III SA/Gl 40/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] i określił Spółce z o.o. "A" w B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, tj. urządzeń do gier, w łącznej wysokości [...] zł. W podstawie prawnej organ powołał m.in. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej jako O.p.), art. 2 ust. 1, ust. 3, ust. 11, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 1, art. 76 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 78 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825), § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, wzoru deklaracji uproszczonej oraz sposobu prowadzenia ewidencji nabywanych wyrobów akcyzowych (Dz. U. z 2004 r. nr 74, poz. 668). Natomiast w uzasadnieniu przywołano następujący stan faktyczny sprawy. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. wszczął postępowanie kontrolne wobec Spółki z o.o. "A" z/s w B., w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa za okres od 2006 r. do 2009 r. W trakcie badania dokumentacji finansowo-księgowej ustalono, że Spółka "A" w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2009 r. przeprowadziła 8 transakcji w nabyciu wewnątrzwspólnotowym wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, tj. urządzeń do gier, od których powstał obowiązek naliczenia podatku akcyzowego, jak również złożenia deklaracji uproszczonej (AKC-U), zgodnie z art. 76 ustawy o podatku akcyzowym. Organ kontrolny ustalił, że przedmiotem nabycia udokumentowanego fakturą nr [...] z [...] r. wystawioną przez "B", B. Czechy był automat do gier typu [...] o wartości 3.500 euro. Do faktury dołączony został list przewozowy wystawiony [...] r. oraz faktura wewnętrzna nr [...] z [...] r. stwierdzająca nabycie automatu do gier. Z kolei odnośnie transakcji udokumentowanej fakturą nr [...] z [...] r., wystawioną przez "C" , B. Czechy dotyczącej zakupu 20 szt. automatów do gier typu [...] o łącznej wartości 40.000 euro, kontrolowana Spółka wystawiła fakturę wewnętrzną nr [...] z [...] r. w której wykazała nabycie 20 szt. "obudów-korpusów do automatów o niskie wygrane pieniężne", przyjmując, że części składowe automatów, a takimi są obudowy nie są wymienione w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym i nie podlegają obowiązkowi podatkowemu. W związku z wątpliwościami odnośnie powyższej transakcji organ kontrolujący zwrócił się z wnioskiem do Biura Wymiany Informacji Podatkowej w K. o przeprowadzenie przez czeskie służby skarbowe czynności sprawdzających u czeskiego kontrahenta ("C", B. Czechy) w zakresie ustalenia, co było przedmiotem niniejszej transakcji czy obudowy do automatów czy też kompletne automaty zdatne do użytkowania. Ponadto zwrócono się o ustalenie kto i kiedy dokonał transportu, co miało potwierdzić faktyczną datę ich odbioru od dostawcy i przyjęcia w Spółce "A". Otrzymane dokumenty potwierdziły, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego były kompletne automaty do gry typu [...] w ilości 20 szt., od których kontrolowana jednostka: - nie zadeklarowała oraz nie odprowadziła należnego podatku akcyzowego (vide: faktury nr [...] z [...] r. oraz nr [...] z [...] r.); - nie składała deklaracji uproszczonych (AKC-U) w terminie 5 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego i nie wpłacała podatku akcyzowego w tym terminie od nabytych wewnątrzwspólnotowo urządzeń do gier, wg. faktur: nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r., nr [...] z [...]r. oraz nr [...] z [...]r., czym naruszyła art. 76 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym; - nie składała informacji podsumowujących do właściwego urzędu celnego od nabytych wewnątrzwspólnotowo wyrobów akcyzowych, czym naruszyła art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym. W zastrzeżeniach do protokołu Spółka wskazała m.in., iż nie składała deklaracji uproszczonych w terminie 5 dni, gdyż w kontrolowanym okresie była podatnikiem zarejestrowanym w podatku akcyzowym, co upoważniało ją do robienia miesięcznych rozliczeń. Natomiast odnośnie stwierdzonej nieprawidłowości w zakresie nieodprowadzonego podatku akcyzowego, Spółka "A" zaakceptowała wynik przeprowadzonej kontroli w zakresie obowiązku naliczenia akcyzy od transakcji nabycia automatu wynikającego z faktury nr [...] z [...]r., jak również od nabytych przez Spółkę obudów i części składających się na 20 sztuk automatów [...] z faktury nr [...] z dnia [...]r. Wyjaśniła też, iż mylnie przyjęła, że uchylenie ustawy o podatku akcyzowym nastąpiło z dniem 1 stycznia 2009 r., a nowa ustawa, która zaczęła obowiązywać od 1 marca 2009 r. znosiła obowiązek naliczenia i odprowadzenia akcyzy od zakupu