III SA/Gl 375/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej w skrócie jako KWP) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony przez R.J. (dalej jako skarżący lub strona) rozkaz personalny z [...] r. nr [...] wydany przez Komendanta Miejskiego Policji w C. (dalej w skrócie jako KMP) w przedmiocie przyznania obniżonej o 20% nagrody rocznej za rok 2018. W jej uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Postanowieniem z [...] r. nr [...] KMP w C. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko R.J. o popełnione w 2018 r. czyny polegające na: 1) niewykonaniu polecenia przełożonego zawartego w telegramie nr [...] z [...] r. dotyczącego realizacji i przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich; 2) zaniechaniu realizacji czynności służbowej polegającej na zabezpieczeniu trasy przejazdu kibiców A. Postępowanie to zakończyło się wydanym przez KMP w C. orzeczeniem z [...] r. nr [...] uznającym R.J. winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, o których mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.). Konsekwencją powyższego było wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej w postaci nagany stosownie do popełnionego czynu i stopnia zawinienia. Na skutek złożonego przez obwinionego odwołania KWP w Katowicach uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu pierwszego i w tym zakresie uniewinnił R.J., natomiast w części dotyczącej zarzutu 2, a także wymierzonej kary utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy (vide: orzeczenie KWP w Katowicach z [...] r. nr [...]). Rozstrzygnięcie to zostało przez pełnomocnika strony zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 oddalił złożoną skargę. Ponieważ pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną orzeczenie to nie jest jeszcze prawomocne. Tymczasem rozkazem personalnym z [...] r. nr [...] w C. orzekł o obniżeniu przyznanej R.J. nagrody rocznej za 2018 r. Powołując się na art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji wyjaśnił, że naruszenie dyscypliny służbowej stwierdzone zostało w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obligowało zatem organ do obniżenia nagrody o 20% uwzględniającej całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie Na skutek złożonego odwołania KWP w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Uznał bowiem, iż złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na orzeczenie dyscyplinarne nie miało większego znaczenia dla prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2018 r., gdyż zaskarżone orzeczenie zyskało walor prawomocności w rozumieniu art. 135o ust. 1 ustawy o Policji. Było orzeczeniem kończącym postępowanie, a zatem korzystało z przymiotu wykonalności. Tym samym nie podzielił poglądu jakoby zachodziła konieczność zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania sprawy o sygn. III SA/Gl 911/19 przez sąd administracyjny. Dodatkowo wyjaśnił, że policjantowi wymierzona została najłagodniejsza kara dyscyplinarna – nagana, która miała swoje przełożenie na wysokość zastosowanego obniżenia nagrody. Końcowo wskazał na zasadę, zgodnie z którą obniżenie nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym doszło do naruszenia dyscypliny służbowej. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy nagroda roczna została już wypłacona wówczas obniżenie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nagroda roczna za 2018 r. nie została obwinionemu wypłacona (tak pismo KMP w C. z [...] r.) dlatego też jej obniżenie nastąpiło, stosownie do art. 110 ust. 8 ustawy o Policji, za rok popełnienia czynu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik R.J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił KWP w Katowicach naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA. Wyjaśnił, iż w sprawie o sygn. III SA/Gl 911/19 toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, które nie zostało jeszcze zakończone. Ponieważ jest ono obarczone poważnymi brakami proceduralnymi nie sposób uznać jakoby zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne ostało się w obrocie prawnym. To z kolei oznacza, że podejmując decyzję o obniżeniu nagrody rocznej organ działał przedwcześnie. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia obniżenia skarżącemu o 20% nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2018 r. na podstawie art. 110 ust. 1 i 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagrodę tą obniża się w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonej w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie to, zgodnie z art. 110 ust. 6 i ust. 8 pkt 1, może nastąpić w granicach od 20% do 50% za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn, o jakim mowa w art. 110 ust. 5 pkt 2, a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Należy w tym miejscu zauważyć, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu, co oznacza, iż brak jest możliwości stosowania uznania administracyjnego w przypadku, gdy doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym (tak art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji). Prawo do nagrody rocznej uzależnione bowiem zostało od należytego wykonywania przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Stanowi ono rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z codzienną służbą. Powiązane jest ono nie tylko z faktycznym, ale i prawidłowym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego (tak NSA w wyroku z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1568/14, dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zatem, gdy dojdzie do naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, które zostanie stwierdzone w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym, w którym zostanie on uznany winnym zarzucanych mu czynów, obowiązkiem organu jest zastosowanie przewidzianej w art. 110 ust. 5 ustawy o Policji regulacji prawnej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem z [...]r. nr [...] uznano R.J. winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, o których mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) to jest: 1) niewykonania polecenia przełożonego zawartego w telegramie nr [...] z [...]r. dotyczącego realizacji i przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich; 2) zaniechania realizacji czynności służbowej polegającej na zabezpieczeniu trasy przejazdu kibiców A. Na skutek złożonego odwołania, KWP w Katowicach uchylił powyższe orzeczenie w części dotyczącej zarzutu pierwszego i w tym zakresie uniewinnił R.J., natomiast w części dotyczącej zarzutu 2, a także wymierzonej kary utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy (vide: orzeczenie KWP w Katowicach z [...]r. nr [...]). W konsekwencji wymierzono obwinionemu karę dyscyplinarną w postaci nagany stosownie do popełnionego czynu i stopnia zawinienia. Na tej podstawie organ zastosował w niniejszej sprawie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji i słusznie, bo skoro obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne stwierdzone prawomocnym orzeczeniem to ponowne ustalanie okoliczności czy zdarzeń objętych postępowaniem dyscyplinarnym zakończonym prawomocnym orzeczeniem stwierdzającym naruszenie dyscypliny służbowej nie jest dopuszczalne. Istotny jest fakt, że takie orzeczenie zostało wydane, a zatem całość argumentacji zmierzająca do podważenia okoliczności ustalonych w prawomocnym orzeczeniu dyscyplinarnym jest nieskuteczna. Mając to na uwadze Sąd w składzie tu orzekającym stwierdził, że organ dysponując wiedzą dotyczącą wydania wobec skarżącego orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego naruszenie przez niego dyscypliny służbowej w czasie służby oraz wymierzenia mu za ten czyn kary dyscyplinarnej – miał uzasadnioną podstawę do wydania decyzji o obniżeniu nagrody rocznej. Analizując jej treść Sąd nie dopatrzył się jakiegokolwiek naruszenia prawa, albowiem organ przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie (art. 110 ust. 8b ustawy o Policji). Innymi słowy miał na uwadze przesłanki ustawowe i okoliczności zachodzące w konkretnej sprawie, co oznacza, że wydane w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za 2018 r. rozstrzygnięcie spełnia wymogi prawa w zakresie zasad ustalania stanu faktycznego sprawy, rozstrzygnięcia i uzasadnienia (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). Uwzględnia też całokształt okoliczności sprawy, z których wynika, że skarżący został ukarany karą nagany, za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby, a orzeczenie to zyskało przymiot prawomocności. Organ był zatem zobligowany do obniżenia nagrody rocznej. Ponieważ zastosował najniższy możliwy wymiar trudno mu przypisać przekroczenie granic uznania administracyjnego. W świetle powyższego zarzuty skarżącego jakoby podejmując decyzję o obniżeniu nagrody rocznej organ działał w sposób nieuprawniony nie mogły się ostać. Podobnie jak twierdzenie jakoby działał przedwcześnie. Wprawdzie orzeczenie dyscyplinarne KWP z dnia [...] r. nr [...], jak wynika z treści skargi, zostało przez pełnomocnika strony zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, niemniej jednak ten wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 oddalił złożoną skargę. I choć wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny z uwagi na złożoną przez pełnomocnika skargę kasacyjną, to okoliczność ta nie stanowi o przedwczesnym orzekaniu w niniejszej sprawie. Orzeczenie, o którym mowa wyżej nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Nie zostało uchylone. W tej sytuacji organ nie mógł nie wykonać istniejącego w obrocie prawnym orzeczenia dyscyplinarnego, które korzysta z przymiotu prawomocności. Zgodnie bowiem z art. 135o ust. 1 ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania (pkt 1), jeżeli go nie wniesiono, lub w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy (pkt 2). Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zgłoszonych pod tym adresem zarzutów, gdyż działanie organu, który obniżył skarżącemu nagrodę roczną o 20% za służbę pełnioną w 2018 r. na podstawie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nie było przedwczesne. Nastąpiło dopiero [...] r., podczas gdy orzeczenie KWP zostało wydane [...] r. Mając to na uwadze Sąd w składzie tu orzekającym oddalił złożoną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).