydał decyzję nr [...] z [...] r., w której stwierdził niedopełnienie warunków wymaganych do zwolnienia z należności przywozowych towaru w ramach mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego marki AUDI Q7 na podstawie zgłoszenia celnego z 16 lutego 2016 r. Jednocześnie uznał, że przedmiotowy samochód był przedmiotem importu i określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 14.307 PLN. W związku z powyższa decyzją w sprawie celnej Naczelnik Urzędu Celnego w R. wydał decyzję z [...] r., którą określił zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu importu samochodu w kwocie 29 272 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 42 929 zł. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 207 § 1 i 2 op oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 19a ust. 9, art.30b ust. 1, art. 33 ust. 2, ust. 6, art. 34 ust. 3 i ust. 4, art. 38, art. 41 ust. 1 i art. 146a ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, w skrócie ustawa VAT), art. 27 ust. 1, ust. 4, art. 100 ust. 1, ust. 4, art. 101 ust. 1, art. 102 ust.1, art. 104 ust. 1 pkt 3, art. 105 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tj. Dz. U. z 2011 r., nr 108, poz. 626 ze3 zm., w skrócie upa). Skarżący od tej decyzji złożył odwołanie. Po jego rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji, albowiem uznał, że niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 upa podstawa opodatkowania w przypadku importu samochodu jest wartość celna powiększona o należne cło, a zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o podatku VAT podstawa opodatkowania w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym podstawa opodatkowania jest wartość celna powiększona o należna cło i podatek akcyzowy. Jak wskazano wyżej organ celny decyzja z 15 lipca 2016 r. określił kwotę należnego z tytułu import samochodu AUDI Q7 (zgłoszonego jako mienie przesiedlenia) cła w wysokości 14 307 zł. Decyzja ta i ustalona nią kwota cła była podstawa określenia należnego z tytułu import podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. decyzja ta organ pierwszej instancji był związany. Jednakże decyzją z [...] r. wydaną , po rozpatrzeniu wniesionego przez J. T. odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił w całości powyższą decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Mając na względzie powyższe zdaniem organu odwoławczego uchylenie decyzji podatkowych okazało się z tej przyczyny zasadne. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien uwzględnić okoliczności ustalone w sprawie celnej. Na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Żądając uchylenia kasacyjnej decyzji organu odwoławczego w całości zarzucił decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 2 oraz art. 13 § 1 pkt 1 lit. a op oraz art. 73 Prawo celne poprzez ich błędne zastosowanie i uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z 15.07.2016r. określającej kwotę długu celnego dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z 16.02.2016r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji podczas gdy nie zaszły przesłanki wskazane w at. 233 § 2 op i istniały podstawy do wydania merytorycznej decyzji; art. 127 op poprzez jego niezastosowanie i nie rozpatrzenie sprawy po raz drugi, a jedynie ograniczenie się do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji, czym naruszona została zasada dwuinstancyjności, niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie skutkującej uchyleniem ww. decyzji, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na poczynienie właściwych ustaleń w sprawie i orzeczenie co do jej istoty; art. 120 w zw. z art. 121 O.p. i w zw. z art. 125 op poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącego do organu; art. 180 w zw. z art. 188 op poprzez ich niezastosowanie i niedopuszczenie dowodów zawnioskowanych w sprawie, podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów zmierzało do wykazania istotnych okoliczności w sprawie i pozwalałoby na ustalenie stanu faktycznego nie obarczonego błędem i pozwalałoby na uniknięcie uchylenia decyzji organu I instancji; art. 191 op poprzez ocenę zgromadzonego materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co skutkowało błędnym przyjęciem, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, że materiał zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na przyjęcie, że skarżący przeniósł się na stałe do Polski z USA, art. 210 § 4 op poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niepozwalający na merytoryczne ustosunkowanie się do decyzji, w tym nie wskazanie jakim dowodom organ dał wiarę a jakim nie i dlaczego oraz poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. oraz braku należytego uzasadnienia wystąpienia przesłanek z art. 233 § 2 op jak i nie wskazanie przyczyn braku możliwości zastosowania art. 229 op,, art. 233 § 2 op poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w zobowiązaniu organu I instancji do podjęcia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy określonych w uzasadnieniu czynności, w tym ustalenie wartości celnej pojazdu w oparciu o metodę wartości transakcyjnej lub tez jedną z metod zastępczych; oraz obrazę prawa materialnego, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19a