lub wyprodukowania automatów do gier hazardowych. Zdaniem Spółki, w przypadku transakcji związanej z nabyciem 20 sztuk automatów [...] obowiązek i termin naliczenia akcyzy powstał jednak dopiero po przystosowaniu automatów do obowiązujących w Polsce przepisów dotyczących działalności objętej ustawą o grach hazardowych, a zatem, kiedy Spółka nabyła części i podzespoły, w oparciu o które wytworzono automaty spełniające określone warunki. W związku z ustaleniami zawartymi w protokole pokontrolnym, w dniu [...]r. do organu podatkowego, wpłynęło pismo Spółki, przekazujące w załączeniu kopie skorygowanych deklaracji AKC-3 wraz z zał. AKC-3/G za wrzesień 2006 r. oraz grudzień 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z [...]r. nr [...], określił za badany okres dla Spółki "A" zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, tj. urządzeń do gier, w łącznej wysokości: [...] zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K.. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił jej naruszenie art. 76 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. bezpodstawnie przyjął, że Spółka dopuściła się naruszenia art. 76 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez to, że nie składała deklaracji uproszczonych w terminie 5 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego i nie wpłacała podatku akcyzowego w tym terminie. Tymczasem zdaniem Spółki powyższe stanowisko nie znajduje oparcia w przepisach prawa z uwagi na treść art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Spółka bowiem na zasadach określonych w tych przepisach składała deklaracje AKC-3 wraz z załącznikiem AKC i dokonywała stosownych wpłat podatku. Następnie pełnomocnik zaakcentował fakt, że Spółka "A" zarejestrowana była w Urzędzie Celnym i składała deklarację AKC-R jako podatnik i płatnik podatku akcyzowego. Wystawiała też miesięczne deklaracje AKC-3 w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy i w tym terminie dokonywała wpłat podatku. Na poparcie powyższego do odwołania dołączono informacje podsumowujące o dokonanych nabyciach wewnątrzwspólnotowych wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych za marzec 2006 r. oraz styczeń, luty, marzec i kwiecień 2008 r. W piśmie procesowym z [...]r. pełnomocnik Spółki domagał się umorzenia postępowania z uwagi na naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W jego ocenie obowiązek podatkowy w stosunku do transakcji objętych zaskarżoną decyzją powstał od [...] r. do [...]r., a zatem stosowne rozstrzygnięcie organ powinien był wydać do [...] r. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana [...]r., a jej doręczenie nastąpiło 26 marca 2012 r., czyli po upływie okresu przedawnienia. Ponadto powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 w zakresie interpretacji art. 70 § 6 pkt 1 O.p. pełnomocnik zauważył, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Tymczasem w decyzji organu I instancji organ nie wskazał o jakie postępowanie karne chodzi oraz czego i kogo dotyczy. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] i określił Spółce z o.o. "A" w B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, tj. urządzeń do gier, w łącznej wysokości [...] zł. Powyższa decyzja została wydana, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), albowiem poprzednie rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie, zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 776/13. Stosując się do zawartych w nim zaleceń i wniosków Dyrektor Izby Celnej odnośnie przedawnienia zobowiązania wynikającego z faktury nr [...] z dnia [...]r., wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego, organ pierwszej instancji otrzymał z Prokuratury Apelacyjnej w B. następujace dokumenty potwierdzające wszczęcie postępowania karnego skarbowego: - postanowienie Prokuratury Apelacyjnej w B. z dnia [...]r. o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo określone w art. 107 § 1 k.k.s., tj. w sprawie o urządzanie i prowadzenie gier na automatach na terenie kraju w okresie 2003 - 2008 wbrew przepisom ustawy o grach i zakładach wzajemnych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie automatów do gier o niskie wygrane; - zarządzenie z [...]r., na mocy którego prokurator powierzył prowadzenie śledztwa w zakresie przestępstwa skarbowego z art. 61 § 1 k.k.s., w części dotyczącej nierzetelnego prowadzenia ksiąg oraz dokonania oględzin dokumentacji zabezpieczonej w dniach [...] i [...]r. w Spółce "A"; - postanowienie o zmianie zarządzenia o powierzeniu śledztwa z [...]r., gdzie zmieniono i uzupełniono podstawy powierzenia śledztwa inspektorowi kontroli skarbowej zatrudnionemu w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K.; - pismo Prokuratury Apelacyjnej w B. z [...]r. wyjaśniające, że przedmiotem śledztwa są wszystkie czyny ujawnione w toku śledztwa w tym karnoskarbowe związane z popełnieniem przestępstw skarbowych polegających na uchylaniu się od opodatkowania lub zaniżaniu zobowiązań podatkowych przez Spółkę z o.o. "A" i że przyjmuje się, iż konstrukcja działania tej Spółki ma charakter ciągły na przestrzeni lat 2006-2009. Wskazane wyżej dokumenty organ kontroli skarbowej włączył do akt prowadzonego postępowania, postanowieniem z [...]r. nr [...]