III SA/Gl 319/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2014 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (odmowy zawieszenia postępowania) postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania ""A" " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r. nr [...] , odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 3 lipca 2012 r. poz. 749, ze zm., zwanej dalej O.p.), w zw. z art. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540). W uzasadnieniu wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...] , cofnął skarżącej Spółce w całości zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego, udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. nr [...] . Postanowieniem z [...] r. nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego w C. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ""A" " gier na automatach poza kasynem gry tj. w lokalu o nazwie "[...] " zlokalizowanym w C. przy ul. [...] , ujętym w cofniętym zezwoleniu nr [...] . Postanowienie zostało doręczone w dniu [...] r. Pismem z [...] r. ""A" " Sp. z o.o. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania zainicjowanego odwołaniem złożonym przez Spółkę od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] , cofającej zezwolenie z [...] r. nr [...] , na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Postanowieniem z [...] r. nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego w C. , odmówił wnioskowanego przez Spółkę zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie wymierzenia kary urządzającemu gry na automatach poza kasynem gry. W zażaleniu na to postanowienie Spółka, wniosła o jego uchylenie i orzeczenie przez organ odwoławczy, iż z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszoinstancyjny. Dyrektor Izby Celnej w K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...]r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka wniosła o uchylenie postanowienia drugoinstancyjnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 201 § 1 pkt 2, art. 212, art. 239, art. 128 O.p., argumentując, iż organ naruszył te przepisy uznając, iż przedmiotowej spawie nie występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, podczas gdy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od wydania rozstrzygnięcia organu odwoławczego w postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego udzielonego. 2. art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i art. 2 i art. 32 Konstytucji poprzez wydanie postanowienia, którego treść przeczy zasadzie równości pomimo, iż inne organy zawieszały postępowania opierając się na przesłankach analogicznych, jak te, które podnosił skarżący, 3. art. 121 § 1 oraz art. 187 § 2 ustawy – O.p. poprzez prowadzenie postępowania oraz wydanie postanowienia, którego treść nie budzi zaufania do organu, 4. art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób nieodpowiadający wymogom stawianym przez przepisy prawa, 5. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 oraz art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.204 z 21.07.1998 r., str. 37 ze zm., zwanej dalej dyrektywą 98/34 lub zamiennie "Dyrektywa") w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez zastosowanie ustawy, która nie została uprzednio notyfikowana, przez co narusza przepisy prawa europejskiego, a przy tym oparcie rozstrzygnięcia i wszczęcie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o przepisy, które nie powinny być stosowane w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. i w konsekwencji tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 i § 2 O.p. W uzasadnieniu skargi Spółka szeroko odniosła się do poszczególnych zarzutów, akcentując, że decyzja pierwszej instancji nie może być wykonana, zatem dopiero po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia można nałożyć na Spółkę karę z tytułu urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że w obecnej sytuacji kara nie mogła by być wymierzona z uwagi na fakt, iż ustawa o grach hazardowych, na podstawie której wymierzana jest kara, nie została notyfikowana. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Cytując treść art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wyjaśnił, że organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe. Na potwierdzenie swego stanowiska przywołał wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 1600/10, LEX nr 774465). Organ stwierdził, że takiego "zagadnienia wstępnego" nie stanowiło, rozstrzygnięcie postępowania odwoławczego o decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego ""A" " Sp. z o.o. Organ podkreślił, że prowadząc postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej uwzględniał stan faktyczny na dzień orzekania tj. na dzień wszczęcia postępowania, w którym to dniu Spółka prowadziła działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych pomimo cofnięcia jej zezwolenia. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że postępowanie prowadzone w związku z urządzaniem przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ""A" " gier na automatach poza kasynem gry tj. w lokalu o nazwie "[...] " zlokalizowanym w C. przy ul. [...] , ujętym w cofniętym zezwoleniu [...] (a więc to samo, którego dotyczy zaskarżone postanowienie) zostało zawieszone przez Naczelnika Urzędu Celnego w C. postanowieniem z [...] r. nr [...] , (doręczonym Spółce w dniu 29 stycznia 2014 r.) do czasu wydania rozstrzygnięć przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach skarg kasacyjnych złożonych od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2013 r. o sygn. akt. III SA/Gl 1621/13, III SA/Gl 1622/13, III SA/Gl 1623/13. W wyrokach tych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął stanowisko odnośnie wykonalności nieostatecznej decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w kontekście art. 239a O.p., dokonując wykładni ww. przepisu i stwierdzając, iż " (...) regulacja art. 239a O.p. powoduje, że niedopuszczalne jest wykonanie przez organ jakichkolwiek czynności, które wbrew woli podatnika prowadzą do skutku równoważnego z przymusowym wykonaniem nieostatecznej decyzji. W konsekwencji nie jest także dopuszczalne "wykonanie takiej decyzji" w innym postępowaniu, tzn. przyjęcie przez organ orzekający w innej sprawie, (...) że decyzja z dnia [...] r. cofająca skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na urządzaniu gier na automatach niskich wygranych przed uzyskaniem przez nią przymiotu ostateczności delegalizuje z momentem wprowadzenia jej do obrotu prawnego działalność skarżącej w tym zakresie. " Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zw. dalej "P.p.s.a.", sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie (postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. - II OSK 2453/2010 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. występuje, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi winno skutkować jej odrzuceniem. Podkreślić należy, że postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie zostało doręczone stronie 29 stycznia 2014 r., zaś ze stempla pocztowego na kopercie wynika, że skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym Radzionków 1 również 29 stycznia 2014 r. W skardze strona skarżąca nie wskazuje, że ma wiadomość o zawieszonym postępowaniu w sprawie. Zatem Sąd przyjął, że powzięła tę wiadomość już po wyekspediowaniu skargi do Sądu. Wskazać również należy, że celem postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego jest dokonanie kontroli przez sąd czy jego wydanie nie narusza przepisów i gdyby sąd stwierdził naruszenie takich przepisów, miałby obowiązek wyeliminowania z obrotu takiego postanowienia. Konsekwencją tego byłoby zobowiązanie organu do zawieszenia postępowania. Wobec wydania przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania, wyeliminowane zostało z obrotu prawnego skarżone postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Tym samym Skarżący, choć w sposób zastępczy, uzyskał oczekiwany przez siebie cel tj. zawieszenie postępowania w sprawie, a jednocześnie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art.161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zatem zbędnym stało się odnoszenie do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie.