III SA/Gl 312/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w M., Wójta Gminy M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr: [...] w przedmiocie inne – opinii w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: odrzucić skargę wniesioną przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w dniu [...] r., wydało postanowienie nr [...], którym po rozpoznaniu zażalenia G. K. na postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w M. dotyczące negatywnej opinii w kwestii wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów zwierających do [...]% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym O. uchyliło postanowienie w całości i pozytywnie zaopiniowało wniosek G. K. we wskazanym wyżej zakresie. W podstawie prawnej wydanego orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z e zm.), art.17 ust. 1 , art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98 , poz. 1071 ze zm. ) , art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 147, poz.1231 ze zm. ), pkt 4 i 5 załącznika do uchwały nr [...] Rady Gminy w M. z dnia [...] w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie gminy M. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ na wstępie podniósł, iż Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W M. po raz wtóry negatywnie zaopiniowała wniosek złożony przez G. K. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających do [...] alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży zlokalizowanym na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym O. W zażaleniu podniesiono, iż sprzedaż piwa ma być prowadzona na prywatnej posesji z przyczepy gastronomicznej, w której jest prowadzona sprzedaż drobnych przekąsek małej gastronomii i napojów. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ zezwalający wydaje zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Podkreślił przy tym, iż Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w M. przyjęła, iż lokalizacja baru wskazanego przez wnioskodawcę – pozostaje w kolizji z postanowieniami pkt 4 i 5 uchwały Rady Gminy M. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie gminy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosek strony G. K. w zakresie usytuowania punktu sprzedaży spełniał warunki określone w uchwale Rady Gminy M., w konsekwencji czego organ uchylił negatywne postanowienie i podjął opinię pozytywną dla wnioskodawcy W uzasadnieniu organ wskazał iż zgodnie punktem 4 uchwały , punkty sprzedaży oraz podawania napojów alkoholowych mogą brane usytuowane wyłącznie w obiektach stale związanych z gruntem , których sprzedaż oraz podawanie odbywa się wewnątrz obiektu. Zasady te nie dotyczą jednak sprzedaży i podawania piwa w okresie letnim w wygrodzonym terenie na wolnym powietrzu. Tymczasem wnioskujący precyzując dane we wniosku podkreślił, iż punktem sprzedaży ma być przyczepa gastronomiczna zlokalizowana na działce ogrodzonej a sprzedaż ma być prowadzona w okresie od [...] do [...]. Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga została wniesiona przez Wójta Gminy w M. i Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w M. We wniesionej skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, iż SKO dokonało arbitralnej decyzji pozytywnie opiniując wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów. Tym samym opinia Gminnej Komisji mająca odmienne zdanie wydaje sie być zbędna, a jej byt prawny usunięty z obowiązujących przepisów. Zasygnalizowano jednocześnie, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie podstawowe terenu na którym ma być prowadzona sprzedaż alkoholu to grunty leśne – z zakazem lokalizacji zabudowy kubaturowej i zmian zagospodarowania terenu z wyjątkiem urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów leśnych i urządzeń turystycznych. Nadto, jak wykazały czynności sprawdzające dokonane w terenie, strona nie prowadzi w przyczepie działalności gastronomicznej i nie zgłosiła do opodatkowania z tego tytułu gruntów i budynków związanych z jej prowadzeniem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż oba podmioty, które złożyły skargę nie posiadają legitymacji skargowej. Są podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu zmierzającym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, gdzie pierwszy jest organem decyzyjnym, zaś drugi jest organem opiniującym wniosek w sprawie wydania zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi. Skarga do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu z przyczyn wymienionych w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do pkt 6 tegoż artykułu skarga do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu: "jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne". Wśród warunków formalnych sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest również ten warunek, iż skarga musi być wniesiona przez podmiot, któremu – zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. – przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z § 2 tegoż artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Sformułowanie każdy kto ma w tym interes prawny, oznacza, że istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzonej kontroli określonego aktu lub czynności organu przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. W tej płaszczyźnie o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu z obiektywnym porządkiem prawnym (T. Woś (w) T. Woś H. Knysiak –Molczyk, M. Romańska Postępowanie ...,s 122,123). W wyroku z dnia 24 listopada 2004 r. OSK 919/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Może być to norma należąca do każdej dziedziny prawa (nie tylko prawa administracyjnego) na podstawie, której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków. Skarżący musi mieć zatem w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Skarga musi zatem dotyczyć jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. W tej płaszczyźnie więc interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1, ma charakter materialnoprawny. Jest zatem oparty na normach materialnego prawa administracyjnego, gdzie istnieje norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu ( por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz T. Woś ,H Knysiak –Molczyk , M Roamańska, Wydawnictwo Prawnicze Lexis –Nexis, W-wa 2005 str. 213,214) .Tak więc legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać dwa elementy . Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem i interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodnego z obiektywnym porządkiem prawnym. Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, iż Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nie spełnia wskazanych wyżej wymagań. W ocenie Sądu, w tej konkretnie sprawie komisja ta nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia SKO w C. dotyczącej uchylenia negatywnej opinii wydanej przez tę Komisję w kwestii wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających do [...] % alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym O. i następnie pozytywnego zaopiniowania wniosku G. K. we wskazanym wyżej zakresie przez SKO. W przedmiotowym postępowaniu postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych negatywnie opiniujące wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych skierowane było do G. K. On to bowiem z takim wnioskiem się do Wójta Gminy w M. zwrócił. Warunkiem zaś wydania zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży było uzyskanie pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Była to zatem "własna sprawa administracyjna" G. K. i tylko on miałby uprawnienie do wniesienia skargi jako podmiot posiadający interes prawny zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. W następstwie tego niniejszą skargę trzeba uznać za wniesioną przez podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 p.p.s.a., a w konsekwencji ją odrzucić, jako niedopuszczalną, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.