. Świadczyły one bowiem o wszczęciu, a następnie powierzeniu inspektorowi kontroli skarbowej w K. postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wobec Spółki "A". Ponadto w piśmie, które skutecznie doręczono stronie 24.11.2011 r. poinformowano Spółkę, że powyższe stanowi zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło bowiem [...] r. i wiązało się z niewykonaniem zobowiązań podatkowych przez Spółkę "A", tj. z podejrzeniem popełnienia przestępstw skarbowych polegających na uchylaniu się od opodatkowania lub na zaniżaniu zobowiązań podatkowych, co w opinii Dyrektora Izby Celnej w K. spowodowało skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006 r. Dlatego też zarzut strony, że prowadzone dochodzenie nie wyczerpało znamion zawieszenia biegu przedawnienia określonego w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. uznano za bezzasadny. Tym bardziej, że w wyroku z dnia 9 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie doszło do spełnienia przesłanki zawieszającej, gdyż wszczęto postępowanie obejmujące działanie (zaniechanie) podatnika, które miało wpływ na przedawniające się zobowiązanie podatkowe. Z tych to przyczyn nie można było skutecznie powoływać się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012r., sygn. akt P 30/11. Następnie przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że czynności kontrolne prowadzone w Spółce "A" bezspornie wykazały, że w okresie objętym kontrolą dokonywała ona nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych jakimi były urządzenia do gry, określone w pozycji 62 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.), który stanowi, iż wyrobem akcyzowym jest wyposażenie specjalistyczne obiektów działalności rozrywkowej osobno niewymienione: rulety wraz ze stołami, stoły do gry w karty, automaty hazardowe, maszyny i urządzenia losujące, elektroniczne maszyny i urządzenia do gry, bez względu na symbol PKWiU. W myśl art. 11 ust. 1 powyższej ustawy podatnikami podatku akcyzowego są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Z kolei obowiązek podatkowy wynikający z treści art. 6 pkt 1 ustawy powstaje z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W przypadku nabycia wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, jakimi niewątpliwie w niniejszej sprawie były urządzenia do gry ustawodawca w Dziale III rozdziału 4 określił szczegółowe przepisy dot. obrotu wyrobami akcyzowymi niezharmonizowanymi dla potrzeb podatku akcyzowego. I tak zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podatnicy dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych są obowiązani po dokonaniu przywozu na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego i dokonać zapłaty akcyzy w terminie 5 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego. Natomiast w ust. 2 tegoż artykułu wskazano, iż obowiązek podatkowy powstaje z dniem dokonania przywozu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia dokonania nabycia. Z ustaleń kontrolujących wynikało natomiast, że w sześciu przypadkach (dot. nabycia wg. faktury nr [...] z dnia [...]r. nr [...]z dnia [...]r., nr [...]z dnia [...]r., nr [...] z dnia [...]r, nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...]r.) Spółka zadeklarowała należne zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym od nabytych wewnątrzwspólnotowo automatów do gry na drukach deklaracji AKC-3 wraz z załącznikiem AKC-3/G, w oparciu o regulacje określone w art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ww. ustawy, tj. wystawiała miesięczne deklaracje w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy i w tym terminie dokonywała wpłat podatku. Działanie takie było nieprawidłowe. Spółka powinna bowiem była składać deklaracje na drukach AKC-U, co wynikało wprost z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, wzoru deklaracji uproszczonej oraz sposobu prowadzenia ewidencji nabywanych wyrobów akcyzowych (Dz. U. z 2004r., nr 74, poz. 668 ze zm.), który stanowi, że podmioty, o których mowa m.in. w art. 76 