III SA/Gl 355/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Gminy Brenna z dnia 30 czerwca 2020 r. nr XV/162/20 w przedmiocie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały nr XV/162/20 Rady Gminy Brenna z dnia 30 czerwca 2020 r. w całości; 2) zasądza od Gminy Brenna na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Śląski (dalej również jako Wojewoda, organ nadzoru), działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 – dalej jako uosg) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej jako ppsa) skargą z 19 lutego 2021 r. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XV/162/20 Rady Gminy Brenna z 30 czerwca 2020 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych położonych w granicach administracyjnych gminy Brenna na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w całości, jako sprzecznej z art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 – dalej jako ustawa o drogach publicznych), w związku z art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 – dalej jako Konstytucja RP). W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych wynika, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Natomiast przepis art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych stanowi: Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie I m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zl za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł. W przepisie art. 40 ust. 9 ustawy wskazano - Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1. kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2. rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3. procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4. rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5. rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. W przepisie art. 40 ust. 4 ustawy uregulowano, iż: Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Natomiast z art. 40 ust. 5 ustawy wynika, że: Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada nie wypełniła w sposób prawidłowy delegacji ustawowej. Nie określiła bowiem stawki opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy, a mianowicie stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczących umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam w odniesieniu do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Wskazać należy, że przewidziane przez ustawodawcę w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych niższe stawki maksymalne zostały zróżnicowane i wynoszą 0,20 zł dziennie (zamiast 10 zł) w odniesieniu do umieszczonego w pasie drogowym obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Z kolei stawki opłat ustalone przez Radę w uchwale podjętej na podstawie art. 40 ust. 8 tej ustawy, z uwzględnieniem ww. stawek maksymalnych, są podstawą do ustalania wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, czego dokonuje zarządca drogi w drodze decyzji administracyjnych (art. 40 ust. 11 w zw. z ust. 3 ustawy). W związku z powyższym należy zauważyć, iż maksymalna stawką jaką Rada Gminy może ustalić za zajęcie pasa drogowego w stosunku do obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej wynosi 0,20 zł. Natomiast Rada Gminy ustaliła ww, stawkę na poziomie 1 zł w odniesieniu do obiektów budowlanych, stąd też nie można uznać, że przepis § 4 pkt 1 uchwały obejmuje również stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczących umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - w odniesieniu do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Wojewoda zakwestionował również § 2 i § 5 przedmiotowej uchwały. W pierwszym z tych przepisów Rada regulując stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym za jeden dzień zajęcia od prowadzonych robót w pasie drogowym - bez naruszenia nawierzchni lub powodujących naruszenie nawierzchni. Natomiast w § 5 uchwały Rada Gminy uchwaliła stawki opłat za zajęcie 1m2 pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w § 2, § 3 i § 4 za jeden dzień zajęcia w zależności od rodzaju zajęcia pasa drogowego: stoiska handlowe tymczasowe i obiekty budowlane, ogródki przed punktami gastronomicznymi - 0,50 zł, ekspozycją towarów przed sklepami - 1,00 zł; handel okazjonalny - 10 zł; wydzielone miejsca parkingowe - 0,50 zł; obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej - 0,20 zł. W odniesieniu do powyższych przepisów uchwały § 2 i § 5 Wojewoda stwierdził, iż wprowadzenie dodatkowych kryteriów różnicujących wysokość stawek, jest sprzeczne z art. 40 ust. 8 w związku z ust. 9 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 7 Konstytucji RP. Wprowadzenie tego kryterium w uchwale jest istotnym naruszeniem prawa, bowiem użycie tych kryteriów wykracza poza granice upoważnienia ustawowego. Reasumując, Rada Gminy Brenna w wyżej wymienionych przypadkach, przekroczyła upoważnienie wynikające z art. 40 ust. 8 w związku z ust. 9 ustawy, co stanowi istotne naruszenie prawa. W ocenie Wojewody przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a organ wykonujący kompetencję prawodawcy zawartą w upoważnieniu ustawowym, jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, realizując przysługujące mu kompetencje powinien ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu kompetencyjnym. Przekroczenie kompetencji lub jej niewypełnienie przez Radę przy podejmowaniu ww. uchwały powinno być traktowane jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ppsa), w tym także na akty uchwalane przez organy stanowiące gmin. Na podstawie art. 147 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 uosg, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Jednak nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 usg). Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 usg, stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą lub zarządzeniem organu gminy oznacza ich nieważność (por. T. Woś (w:) T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762). Zgodnie z art. 91 ust. 1 uosg, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od doręczenia uchwały lub zarządzenia. W przedmiotowej sprawie, w ustawowym terminie organ nadzoru nie podjął czynności nadzorczych zmierzających do stwierdzenia nieważności przepisów uchwały, które weszły w życie i były stosowane. Organ nadzoru zaskarżył sporną uchwałę do sądu administracyjnego w trybie art. 93 ust. 1 uosg. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa i jest to jedyne kryterium ustanowione w ustawie o samorządzie gminnym. Obejmuje ono naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Sprzeczność z określonym przepisem prawnym musi być oczywista i bezpośrednia oraz wynikać wprost z treści tego przepisu (por: wyrok WSA w Warszawie z 21.03.2007, sygn. IV SA/Wa 2296/06, LEX nr 320813). Nie ulegało wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego czyli, zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Stosownie do treści art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego uchwalane przez organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, są ustanawiane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Przekroczenie granic zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, zawsze stanowi istotne naruszenie prawa, nawet wówczas, gdy jest wynikiem błędnej wykładni przepisu upoważniającego lub dążeniem organu stanowiącego do osiągnięcia rezultatów moralnie (społecznie) uzasadnionych. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie był związany zarzutami i wnioskami skargi ani wskazana podstawą prawną (art. 133 § 1 ppsa). Z tego względu Sąd był zobligowany również rozważyć, czy uchybienia, których dopatrzył się organ nadzoru powodowały konieczność uchylenia uchwały w całości, czy też wyłącznie w części. Odnosząc się do pierwszego zarzutu pod adresem zaskarżonego aktu Sąd miał na względzie dyspozycję przepisu art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 6, ust. 8 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tymi przepisami: - ust. 1. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. - ust. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3; - ust. 4. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. - ust. 6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. - ust. 8. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym, że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł. Dokonując oceny § 4 uchwały przez pryzmat cytowanej wyżej regulacji podzielić należy stanowisko Wojewody, co do niewypełnienia w sposób prawidłowy delegacji ustawowej. Rada Gminy rzeczywiście nie uregulowała stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, i utrzymaniem i ochronę dróg dotyczących umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam w odniesieniu do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Rada Gminy bowiem poprzestała na ustaleniu stawki na poziomie 1 zł w odniesieniu do obiektów budowlanych. Brak regulacji w tym zakresie stanowi istotne naruszenie prawa, albowiem niesłusznie może prowadzić do wymierzenia opłaty w wysokości niezgodnej z ustawą. Skoro bowiem przepis rangi ustawowej określa maksymalną wysokość stawki, to akt prawa miejscowego winien uwzględnić tą wysokość przy ustalaniu stawki w uchwale. Jeżeli takiego przepisu nie ma, to uchwały nie da się pogodzić z porządkiem prawnym. Co więcej trudno ustalić, czy pod pojęciem obiektu budowlanego Rada Gminy przewidywała obiekty infrastruktury telekomunikacyjnej, czy też nie. Pozytywna odpowiedź prowadziłaby do określenia stawki opłaty w nadmiernej wysokości, a negatywna – do niemożności ustalenia takiej stawki w sprawie indywidualnej wobec braku regulacji w zaskarżonej uchwale. Rada Gminy nie wypełniła zatem delegacji ustawowej wynikającej z art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych. Uchybienia tego nie uzupełnia § 5 uchwały różnicujący wysokość stawki ze względu na rodzaj zajęcia pasa drogowego i wskazanie wśród tych rodzajów zajęcia, zajęcie przez obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej. Przepis § 5 bowiem dotyczy zajęcia na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w § 2, § 3 i § 4 za jeden dzień zajęcia. Przepis § 3 ust. 2 uchwały dotyczy zaś zajęcia celem umieszczania urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Zresztą § 5 uchwały również jest wadliwy, o czym w dalszej części uzasadnienia. Słusznie Wojewoda wskazał również i na to, że w § 2 uchwały wprowadzono nieznane ustawie podstawy zróżnicowania wysokości stawki opłat za zajęcie pasa drogowego. Ustawa o drogach publicznych pozwala różnicować wysokość stawek wyłącznie z uwzględnieniem kryteriów wynikających z art. 40 ust. 9 tej ustawy i nie pozwala organowi uchwałodawczemu na wprowadzenie dodatkowych, nieznanych ustawie kryteriów. W myśl tego przepisu bowiem przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Ustawodawca nie dopuszcza zatem różnicowania wysokości stawki ze względu na zajęcie powodujące naruszenie nawierzchni, bądź niepowodujące takiego naruszenia. Powołany wyżej katalog podstaw różnicowania wysokości stawki opłaty ma charakter zamknięty i niedopuszczalne jest jego poszerzenie w drodze uchwały rady gminy. Te same zastrzeżenia odnieść należy do § 5 uchwały dotyczącego zróżnicowania stawki ze względu na rodzaj zajęcia pasa drogowego przez stoisko handlowe tymczasowe i obiekty budowlane, ogródki przez punktami gastronomicznymi, ekspozycję towarów przed sklepami, handel okazjonalny, wydzielone miejsca parkingowe, obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej. W zaskarżonej uchwale Rada Gminy zróżnicowała stawkę opłaty nie ze względu na rodzaj zajęcia pasa drogowego, lecz ze względu na przedmiot prowadzonej na nim działalności. Ustawodawca zaś takiego kryterium nie wprowadza, ani też nie przyznaje radzie gminy kompetencji do jego ustanowienia. Uchwalając zatem § 2 i § 5 Rada Gminy przekroczyła przyznaną jej kompetencję ustawową, naruszając przepis art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych, co stanowi istotne naruszenie prawa i powodować musi stwierdzenie nieważności uchwały. Sąd rozważając konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości czy w części badał, czy w przypadku stwierdzenia nieważności uchwały w części będzie możliwe jej uzupełnienie w drodze procedury uchwałodawczej Rady Gminy. W ocenie Sądu taka możliwość istniałaby wówczas, gdyby postanowienia uchwały, których nieważności nie stwierdzono, były jasne, spójne i nie powodowały wątpliwości co do sposobu postępowania adresatów aktu prawa miejscowego. Wyeliminowanie jednakże z treści uchwały jej § 2, § 4 i § 5 powoduje, że pozostały § 3 trudno interpretować bez odniesienia do tych kwestii, które były regulowane w tych przepisach, których nieważność Sąd stwierdził. W związku z tym zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości po to, by Rada Gminy mogła uchwalić nową regulację w sposób odpowiadający wymogom ustawowym, na które wyżej wskazano. Z tych względów, Sąd, działając w oparciu o art. 147 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie z uwagi na zagrożenie epidemiczne Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a odpisy zarządzenia zostały doręczone stronom.