III SA/Gl 355/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił złożoną po terminie skargę L. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Rozstrzygnięcie to doręczone zostało [...]r. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, który [...] r. poinformował, że zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. pod nieobecność L. S. odebrał pracownik zatrudniony w siedzibie firmy - na adres której przesyłka była kierowana - w osobie A. M.. Wprawdzie z potwierdzenia odbioru wynika, że powyższa okoliczność nastąpiła [...] r., jednak A. M. o odbiorze przesyłki poinformowała skarżącego dopiero [...] r. wskazując jednocześnie, iż w tymże dniu nastąpiło jej doręczenie, a na dowód tego przystawiła stosowną pieczątkę wpływu na pierwszej stronie decyzji. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego wniósł o: - przywrócenia terminu w oparciu o art. 162 w zw. z art. 163 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej jako O.p.); - przeprowadzenie na podstawie art. 188 w zw. z art. 180 O.p. postępowania dowodowego ze źródeł osobowych i przesłuchania w charakterze świadka A. M., celem ustalenia, gdzie i komu oraz w jakiej dacie została doręczona przesyłka adresowana do L. S., a nadto przesłuchania samego skarżącego na okoliczność faktycznego otrzymania zaskarżonej decyzji w dniu [...] r., co wynika z petitum skargi, jak również dopuszczenia dowodu w postaci uwierzytelnionej kserokopii pierwszej strony decyzji Dyrektora Izby Celnej w K., gdzie przy pomocy datownika potwierdzono jej wpływ do firmy we wskazanej wyżej dacie, tj. [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jaką jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie bowiem do treści art. 86 § 1 tej ustawy, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 tej ustawy na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można zatem mówić jedynie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było w żaden sposób przewidzieć czy przezwyciężyć. Ta zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Za taką nie można bowiem było uznać faktu doręczenia korespondencji zawierającej zaskarżoną decyzję zatrudnionemu w firmie pracownikowi, skoro przepis art. 148 § 2 pkt 2 O.p. przewiduje taką możliwość. Dlatego też podnoszone w treści wniosku okoliczności nie mogły stanowić obiektywnej i niezależnej od skarżącego przeszkody uniemożliwiającej złożenie skargi w terminie przewidzianym. Wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru posiada walor dokumentu urzędowego, co w konsekwencji pozwala na przyjęcie tego, co zostało w nim stwierdzone. Nie ulega wątpliwości, że A. M. jest pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji, adresowanej na firmę skarżącego, skoro na dowodzie doręczenia umieściła pieczątkę swojego pracodawcy. A zatem za ewentualne zaniechania i błędy tego pracownika, polegające na spóźnionym przekazaniu korespondencji, konsekwencje ponosi skarżący. W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym przyjmuje się bowiem, że zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za określoną kategorię spraw w stosunku do osób trzecich obciążają samego pracodawcę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 1288/99, LEX nr 44331). Podobne stanowisko ugruntowane zostało w orzecznictwie Sądu Najwyższego, gdzie wskazano, że pracownik działa pod kierownictwem, na rachunek i ryzyko pracodawcy (vide: postanowienie SN z dnia 12 marca 1999 r. sygn. I PKN 76/99, OSNP 2000 r. Nr 11, poz. 431). W tej sytuacji nie sposób było uznać jakoby L. S. uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku nie dają podstaw do przyjęcia tego typu koncepcji. Jest tak również dlatego, że ponosi on odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw, a za zaniedbania pracowników sam ponosi odpowiedzialność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., I FSK 853/08, LEX nr 537041). Dlatego też nie można było uznać jakoby powołana w treści wniosku okoliczność doręczenia korespondencji pracownikowi mogła stanowić przesłankę do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi, skoro to skarżący sam upoważnił A. M. do odbioru korespondencji. Tym samym to on ponosi odpowiedzialność za obieg korespondencji w swojej firmie, który doprowadził do mylnego przekonania o doręczeniu zaskarżonej decyzji w dniu [...] r., podczas gdy ta jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczona została [...] r. Odnośnie natomiast wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, należy zauważyć, że w świetle art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. nie jest możliwe przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów niż w nim wskazanych, w tym dowodów z zeznań osób zawnioskowanych przez stronę. Z kolei obowiązek przeprowadzenia przeciwdowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego, do którego zalicza się zwrotne potwierdzenie odbioru, spoczywa na tym kto podważa treść takiego dokumentu. To strona skarżąca powinna zatem dowieść prawdziwości swoich twierdzeń, albowiem z treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. wynika, że to wnioskodawca powinien uprawdopodobnić brak własnej winy w uchybieniu terminu. Samo powołanie się na treść wyroku NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt SA/Sz 251/99 nie może być uznane za wystarczające. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.