ust. 1 ustawy, składają deklarację uproszczoną na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Ponadto kontrolujący ustalili również, że od dwóch transakcji, dokonanych na podstawie faktur nr [...] z dnia [...]r. oraz nr [...] z dnia [...]r., Spółka nie zadeklarowała oraz nie odprowadziła należnego podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, tj. urządzeń do gier. Nie złożyła też wymaganej przepisami prawa deklaracji uproszczonej (AKC-U) oraz nie dokonała zapłaty akcyzy w wymaganym terminie 5-ciu dni od dnia powstania obowiązku podatkowego. Dlatego też biorąc pod uwagę opisany wyżej stan prawny i faktyczny sprawy, Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że Spółka "A" będąc podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, tj. urządzeń do gry i stosownie do regulacji określonych w ustawie o podatku akcyzowym była zobowiązana składać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę we właściwym terminie na rachunek izby celnej. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika strony jakoby kwestie opodatkowania podatkiem akcyzowym automatów do gry uzależnione były od spełnienia przez automaty wymogów wynikających z ustawy o grach i zakładach wzajemnych, wyjaśniono, że fakt dokonywania modernizacji poprzez montaż części i podzespołów nabytych od polskiej spółki "D" oraz czeskiej firmy "C" nie oznacza, że obowiązek i termin naliczenia akcyzy powstał po przystosowaniu tych automatów do obowiązujących w Polsce przepisów dotyczących działalności objętej ustawą o grach hazardowych. Żaden przepis ustawy o podatku akcyzowym, nie odsyła bowiem do regulacji zawartych w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ustawa o podatku akcyzowym w sposób samodzielny i autonomiczny reguluje kwestię klasyfikacji wyrobów akcyzowych jak i momentu powstania obowiązku podatkowego. Dlatego też, mając na względzie ustalenia organu pierwszej instancji jak i obowiązujące w tym zakresie przepisy, należało wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od nabytych wewnątrzwspólnotowo wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, jakimi niewątpliwie w przypadku kontrolowanej jednostki były urządzenia do gier. Ponieważ w poz. 22 zał. nr 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. z 2004r. nr 87, poz. 825 ze zm.) stawka akcyzy na wyposażenie specjalistyczne obiektów działalności rozrywkowej; rulety wraz ze stolami, stoły do gry w karty, automaty hazardowe, maszyny i urządzenia losujące, elektroniczne maszyny i urządzenia do gry, bez względu na symbol PKWiU - wynosi: 17.6 %. Natomiast podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy), najczęściej wyrażona w walucie obcej, należy ją przeliczyć na złote według kurs obowiązujący w dacie powstania obowiązku podatkowego, tj. w dacie przywozu, a w przypadku jej braku będzie to 7 dzień od dnia nabycia (transakcji). Prawidłowo zatem, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ pierwszej instancji przyjął wartość z faktur dokumentujących poszczególne transakcje jako podstawę opodatkowania tym podatkiem. Natomiast odnośnie ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego kierując się treścią art. 7 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, zamiast przepisem szczególnym wynikającym z regulacji określonych w art. 76 nieprawidłowo ustalono moment jego powstania, a tym samym prawidłową wysokość zobowiązania i ostateczny termin zapłaty podatku akcyzowego. Dlatego też mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...]r. nr [...] i określił Spółce z o.o. "A" w B. zobowiązanie podatkowe od poszczególnych transakcji w wysokości wskazanej w sentencji decyzji, tj. w wysokości wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji - nie pogarszając tym samym sytuacji odwołującej się Spółki. Ponieważ decyzja ta błędnie wskazywała rok przy zakwestionowanych fakturach omyłkę tę sporostowano, albowiem rozpatrywana sprawa dotyczyła zobowiązania w podatku akcyzowym należnego za 2006 r. oraz 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka z o.o. "A", działająca przy pomocy fachowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez przyjęcie, iż wszczęcie dochodzenia w sprawie o przestępstwo określone w art. 107 § 1 k.k.s., spowodowało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia; - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez przyjęcie, iż prowadzenie korespondencji ze skarżącą w zakresie wszczętego dochodzenia w sprawie o przestępstwo określone w art. 107 § 1 k.k.s., skutkowało uznaniem, że skarżąca została powiadomiona o zawieszeniu terminu przedawnienia we wszystkich prowadzonych wobec niej postępowaniach podatkowych; - art. 215 § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż organ II instancji posiada kompetencje do prostowania omyłek pisarskich w decyzji organu I instancji; - art. 123 § 1 w związku z art. 145 § 2 O.p. poprzez wadliwe doręczenie pism w toku postępowania odwoławczego oraz decyzji organu II instancji w sytuacji, kiedy do postępowania zgłosił się prawidłowo umocowany przez skarżącą pełnomocnik, a nadto niepoinformowanie pełnomocnika oraz Spółki o zakończeniu postępowania podatkowego i wyznaczeniu siedmiodniowego terminu zaznajomienia się z aktami sprawy; - art. 121 § 1 i art. 122 w związku z art. 187 O.p. poprzez uchylenie się od ustalenia stanu faktycznego, niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, a także nierozpatrzenie w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego; - art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W poprzednim wyroku z 9 lipca 2013 r. o sygn. akt III SA/Gl 776/13, uchylającym poprzednią decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny zwarł ocenę kwestii przedawnienia zobowiązania skarżącej w podatku akcyzowym. W uzasadnieniu wyroku napisał, że ...doszło do spełnienia przesłanki zawieszającej, gdyż wszczęto postępowanie obejmujące działanie (zaniechanie) podatnika, które miało wpływ na przedawniające się zobowiązanie podatkowe. (Por. wyrok z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Op 504/11, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych to przyczyn w sprawie nie można skutecznie powoływać się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11... Zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrok ten uprawomocnił się, żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej, a więc zawarta w nim ocena prawna kwestii przedawnienia była wiążąca dla organu ponownie rozstrzygającego sprawę, jak również jest wiążąca dla Sądu w niniejszym postępowaniu sądowym. W tej sytuacji ponownie podniesiony przez stronę skarżącą zarzut przedawnienia zobowiązania nie może odnieść oczekiwanych przez nią skutków. W wyroku tym Sąd odniósł się jednocześnie do postawionego już wówczas przez stronę zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegającego na uchyleniu się od ustalenia stanu faktycznego, nie zebraniu wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, a także nie rozpatrzeniu w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego, jak również przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, czyli zarzutów powielonych w obecnie rozpatrywanej skardze. Sąd uznał te zarzuty za chybione i napisał, że Nie mogą odnieść także pożądanych skutków prawnych zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 187 § 1 O.p. Zauważyć też trzeba, że Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Zebrany materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Wynika z niego, że skarżąca Spółka miała obowiązek opodatkowania podatkiem akcyzowym spornych transakcji. Zdaniem Sądu okoliczności dotyczące faktycznego przebiegu transakcji zostały dostatecznie wyjaśnione. Wynikają one z materiału dowodowego, którym dysponował organ podatkowy, omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Również ta ocena była dla organu wiążąca i jest wiążąca obecnie dla Sądu, co oznacza, że i te zarzuty skarżącego nie mogą być uwzględnione. Sąd nie zajmował się w tamtym wyroku pozostałymi zarzutami – naruszenia art. 215 § 1, art. 123 § 1 w związku z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej w zakresie prostowania oczywistych omyłek i wadliwego doręczenia pism procesowych. Tak więc zarzuty te podlegają ocenie w niniejszej sprawie i, w ocenie Sądu, są chybione. W sprawie nie miało miejsce zastosowanie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W trybie przewidzianym tym przepisem sprostowania oczywistych omyłek dokonuje organ, który wydał prostowaną decyzję. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, orzekał w sprawie ponownie w pełnym zakresie i miał prawo do własnego przedstawienia ustaleń faktycznych, na bazie których wydał decyzję. Co do zarzutu wadliwego doręczania pism procesowych słusznie zauważył organ podatkowy, że pomimo ustanowienia pełnomocników procesowych w sprawie strona nie zrezygnowała z dyspozycji doręczania pism na adres swej siedziby, co wynika z akt administracyjnych i zostało przyznane w toku rozprawy. W tej sytuacji nie można podnosić zarzutu wadliwego doręczenia pism procesowych, gdyż taki sposób doręczania pism, jaki zastosowano w sprawie był zgodny z dyspozycją strony. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę Spółki "A" zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.