III SA/Gl 381/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A’ Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi pełnomocnik skarżącej Spółki zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podał, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu, a w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne do rozpoznania wniosku, gdyż zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Dalej powołał się na okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska co do charakteru gier na automatach oraz różną praktykę organu pierwszej instancji w zakresie uzależniania wydanych decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Następnie przytoczył orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, gdzie uchylono zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji. Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce "A" znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem sprawa będąca przedmiotem skargi jest jedną z wielu, a nałożone na wnioskodawcę kary pieniężne stanowią niebagatelną kwotę. Ich uiszczenie grozi utratą płynności finansowej, której konsekwencją będzie upadłość Spółki – a więc sytuacja, której nie da się już odwrócić, nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanego już wcześniej świadczenia. W chwili obecnej Spółka ponosi duże straty nie osiągając planowanych zysków, a uiszczanie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy jej sytuację, która i tak jest trudna, albowiem do 31 października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej kwocie 8.068.390,02 zł, co potwierdza oświadczenie M. W. - prezesa Spółki ‘A’ Sp. z o.o. W związku z tym wskazano, że Spółka zasługuje na ochronę tymczasową do czasu rozstrzygnięcia przez sąd przedmiotowej sprawy. Powołano się przy tym na orzeczenia innych sądów administracyjnych odnośnie wniosku o wstrzymanie zaskarżonych decyzji. Przedłożono też rachunek zysków i strat za 2013 r., rejestr zapisów kasowych/bankowych za lata 2012 – 2015 oraz kserokopie orzeczeń sądów a także publikacji w sprawach kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.). Należy w tym miejscu zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, gdyż jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynność. I choć ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. używa zwrotów nieostrych, które wiążą się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej, to w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie powyższe nie wystąpiły. Skarżąca Spółka nie wykazała bowiem jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji, przy jej sytuacji finansowej, mogło spowodować ryzyko czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedłożone nieaktualne dokumenty odnoszące się do stanu finansowego i majątkowego wskazują, że przychód Spółki za 2013 r. z tytułu sprzedaży wyniósł 48.585.171,55 zł, podczas gdy przychody operacyjne wynosiły 166.548,95 zł, co przy kosztach działalności rzędu 49.203.398,03 zł oraz kosztach operacyjnych w wysokości 3.938.411,57 zł przyniosło stratę w kwocie 4.390.089,10 zł. Uwzględniając pozostałe ujęte w rachunku zysków i strat przychody oraz koszty, ostatecznie strata netto wyniosła 4.029.316,60 zł i była niższa od straty za poprzedni okres rozliczeniowy, która za 2012 r. wyniosła 8.743.995,54 zł (vide: rachunek zysków i strat za 2013 r. dołączony do wniosku). Strata ta, jako wynik bilansowy nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza braku środków finansowych, natomiast jej znaczne zmniejszenie przy ponad trzykrotnie zwiększonych przychodach wskazuje na progresję wskaźników prowadzonej działalności. To z kolei oznacza, że Spółka funkcjonowała w obrocie gospodarczym w sposób aktywny. Należy również zauważyć, iż z rachunku zysków i strat wynika, że amortyzacja środków trwałych Spółki według stanu z 2013 r. wyniosła 1.198.680,78 zł, a w 2012 r. wartość z tego tytułu kształtowała się na poziomie 14.129,05 zł. Świadczy to o poczynionych w 2013 r. znacznych inwestycjach na zakup środków trwałych i potwierdza istotne zwiększenie majątku i potencjału Spółki. Generowana strata, podobnie jak wskazane wyżej dane o przychodach i majątku nie są zatem wystarczające do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na możliwość powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Podobnie jak fakt zapłaty lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł nie skutkuje, w przekonaniu Sądu, nieodwracalnymi skutkami, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona. Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych w skardze, należy zauważyć, że te nie mogą przemawiać za uwzględnieniem złożonego wniosku. Nie mieszczą się bowiem w zakresie stosowania art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., stąd pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na tym etapie sprawy Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności podniesionych w treści skargi zarzutów, jak również nie bada legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też powoływanie się na powyższe na tym etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.