III SA/Gl 381/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. W., na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z [...] r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. w kwocie [...] zł działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 10 pkt 1, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. nr 54, poz. 535; z 2005r. nr 14, poz. 113), § 22 ust. 1 i ust. 2, § 23 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005r. nr 95, poz.798), uchylił w całości sporną decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z [...] r. i orzekł o wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł. Stan faktyczny sprawy jest następujący; W deklaracji VAT-7 za lipiec 2005r., złożonej w [...] Urzędzie Skarbowym w C. , A. W. wykazał: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca w kwocie [...] zł, podatek naliczony w wysokości [...] zł, podatek naliczony do odliczenia w kwocie [...] zł, podatek należny [...] zł i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Pracownicy [...] Urzędu Skarbowego w C. przeprowadzili kontrolę podatkową w firmie ""A"" A. W. w zakresie podatku od towarów i usług za w/w okres rozliczeniowy 2005r., w trakcie której A. W. , nie okazał żadnych dokumentów źródłowych oraz urządzeń księgowych firmy za powyższy miesiąc. Oświadczył natomiast, że w kwietniu 2009r. cała dokumentacja księgowa za lata 2002 - 2005 została skradziona, o czym poinformował organy ścigania. W związku z powyższym organ pierwszej instancji wyznaczył Podatnikowi termin do odtworzenia dokumentów firmy. A. W. dostarczył dokumenty dotyczące spornego okresu rozliczeniowego za 2005r., z których wynikał podatek naliczony w kwocie (łącznie) [...] zł; podczas gdy w deklaracji podatkowej VAT-7 za ww. miesiąc wykazany podatek naliczony w wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz mając na uwadze regulacje art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 10 pkt 1, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. nr 54, poz. 535 ze zm.), § 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005r. nr 95 poz. 798 ze zm), do rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. uwzględnił podatek naliczony w kwocie [...] zł i w konsekwencji powyższego organ I instancji wydał decyzję nr [...] z [...] r., którą określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; poprzez postawienie nacisku na szybkie zakończenie postępowania pomimo posiadanej wiedzy, że podatnik dalej gromadzi bardzo istotne dowody w sprawie czym nie umożliwiono podatnikowi zakończenia starań uzyskania duplikatów faktur VAT, naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez określenie wysokości zobowiązana podatku od towarów i usług bez uwzględnienia kwot podatku naliczonego zawartego we wszystkich dotyczących badanego okresu fakturach VAT. Pełnomocnik Strony wniósł także o: przeprowadzanie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności o przeprowadzenie kontroli krzyżowych u kontrahentów podatnika, których wskazał jako firmy, od których dokonywał zakupów w kontrolowanym okresie, a także o dopuszczenie nowych dowodów, które podatnik będzie składał w trakcie postępowania odwoławczego oraz na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy z uwzględnieniem nowego materiału dowodowego, W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Strony zauważył, iż do dnia zakończenia postępowania podatkowego nie otrzymał od wszystkich kontrahentów duplikatów faktur VAT, a nie ma odpowiednich narzędzi prawnych do zmuszenia kontrahentów, aby takie duplikaty faktur szybko wystawili. Powołując się na art. 122 Ordynacji podatkowej wskazał, że na organach podatkowych ciąży obowiązek inicjatywy dowodowej. Organy podatkowe nie mogą bowiem przerzucać na podatnika powyższego obowiązku. Jednakże obowiązek ten nie jest ograniczony i nie może oznaczać zupełnej bierności podatnika w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych. W sytuacji natomiast, gdy ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności zależy od aktywności podatnika obowiązek organu podatkowego polega na wskazaniu podatnikowi, jakie działania z jego strony są niezbędne i na ewentualnej pomocy w uzyskaniu określonych dowodów. Pełnomocnik podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie organ wiedział, iż podatnik chociaż wystosował pisma do swoich kontrahentów z żądaniem wystawienia duplikatów, to jednak większość z nich nie wystawiło ich z niewiadomych przyczyn. Organ jednak nie sprawdził, choć ma takie uprawnienia (kontrola krzyżowa), czy wskazani przez podatnika kontrahenci z nim współpracowali w badanym okresie oraz czy wystawiali podatnikowi faktury VAT. Do pisma będącego uzupełnieniem wskazanego odwołania pełnomocnik Strony załączył duplikaty faktur VAT wnosząc o uwzględnienie zawartego w nich podatku naliczonego przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za odpowiednie miesiące. Następnie kolejnymi pismami pełnomocnik Strony przedłożył dalsze duplikaty faktur VAT. Po dokonaniu wstępnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach Dyrektor Izby Skarbowej w K. – postanowieniem z 27.06. 