III SA/Gl 326/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego w M. na informację Zarządu Województwa S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa S. na lata [...] postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Psychiatryczny Zakład Opiekuńczo-Leczniczy w M. skargą z dnia [...] 2010 r. zaskarżył informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku nr [...] złożonego w konkursie nr [...] o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. W treści skargi zakwestionował negatywne rozstrzygnięcie protestu w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępne należy wskazać, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) zawiera podstawowe reguły odnoszące się do rozdziału funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, przy czym ukształtowanie unormowań proceduralnych rozdziału środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności należy do kompetencji państw członkowskich w zakresie, w jakim nie zostały one uregulowane przepisami prawa wspólnotowego. Ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw, w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. z 2008 r. Nr 216, poz. 1370 ze zm.) z dniem 20 grudnia 2008 r. dopuściła sądowoadministracyjną kontrolę postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielenia dofinansowania projektów ze środków funduszy europejskich. Ten zabieg legislacyjny zmienił diametralnie sytuację w zakresie dopuszczalności drogi sądowej, bowiem przed wejściem w życie przepisów ustawy zmieniającej ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w brzmieniu wówczas obowiązującym, wyłączyła zastosowanie przepisów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego (w art. 37 ustawy zmienianej). Wprowadzając prawo do kwestionowania skargą informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej obowiązującej dla danego programu operacyjnego, ustawodawca równocześnie przewidział wymogi skutecznego wniesienia skargi, stanowiąc, że skarga, kompletna i opłacona, musi być wniesiona bezpośrednio do sądu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez wnioskodawcę informacji o wynikach rozpatrzenia procedury odwoławczej. Dopiero w przypadku spełnienia tych przesłanek, skarga zostanie rozpatrzona przez sąd w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia (art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Ustawodawca wskazał również, że wniesienie skargi: 1) po terminie, 2) niekompletnej, 3) bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia (art. 30 c ust. 5 tego aktu). W art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawarto odesłanie, zgodnie z którym w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przepisy wprowadzające powołaną wyżej ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw, w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności stanowią, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (art. 18 tego aktu) , tj. z dniem 20 grudnia 2008 r. Niewątpliwie zatem przywołane wyżej przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) znajdują zastosowanie do sytuacji prawnej strony skarżącej. Należy wobec tego mieć na względzie, że przepis art. 30 c ust. 2 ustayw o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera obligatoryjny wymóg, by skarga została wniesiona wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30 b ust. 4 tej ustawy, a zatem informacji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie programu operacyjnego (podkr. Sądu). Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie nie zawierała jednego z obligatoryjnych elementów, jakim była informacja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku nr [...] złożonego w ramach konkursu nr [...]. Należy zaznaczyć, że po pierwsze wada ta nie może ulec konwalidacji, a po drugie wskazany wyżej art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju sprecyzowano następstwo wniesienia niekompletnej skargi w postaci pozostawienia jej przez Sąd bez rozpatrzenia. Jeżeli chodzi o brak możliwości konwalidacji, to należy zauważyć, że przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W orzecznictwie przyjęto, że przepis art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znosi stosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a, w stosunku do skargi niekompletnej, w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie może obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30 c ust. 2 tej ustawy (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, CBOSA). Odwołując się do wykładni celowościowej i autentycznej należy zauważyć, że rozwiązanie zawarte w art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miało zapobiec występowaniu dodatkowych opóźnień, które mogłyby spowodować zahamowanie absorpcji środków unijnych (uzasadnienie projektu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, druk sejmowy nr 963, str. 23). Należy również zauważyć, że w treści rozstrzygnięcia protestu wniesionego przez stronę skarżącą zawarto prawidłowe pouczenie. Wobec powyższego Sąd uznał, że nastąpiło wyczerpanie przesłanki z art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, co obliguje Sąd do pozostawienia jej bez rozpoznania. Na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz - odpowiednio - art. 58 § 3 P.p.s.a., w związku z art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd postanowieniem pozostawił zatem skargę bez rozpatrzenia.