ust. 9, art.30b ust. 1 i 6, art. 34 ust.3 i 4, art.38, art. 41 ust. 1, art.146a ust. 2 upa i art. 27 ust. 1 i 4, art. 100 ust. 1 i 4, art.101 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 3 i art. 105 ust. 1 ustawy VAT poprzez stwierdzenie, ze powstał z tytułu wykazał istnienie przesłanek uprawniających do zwolnienia od należności celnych. Importu samochodu marki AUDI Q7 obowiązek w podatku akcyzowym i podatku VAT podczas, gdy samochód korzysta ze zwolnienia jako mienie osobiste należące do osoby przenoszącej swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego, podczas gdy z materiału dowodowego wynika przeciwny wniosek oraz art. 3 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z 16.11.2009 r. poprzez błędne uznanie, że brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia towaru z należności celnych w ramach mienia przesiedlenia, podczas gdy skarżący wykazał istnienie przesłanek uprawniających go do skorzystania ze zwolnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarzut skargi uznał za nietrafne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zwolnienia z należności celnych przywozowych samochodu osobowego sprowadzonego z USA, co do którego strona wprowadzająca go na obszar celny Unii Europejskiej twierdzi, że stanowi mienie przesiedlenia i jako takie korzysta ze zwolnienia z cła, podczas gdy organ stoi na stanowisku, że okoliczność przesiedlenia nie została dostatecznie wyjaśniona, dlatego zasadnym jest uchylenie decyzji odmawiającej zwolnienia w celu zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego dla jednoznacznego ustalenia tej okoliczności. Zasady zwolnienia z cła mienia przywożonego na obszar celny Unii Europejskiej przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16.11.2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE L z 2009r nr 324 s.23 z późn. zm.). Zgodnie z art.3 wskazanego rozporządzenia, z zastrzeżeniem art. 4-11 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Mienie osobiste, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia oznacza każde mienie przeznaczone na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych. Mienie osobiste tworzą w szczególności: (i) majątek ruchomy gospodarstwa domowego; (ii) rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i przyczepy do nich, przyczepy campingowe, łodzie wycieczkowe i prywatne samoloty. Stosownie do art. 4 ww. rozporządzenia, zwolnienie z należności celnych przywozowych jest ograniczone do mienia osobistego, które: a) z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Po myśli art. 5 ust. 1 rozporządzenia zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy. W sprawie nie jest sporne, że J. .T. zamieszkiwał poza obszarem celnym Unii przez co najmniej 12 miesięcy, co wynika z przedłożonych przez niego rachunków za media i używała sprowadzony do Polski pojazd przez okres powyżej 6 miesięcy, co również wynika z dokumentów dot. rejestracji pojazdu w USA. Oś sporu koncentruje się zaś na zagadnieniu przesiedlenia strony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeniesienie centrum życiowego. W tym przedmiocie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu co do tego, że kwestia ta nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ I instancji, czemu dał wyraz w decyzji kasacyjnej z 25 stycznia 2017 r. Uchylił bowiem decyzję organu I instancji z 15 lipca 2016 r. określającą kwotę należnego cła z tytułu importu samochodu AUDI Q7, nie uznał samochodu za mienie przesiedlenia i korzystające ze zwolnienia z cła. Sąd stwierdza z urzędu, że decyzja organu odwoławczego była przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z 18 maja 2017 r. WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/GL 308/17 oddalił skargę. Jak podkreślił Dyrektor Izby Celnej w K. powyższa decyzja była podstawą wydania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r. określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym i podatku VAT z tytułu importu samochodu AUDI Q7 wykazanego w zgłoszeniu celnym z 16 lutego 2016 r. nr [...] bowiem podatek akcyzowy i podatek VAT wyliczane są w oparciu o wartość ceną i należne cło (art. 104 ust. 1 pkt 3 upa i art. 30b ust. 1 ustawy VAT). Skoro kwota należnego cła nie jest znana i nie zostało przesądzone, że cło jest należne, to decyzja organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Organ jest bowiem związany decyzją kasacyjną w sprawie celnej. Stąd zarzut naruszenia art. 127 op należało uznać za nieskuteczny. Analogicznie należy odnieść się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących wadliwości postepowania administracyjnego, gdyż nie odnoszą się one do przedmiotowej sprawy ale do sprawy wymiaru należności celnej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 210 § 4 op, gdyż uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w sposób jasny i logiczny przedstawia argumentację uzasadniającą uchylenie decyzji organu I instancji. Również zarzutu obrazy ary. 233 § 2 op, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wskazań przywołanych przez skarżącego. Organ odwoławczy podkreślił wyłącznie konieczność uwzględnienia okoliczności ustalonych w sprawie celnej. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.