2011r. zlecił z urzędu organowi podatkowemu pierwszej instancji na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej przeprowadzenie dodatkowego postępowania uzupełniającego. Dotyczyło to postępowania wyjaśniającego w zakresie faktur wystawionych dla strony odwołującej przez: "B" Sp. z o.o.; "C" S.A, "D" S.A, "E" sp. j., "F"Sp z o.o., "G"sp. J., "H" . Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. pismem z [...]. i z [...] r. przekazał organowi odwoławczemu materiał dowodowy zebrany w trakcie dodatkowego postępowania prowadzonego na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z 22.11.2011r. zawiadomił pełnomocnika Strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, z której to możliwości w dniu 24.11.2011r. K. S. pełnomocnik - A. W. skorzystał. W dniu 29.11. 2011r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika zawierające prośbę o dołączenie do akt sprawy oświadczenia Z. Waltera wraz z notarialnym poświadczeniem własnoręcznego podpisu złożonego przez Z. Waltera, które to dokumenty zostały załączone do ww. pisma Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy uchylił w całości sporną decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C.nr [...] z [...]r. i orzekł o wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł. Stwierdził, iż prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest jedną z podstawowych, systemowych zasad podatku od towarów i usług, wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług . W myśl art. 86 ust. 2 tej ustawy realizacja tego prawa następuje przez określenie kwoty podatku naliczonego na podstawie kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika ze wskazanych tam tytułów, w tym z tytułu świadczonych podatnikowi dostaw i usług. Wskazał, iż podatek od towarów i usług jest podatkiem sformalizowanym opartym na tzw. systemie fakturowym. Faktura VAT jest kluczowym elementem prawidłowego funkcjonowania tego systemu. Podstawą do skorzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony są wyłącznie oryginały faktur lub ich duplikaty. Dla celów kontrolnych powinny być one przechowywane do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przepisy podatkowe nie przewidują zwolnienia podatnika od obowiązku udokumentowania, we wskazany wyżej sposób, prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nawet w wypadkach losowych (kradzieży). Ponadto ustalenie przez organy skarbowe faktu, czy w momencie korzystania - w ramach składanej deklaracji podatkowej - z prawa do odliczenia podatku, podatnik dysponował stosownymi oryginałami faktur dokumentującymi podatek naliczony, możliwe jest jedynie w procesie kontrolnym, mającym miejsce po skorzystaniu z tego uprawnienia. Brak w tym momencie stosownych faktur (oryginałów lub ich duplikatów) nie pozwala kontrolującemu organowi na stwierdzenie, czy podatnik prawidłowo - w momencie składnia deklaracji - wypełnił dyspozycję art. 86 ust. 2 wyżej wskazanej ustawy o podatku od towarów i usług, a więc czy w tym momencie faktycznie dysponował prawidłowym dokumentem fakturowym dającym mu uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tym dokumencie. Jeżeli tak faktycznie było, a z jakichś powodów doszło do utraty oryginału takiego dokumentu źródłowego, ciężar wykazania prawidłowości dokonanego odliczenia spoczywa na podatniku, poprzez pozyskanie przede wszystkim duplikatu takiej faktury. W ocenie organu analizowane przepisy nie naruszają zasady neutralności podatku to jest prawa podatnika do odliczenia podatku VAT poniesionego na poprzednim etapie obrotu gospodarczego. Zgodnie z nią prawo to przysługuje każdemu podatnikowi z tym, że aby je wykonać podatnik musi dysponować dowodem, którym jest właśnie faktura VAT, wystawiona przez sprzedającego. Ciężar wykazania istnienia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego spoczywa na podatniku i to podatnik winien przedłożyć faktury tak jak w przypadku ich braku, z uwagi na zniszczenie czy też kradzież, ich duplikaty. Dodał organ, iż wymóg posiadania przez podatnika faktury wynika również z art. 18 (l) (a) obowiązującej w badanym okresie VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 145 s. l) stanowiącego, że w celu dokonania odliczenia, w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, podatnik musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 22(3) VI Dyrektywy. Rozwiązania w zakresie odliczenia podatku naliczonego przyjęte w ww. Dyrektywie (art. 17(1)) wskazują, że odliczenie powiązane jest z zadeklarowaniem podatku należnego u sprzedawcy ("prawo do odliczenia powstaje, gdy podatek stał się wymagalny"), jednak realizacja tego prawa jest uzależniona od spełnienia warunku formalnego, tj. od posiadania faktury VAT. Potwierdza to również orzecznictwo ETS , gdzie w wyroku C-152/02 z 2 kwietnia 2004r. stwierdzono, że "cel dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 17(2) VI Dyrektywy VAT, pierwszy paragraf art. 18(2) VI Dyrektywy powinien być rozumiany w ten sposób, że prawo do odliczenia może być wykonane w odniesieniu do okresu, w którym są spełnione obie przesłanki tego przepisu, tzn. że towar został dostarczony lub usługa wykonana i podatnik posiada fakturę lub inny dokument, który zgodnie z wymaganiami państwa członkowskiego może służyć jako faktura". Zatem ani ustawodawca unijny ani ustawodawca krajowy nie dopuszcza możliwości zastąpienia faktury VAT innymi dokumentami finansowo - księgowymi. Wynika to z oczywistego faktu - skoro jest to podatek samoobliczalny, a więc obliczany i odliczany przez samego podatnika na poszczególnych szczeblach obrotu gospodarczego, kwota podatku musi być niespornie, pomiędzy sprzedawcą a nabywcą skonkretyzowana. Musi być to kwota jednakowa dla obu stron transakcji, a zatem niesporna i wymagalna (por. wyrok NSA z dnia 30.08. 2011r. sygn. akt I FSK 1491/10). Dalej organ odwoławczy zauważył, iż w toku postępowania odwoławczego strona przedłożyła duplikat faktury nr [...] z [...] r., gdzie jako wystawca widnieje firma "F" sp. z o.o., duplikaty faktur nr [...] z [...]r., gdzie jako wystawca widnieje firma "G"sp. j., dokumenty gdzie jako wystawca widnieje firma "H" s.c A. W., A. W. . Organ stwierdził, że duplikaty gdzie jako wystawca widnieje firma "F" sp. z o.o. "G" sp. j., zostały wystawione zgodnie z przepisami § 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005r. nr 95, poz.798). Natomiast dokumenty, w których jako wystawca widnieje firma "H".c. A. W. , A. W. nie spełniają wymogów określonych w/w przepisem, gdyż są kserokopie faktur VAT z dopiskiem duplikat z 30.12.2010r. oryginał co spowodowało wezwanie strony do przedłożenia oryginałów duplikatów tych faktur VAT. W trakcie dodatkowego postępowania stwierdzono, iż firmy "F" sp. z o.o. i "G" sp. jawna są czynnymi podatnikami podatku VAT i wykazały podatek należny w rejestrze sprzedaży i w deklaracji VAT za lipiec 2005r. W konsekwencji zaistniałego stanu sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż są podstawy do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 572,64 zł wynikających z faktur dot. firm "F"sp. z o.o. i "G". Brak jest natomiast podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uwzględniony w rozliczeniu organu pierwszej instancji w łącznej kwocie [...] , zł wynikającej z dokumentów, na których jako wystawca figuruje firma "H"s.c. A. W. , A.W., ponieważ są to jedynie kserokopie faktur VAT z dopiskiem duplikat z 30.12.2010r. oryginał lub duplikat faktury z 30.12.2010r. oryginał. Podniesiono też, iż z uwagi na fakt, że decyzją organu I instancji potwierdzono prawo Podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony za sporny okres rozliczeniowy za 2005r. w łącznej kwocie [...] zł A. W. ma prawo do obniżenia podatku należnego za badany okres rozliczeniowy o podatek naliczony za ten miesiąc w łącznej kwocie [...] zł co wynika z faktu przedłożenia dodatkowych duplikatów faktur z etapu postępowania odwoławczego. W konsekwencji powyższego jak i wskazania, iż decyzją z dnia 12.12.2011r. za czerwiec 2005r. organ odwoławczy stwierdził, iż strona ma prawo wykazania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy to jest lipiec 2005r., w innej kwocie niż określona przez organ I instancji, a ostateczne rozliczenia w podatku VAT za lipiec 2005r. sprowadza się do stwierdzeń, iż zobowiązanie podatkowe za ten okres jest równe kwocie [...] zł, a nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy to kwota [...] zł. Odnosząc się do zarzutów odwoławczych o zaniechaniu przez organ I instancji działań prowadzących do zebrania materiału dowodowego i w oparciu decyzji na niekompletnym materiale dowodowym stwierdził, iż należy rozróżnić dwie podstawowe kwestie; obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego i rozkład ciężaru dowodowego. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie podatkowym i wynika z art. 122 i 187 § 1 O.p. Zgodnie z nimi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tak więc rolą organu podatkowego jest określenie granic postępowania dowodowego, faktów koniecznych do ustalenia jako niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzenie dowodów, które temu służą. Natomiast rozkład ciężaru dowodowego wskazuje na kim ciąży obowiązek przedstawienia dowodu. Nie wynika on z przepisów procesowych, ale znajduje swoje źródło w materialnym prawie podatkowym przy zastosowaniu ogólnej zasady, w myśl której ciężar udowodnienia okoliczności spoczywa na tym uczestniku postępowania, który wywodzi z niej skutki prawne. Źródeł takiego rozkładu ciężaru dowodowego należy także upatrywać w zasadniczym założeniu konstrukcyjnym podatku od towarów i usług wynikającym z powołanej wyżej ustawy o podatku od towarów i usług. Podatek ten rozliczany jest na zasadzie samoobliczenia przez podatnika, który obowiązany jest składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla potrzeb tego podatku. Rozliczenia tego zobowiązania musi dokonywać w oparciu o szczególne dowody, jakimi są, między innymi, faktury VAT, czasem ich duplikaty. Organ podatkowy dokonuje natomiast kontroli prawidłowości rozliczenia się z tego podatku przez podatnika. Natomiast skutki utraty przez podatnika jego dokumentacji księgowej nie mogą obciążać organu podatkowego, poprzez obligowanie go do działań zmierzających do poszukiwania tej dokumentacji, której posiadanie przez podatnika jest niezbędne dla udokumentowania jego uprawnienia podatkowego. Obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej oraz jej odtwarzania w celach dowodowych w przypadku jej utraty ciąży na podatniku, a w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, w ramach toczącego się postępowania zwłoki w tym zakresie, skutkującej trudnościami w pozyskaniu stosownych duplikatów utraconych dokumentów, nie przeradza się w obowiązek ciążący na tym organie. Ciężar poszukiwania dokumentacji podatnika, która została przez niego utracona, a powinna być objęta szczególną pieczą, nie może być bowiem przerzucana w całości na koszt organów państwa, a tym samym pozostałych podatników (por. wyrok NSA z dnia 02.09.2011r. sygn. akt I FSK 1468/10). Zatem ryzyko utraty dokumentacji księgowej prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej ciąży na tymże podatniku, który narażając tę dokumentację na utratę, zobligowany jest do jej odtworzenia pod rygorem konsekwencji podatkowych wynikających z jej braku. Jednocześnie z uwagi na fakt, że rozpatrywana sprawa dotyczy określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym względzie wskazał, iż początek biegu terminu przedawnienia - zgodnie z art. 70 §1 Ordynacji podatkowej - rozpoczyna się z końcem roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności (w przedmiotowej sprawie z dniem 1 stycznia 2006r.). Natomiast pięcioletni termin w przedawnienia upływał w dniu 31 grudnia 2010r., o ile nie wystąpiły okoliczności skutkujące jego przedłużeniem. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwa skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Przyjmuje się, że datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia w sprawie wszczęcia śledztwa na podstawie art. 113 § 1 kks. Odnosząc powyższe regulacje do stanu niniejszej sprawy stwierdził, iż w dniu 08.12.2010r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo/wykroczenie skarbowe z art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego w związku z art. 62 § 2 kks polegające na podaniu nieprawdy przez A. W. a, prowadzącego firmę "A", w deklaracjach podatkowych VAT-7 za miesiące od grudnia 2004r. do grudnia 2005r. poprzez zawyżenie podatku naliczonego, przez co naraził ten podatek na uszczuplenie w kwocie [...] zł. Zatem w dniu 08.12. 2010r. zostało wszczęte dochodzenie przeciwko "A" W. , stanowiące w konsekwencji przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Z kolei zawieszenie biegu tego terminu oznacza, że w tym okresie nie jest on liczony, czyli że wstrzymuje się jego liczenie na początku zawieszenia i dalej liczy się z upływem jego końca. Zatem w przedmiotowej sprawie od 08.12.2010r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia, który ponownie rozpocznie swój bieg od dnia następnego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Na dzień wydania przedmiotowej decyzji postępowanie to nie zostało zakończone. W skardze do tut. Sądu skarżący postawił organowi zarzuty: naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niezastosowanie, tj. poprzez odmowę skarżącemu prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego określonego w duplikatach faktur otrzymanych od firmy: ""H"" spółka cywilna z siedzibą we W., § 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie można zgodnie z tym przepisem wystawić faktury poprzez naniesienie części danych metodą kserograficzną. Postawił też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 i 191. O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przy analizie przedłożonych dokumentów, w szczególności, poprzez pominięcie w tej ocenie naniesionych przez wystawcę na tym dokumencie elementów takich jak Duplikat i data wystawienia dokumentu. Podkreślił, że już po naniesieniu wyrazu DUPLIKAT oraz naniesieniu daty sporządzenia dokumentu (pkt 2 ww. wniosków), dokument ten stracił walor kserokopii kopii faktury, a uzyskał walor ponownie wystawionej faktury, o której mowa w § 25 rozporządzenia. Sporządzenie przez sprzedawcę każdego z tych dokumentów w dwóch egzemplarzach, przekazanie oryginału skarżącemu z jednoczesnym zatrzymaniem kopii, wypełnia wszystkie przesłanki dotyczące prawidłowości wystawienia duplikatu faktury VAT. Podkreślił też, iż ani ustawa VAT, ani wydane na jej podstawie rozporządzenie, nie określają, jaką techniką należy nanosić na faktury VAT niezbędne informacje. W praktyce spotyka się, iż informacje takie nanoszone są na przykład ręcznie, komputerowo, offsetowo, bądź poprzez odciśnięcie pieczęci. Często na jednej fakturze można spotkać kilka różnych technik, którymi naniesiono poszczególne informacje. Nie ma również przeszkód prawnych, aby informacje były nanoszone na fakturę VAT techniką kserograficzną, co prawdopodobnie miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżący podniósł, iż organ nie podważył również okoliczności, że każdy z zakwestionowanych dokumentów został wystawiony w dwóch egzemplarzach, przy czym kopia została zatrzymana przez sprzedawcę. Nie wyjaśnił w żaden sposób, jakich konkretnie elementów brakuje w kwestionowanych dokumentach, oraz z jakich konkretnie przyczyn odmawia tym dokumentom waloru duplikatu faktury VAT pisząc w sposób lakoniczny, iż są to kserokopie kopii faktur. Dlatego też, zdaniem skarżącego, organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zakresie wadliwie sporzązdonego uzasadnienia faktycznego. W konsekwencji takiego działania organ naruszył również art. 121 § 1 O.p. poprzez podważenie zaufania do organów podatkowych. Zakwestionował słuszność powołanych przez organ wyroków sądów administracyjnych jako dotyczących zupełnie innego stanu faktycznego. W wyrokach tych bowiem wskazano, że kserokopia faktury VAT nie daje podstaw do odliczenia zawartego w fakturze podatku naliczonego. W niniejszej sprawie nie mamy zaś do czynienia z kserokopiami faktur VAT, lecz z duplikatami faktur VAT, na których część danych naniesiono metodą kserograficzną. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 19.07.2012r. Urząd Skarbowy w C. poinformował, iż postanowienie o przedstawieniu zarzutów A. W. zostało wydane 08.12.2010r., pierwsze wezwanie na przesłuchanie wysłano 15.12.2010r., doręczone 29.12.2010r. W dniu 3.02.2011r. A. W. stawił się w organie i tego dnia ogłoszono mu zarzut zgodnie z postanowieniem z 8.12.2010r. oraz przesłuchano do protokołu. Na rozprawie w dniu 19.09.2012r. pełnomocnik strony podniósł, iż decyzja odwoławcza została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego . Wskazując na orzeczenie TK P30/11 podkreślił, że skarżący nie został poinformowany przed upływem terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej o wszczęciu wobec niego postępowania o przestępstwo karne skarbowe. W dniu 28.12.2010r. doręczono mu wezwanie do osobistego stawiennictwa, ale to nie jest równoznaczne z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania. Pełnomocnik organu podkreślił, iż na wezwaniu z dnia 13.12.2010r. doręczonym stronie w dniu 29.12.2010r. zawarto informację, że wzywa się go jako podejrzanego w sprawie karnoskarbowej, a zatem wymóg wynikający z orzeczenia TK został spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie rozważyć należy, czy w sprawie z uwagi na fakt, iż sporną decyzją organ odwoławczy określił za lipiec 2005r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, w miejsce określenia wysokości zobowiązania podatkowego uległo przedawnieniu prawo do określenia tej nadwyżki. Organ podatkowy II instancji stanął na stanowisku, iż w sprawie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za w/w okres rozliczeniowy doszło do zawieszenia jego biegu z uwagi na fakt, iż w dniu [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo/wykroczenie skarbowe z art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego w związku z art. 62 § 2 kks polegające na podaniu nieprawdy przez A. W. a, prowadzącego firmę "A", w deklaracjach podatkowych VAT-7 za miesiące od grudnia 2004r. do grudnia 2005r. poprzez zawyżenie podatku naliczonego, przez co naraził ten podatek na uszczuplenie w kwocie [...] zł. W piśmie procesowm organy uzupełniły swą argumentację podnosząc, iż postanowienie o przedstawieniu zarzutów A. W. zostało wydane 08.12.2010r., i wezwanie na przesłuchanie w związku z tym faktem doręczone zostało 29.12.2010r.. A. W. stawił się w organie w dniu 3.02.2011r. i wówczas ogłoszono mu zarzut opisany w postanowieniu z 8.12.2010r. oraz przesłuchano w charakterze podejrzanego do protokołu. Na rozprawie natomiast przed tutejszym Sądem pełnomocnik organu podkreślił, iż na wezwaniu z dnia 13.12.2010r. do osobistego stawiennictwa A. W. a jako osoby podejrzanej doręczonym w dniu 29.12.2010r. zawarto informację, że wzywa się go jako podejrzanego w sprawie karnoskarbowej o przestępstwo z art. 56 KKS. Tym samym strona została powiadomiona jeszcze w 2010r. to jest przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za sporny okres rozliczeniowy 2005r., o tym fakcie co skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Na wstępie zauważyć należy, iż ulega przedawnieniu prawo do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym co wynika z uchwały NSA z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 9/08. W uchwale tej stwierdzono, że art. 70 §1 Ordynacji Podatkowej ma zastosowanie do należności z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono m.in. , że "z wykładni art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dokonywanej w zgodzie z Konstytucją, a głównie z zasadą demokratycznego państwa prawnego i z wynikającymi z tej reguły zasadami równości wobec prawa oraz pewności i bezpieczeństwa prawnego, z uwzględnieniem zasad wykładni historycznej oraz systemowej wewnętrznej, wynika, że przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.t.u.a. (tj. ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.)). Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat." (publ. ONSA i WSA z 2009 r., nr 5, poz. 87). Zdaniem Sądu skoro zatem z mocy art. 70 § 1 O.p. prawo do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ulega przedawnieniu to i tym samym instytucja wskazana w regulacji art. 70 § 6 O.p. skutkująca przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego też ma w niej zastosowanie. Jednak dla ostatecznej oceny zarzutu przedawnienia w tym względzie podstawowe znaczenie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11 (publ. Dz. U. z 2012 r. poz.848, www.dziennikustaw.gov.pl), w którym orzeczono, że art. 70 § 6 pkt 1 o.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – o.p. oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Wyrok ten dotyczy co prawda stanu prawnego, który obowiązywał do dnia 1 września 2005 r., lecz należy zauważyć, iż w warstwie normatywnej jego treść nie zmieniła się. Dokonana od tej daty nowelizacja wiązała się bowiem wyłącznie z doprecyzowaniem art. 70 § 1 pkt. 1 o.p. poprzez dodanie po części wstępnej tej jednostki redakcyjnej – mówiącej o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, po przecinku o tym, że bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Mając zatem na uwadze wspomniany wyrok TK rozważyć należy czy okoliczności stanu faktycznego zaistniałe w sprawie spowodowały, iż nastąpiło w sprawie zawieszenie biegu prawa do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zdaniem składu orzekającego zawieszenie biegu prawa do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nastąpiło. We wspomnianym wyroku TK w jego tezie wyraźnie wskazał bowiem, iż warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest konieczność poinformowania podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe do dnia 31 grudnia roku podatkowego z upływem, którego to następuje przedawnienie tego zobowiązania, czyli w niniejszej sprawie do dnia 31 grudnia 2010r. W ocenie Sądu organy podjęły przed tą datą stosowne działania w celu poinformowania podatnika o fakcie wszczęcia postępowania karno skarbowego wobec niego. Albowiem pismem z dnia 13.12.2010r. doręczonym stronie 29.12.2010r., co nie jest sporne pomiędzy stronami, wezwano A. W. do osobistego stawiennictwa w dniu 28.12.2010r. jako osobę podejrzaną w sprawie karnej skarbowej o przestępstwo z art. 56 § 2 KKS. Wprawdzie w uzasadnieniu w/w wyroku Trybunał wskazał, iż dopiero z dniem kiedy strona uzyska wiedzę o wszczętym wobec niego m.in. postępowaniu karnym skarbowym, które to zdaniem Sądu musi mieć ścisły związek z zobowiązaniem podatkowym, nadwyżką do przeniesienia będącą przedmiotem sporu w danej sprawie, skutek prawny w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje i dopiero wówczas można mówić o tym, iż zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa nie jest naruszona. Nie mniej jednak w spornej tu sprawie nie można pominąć faktu, iż podatnik pomimo otrzymania w/w wezwania z dnia 13.12.2010r. nie stawił się przed upływem terminu przedawnienia samej nadwyżki do przeniesienia, w siedzibie organu celem dokonania wobec niego określonej czynności procesowej. W tej sytuacji, gdy to z powodu zaniechania działania ze strony podatnika w postaci braku stawienia się w organie w wyznaczonym terminie nie doszło do ogłoszenia mu zarzutu karno skarbowego dotyczącego podania nieprawdy w złożonych deklaracjach podatkowych VAT -7 za okres od grudnia 2004r. do grudnia 2005r., ściśle zatem związanego z rozliczeniem podatkowym dotyczącym spornego w sprawie tu okresu rozliczeniowego i poprzez to działanie samego podatnika z tej przyczyny nie dowiedział się on o tym, że wcześniej został zawieszony bieg terminu przedawnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, tym samym zdaniem Sądu nie można przyjąć by skutki wynikające z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w niniejszej sprawie nie nastąpiły. Na uwzględnienie zasługują jednak zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 122 O.p. regulującego zasadę prawdy obiektywnej, które to naruszenie w konsekwencji doprowadziło - zdaniem strony - do wadliwego wydania zaskarżonej decyzji . Ocena zasadności zarzutów dotyczących wadliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego ma zasadnicze znaczenie w sprawie. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej – dalej O.p.- zasada prawdy obiektywnej. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów (zob. wyrok NSA z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt l FSK 188/05 LEX nr 173261). Tylko bowiem w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, z uwzględnieniem zasad, wyrażonych w art. 122, 180, 187 § 1, 188, art. 191 O. p., możliwe jest zastosowanie właściwej normy prawa materialnego. Zasada prawdy obiektywnej została sformułowana w art. 122 O. p., który stanowi o obowiązku organów podatkowych podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych powołanych przepisach O. p., nakazując organom podatkowym przede wszystkim zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O. p.). Dążąc do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy organ podatkowy nie może zatem ograniczać zakresu środków dowodowych, ale w myśl art. 180 O. p., obowiązany jest jako dowód dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopiero po zgromadzeniu wszystkich dowodów z zachowaniem powyższej zasady oraz ocenie ich wiarygodności organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebrany materiał dowodowy organ podatkowy jest obowiązany, zgodnie z treścią art. 191 O. p., poddać ocenie. W myśl sformułowanej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. W tym względzie realizacja zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z regulacji art. 191 O. p. wymaga uwzględnienia określonych reguł tej oceny, a także norm procesowych dotyczących środków dowodowych, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną, nie dającą się logicznie uzasadnić w świetle całości materiałów zebranych w sprawie. Przede wszystkim jednak prawidłowa ocena dowodów, niewykraczająca poza tak określone granice, musi być oceną wszechstronną i opierać się na całokształcie materiału dowodowego, zebranego przez organ podatkowy w sposób gwarantujący realizację w postępowaniu zasady prawdy obiektywnej. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów gdyż nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie zebrały i nie wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co w konsekwencji skutkuje uznaniem zasadności skargi. Istotą sporu w spornej sprawie jest pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy wydając sporną decyzję powołując się na art. 86 ust. 2 tej ustawy wskazał, iż realizacja tego prawa następuje przez określenie kwoty podatku naliczonego na podstawie kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika ze wskazanych tam tytułów a faktura VAT jest kluczowym elementem prawidłowego funkcjonowania tego systemu. Podstawą natomiast skorzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony są wyłącznie oryginały faktur lub ich duplikaty co wyraźnie wynika z regulacji ustawowych, stąd dla celów kontrolnych podatnik powinien je przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zatem zdaniem organu jedynie udokumentowanie fakturami bądź ich duplikatami warunkuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nawet w wypadkach losowych (kradzieży) , co w niniejszej sprawie miało miejsce . W ocenie zatem organu, gdy podatnik z różnych względów stosownymi fakturami oryginałami lub ich duplikatami nie dysponuje zatem nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem organu jeżeli z jakichś powodów doszło do utraty oryginału takiego dokumentu źródłowego, ciężar wykazania prawidłowości dokonanego odliczenia spoczywa na podatniku, poprzez pozyskanie przede wszystkim duplikatu takiej faktury. Dalej organ wskazał, iż dostarczonych przez stronę dokumentów w postaci kserokopii faktur nie można uznać za "duplikaty faktur". Przepis § 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. wymaga bowiem by jeżeli oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca na wniosek nabywcy ponownie wystawił fakturę lub fakturę korygującą, zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury lub faktury korygującej; przy czym faktura i faktura korygująca wystawiona ponownie musi dodatkowo zawierać wyraz DUPLIKAT oraz datę jej wystawienia. Zdaniem organu przedłożone przez stronę dokumenty w postaci kserokopii kopii faktur z dopiskiem duplikat z 30-12-10 r., oryginał lub duplikat fr z dnia 30.12.2010r oryginał takim duplikatami faktur nie są. W szczególności w spornej tu sprawie organ odwoławczy pozbawił podatnika prawa odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę ""K". i A. W.. Oceniając przywołaną argumentację organu odwoławczego Sąd stwierdza, iż generalnie prawo do odliczenia podatku naliczonego istotnie uzależnione jest od spełnienia wymogu formalnego przez podatnika w postaci konieczności posiadania przezeń prawidłowo wystawionej faktury, duplikatu faktury. Zauważyć jednak należy, iż wymóg faktu posiadania przez podatnika faktury, a zatem i jej duplikatu wynikający także z art. 18 (1) VI Dyrektywy obowiązującej w spornym okresie rozliczeniowym mają jedynie charakter dowodowy i służą jedynie do wykazania prawa podatnika do odliczenia. Same w sobie nie konstytuują prawa do odliczeń. Prawo to nie powstaje, jeżeli wystawiono fakturę dokumentującą transakcję , która nie doszła do skutku w rzeczywistości. Powyższe rozumienie treści art. 18 (1) zostało potwierdzone w wyroku ETS w sprawie C- 342/87 pomiędzy Genius Holding BV a Staatssecretaris van Finacien, w którym wskazano iż prawo do odliczenia nie przysługuje w odniesieniu do podatku podlegającego zapłacie wyłącznie dlatego, że został on wykazany na fakturze. We wskazanej sprawie podatnik odliczył podatek zafakturowany mu przez dwóch podwykonawców. Podatku tego, w myśl holenderskich przepisów o VAT , podwykonawcy w ogóle nie powinni byli podatnikowi naliczać. ETS orzekł, że prawo do odliczenia dotyczy tylko podatku, który jest należny w związku z transakcją opodatkowaną. Prawo to nie obejmuje podatku, który w myśl przepisów prawa nie był podatkiem należnym, ale został nieprawidłowo uwzględniony na fakturze. Zatem faktyczna dostawa jest warunkiem koniecznym dla odliczenia podatku VAT, a faktura jest jedynie potwierdzeniem tej czynności. Przypomnieć należy, że nie jest istotą sporu, iż zdarzenia gospodarcze wynikające z zakwestionowanych duplikatów faktur nie miały miejsce w rzeczywistości. Strona konsekwentnie podnosiła w toku postępowania, iż jej kontrahenci temu nie przeczą, a podatek należny z tytułu transakcji wynikający ze spornych duplikatów faktur został zaewidencjonowany w ewidencji podatkowej prowadzonej dla celów VAT, zadeklarowany i uregulowany na rzecz właściwego urzędu skarbowego. Spornym jest natomiast sposób dokumentowania mających miejsce w rzeczywistości zdarzeń gospodarczych, poprzez przedłożenie duplikatów faktur VAT, gdzie co wskazać należy strona w toku postępowania odwoławczego wnioskowała o to, by organy przeprowadziły kontrole krzyżowe u jej kontrahentów. W sytuacji, gdy podatnik dysponuje jedynie takimi dokumentami jak zakwestionowane w sprawie duplikaty faktur w postaci kserokopii faktury z dopiskami: duplikat wraz z datą jego sporządzenia, a przy tym nie ma jednocześnie żadnych instrumentów prawnych by zmusić swych kontrahentów do prawidłowego wystawienia duplikatów faktur w sposób taki, jaki wymagają organy podatkowe, to praktycznie nie ma szansy wykonania wezwania organu i tym samym skutecznie dochodzić swego uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem składu orzekającego w sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie organy winny były podjąć działania w celu sprawdzenia czy istotnie kontrahenci strony zaewidencjonowali zdarzenia wynikające z zakwestionowanych duplikatów faktur i uregulowali z tych tytułów należny podatek VAT. W sytuacji bowiem gdyby tak było, a to w istocie rzeczy z twierdzeń strony wynika, doszłoby w ten sposób do naruszenia zasady neutralności po stronie skarżącego. Nadmienić należy, iż organ odwoławczy wprawdzie zlecił organowi I instancji postanowieniem w trybie art. 229 O.p. z dnia 27.06. 2011r. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie, jednak dotyczyło ono transakcji skarżącego z takimi podmiotami jak: "B" Sp. z o.o.; "C" S.A., "D" S.A., "E" sp. j., "F"Sp. z o.o.,"G"sp. j., "H" , a zatem nie dotyczyło ono kontrahenta - "K". i A. W., których duplikaty faktur w spornym tu okresie rozliczeniowym zostały zakwestionowane przez organ odwoławczy. Wskazać też należy na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26.01. 2012 r. C-588/10, który wprawdzie w sposób dokładny nie przystaje do badanej sprawy, jednak zdaniem Sądu tezy w nim zawarte zachowują tu swą aktualność. Wyrok ten zapadł na tle wniosku przedłożonego w ramach sporu pomiędzy Ministrem Finansów, a "M" S.A. (zwaną dalej -"M") w przedmiocie skierowanej do "M" interpretacji indywidualnej, w której stwierdzono, że w oparciu o przepisy krajowe nie jest zgodne z prawem obniżenie podstawy opodatkowania oraz kwoty należnego podatku VAT na podstawie wystawionej kontrahentowi korekty faktury, jeżeli w terminie złożenia deklaracji VAT spółka "M" nie posiadała potwierdzenia otrzymania wskazanej korekty faktury przez kontrahenta. W powołanym wyroku TS stwierdził "Wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury." Przenosząc wskazane poglądy TS na grunt niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy uzyskanie przez podatnika będącego nabywcą towarów i usług duplikatów faktur wystawionych w sposób wymaganych prawem, a to przepisami § 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, nie było w rozsądnym terminie możliwe, a z całą pewnością nadmiernie utrudnione przez jego kontrahentów, to podatnik mógł wykazywać przy użyciu innych środków dowodowych, w tym przenoszących ciężar poszukiwania dowodów na organy podatkowe, iż dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w duplikacie faktury. Taka zaś sytuacja, gdzie podatnik wnioskował o dokonanie konkretnych czynności procesowych u jego kontrahentów miała miejsce w sprawie. W tej zatem konkretnej sytuacji faktycznej argumentacja organu, iż to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że miał prawo do odliczenia podatku naliczonego poprzez przedłożenie stosownych dokumentów nie może zasługiwać na uwzględnienie. Końcowo zauważyć należy, iż w sytuacji gdy dostawca towarów, usług opodatkował podatkiem VAT zakres tych transakcji, to nabycie tych towarów i usług winno być uwzględnione przez nabywcę w strukturze podatku VAT – podatku naliczonym. Pozwala to na unikanie podwójnego opodatkowania, a tym samym naruszenie zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się system podatku VAT. W przedstawionej sytuacji, wskazane względy przemawiają zdaniem Sądu za uchyleniem zaskarżonej decyzji, a zatem z ich powodu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w K. podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie w sprawie uwzględniając wyrażone poglądy Sądu.