III SA/Gl 402/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant apl. radc. Dorota Klich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Rady Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta R. z [...] 2004 r. nr [...] 1) uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wskazał, że uchwała ta jest sprzeczna z przepisem art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem podjęta została na sesji Rady Miasta, zwołanej przez wiceprzewodniczącego Rady Z. C., którą następnie prowadził przewodniczący T. W.- w stosunku do którego Wojewoda [...] zarządzeniem zastępczym z dnia [...] r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego. Skoro więc obrady prowadziła osoba nie będąca radnym – zdaniem organu nadzoru - odbyło się jedynie nieformalne zebranie radnych, a nie sesja Rady Miasta. Nie można było zatem uznać, że dnia [...] 2004 r. zapadła jakakolwiek uchwała w sposób prawem przewidziany. Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze w imieniu strony skarżącej zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik, radca prawny E.L., wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu wniesionej skargi podniosła, iż zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma ocena skutków prawnych zarządzenia zastępczego wydanego na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w oparciu o które Wojewoda [...] pozbawił T. W. mandatu radnego. Rozstrzygnięcie organu nadzorczego jest bowiem aktem administracyjnym szczególnego rodzaju, nie będącym decyzją załatwiającą sprawę indywidualną, wobec tego nie mogą mieć do niego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w przedmiocie wykonalności i skuteczności decyzji administracyjnej. Odesłanie z art. 98 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym dotyczy jedynie odpowiedniego stosowania przepisów o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Nie obejmuje natomiast regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącej wykonalności decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 20 listopada 1998 r. Sygn. akt II S.A./Kr 1464/98 – nie publik. oraz z dnia 23 września 1999 r. Sygn. akt II S.A. 1429-1432/99 – nie publ.). Dlatego w tej sytuacji zastosowanie znajduje – w ocenie pełnomocnika strony - uregulowanie zawarte w art. 98a ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zarządzenie zastępcze wojewody w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego jest aktem nadzoru, do którego stosuje się odpowiednio art. 98 tej ustawy. W świetle powołanego przepisu art. 98 ust. 1, 3 i 5 rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia i stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Przyjęta przez przepis art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym konstrukcja prawomocności rozstrzygnięcia nadzorczego ma ten skutek, że wniesienia skargi, bez rozpoznania sprawy przez sąd powoduje, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie może uzyskać przymiotu prawnej skuteczności, a więc wykonalności. Za tak rozumianą koncepcją prawomocności opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z dnia 1 czerwca 2000 r. Sygn. akt II S.A. 1331-1332/00 OSP 2000, Nr 9 oraz z dnia 16 września 1993 r., S.A./Kr 1501/93 OSNA 1994 r., Nr 4, poz. 134. Znalazło to również potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w postanowieniu z dnia 16 lutego 2004 r., Sygn. akt 3/II S.A./Ka 3314/03. Skoro zatem do zarządzenia zastępczego wydanego na podstawie art. 98a ust. 2 stosuje się odpowiednio przepisy art. 98 - w tym art. 98 ust. 5 ustawy - złożenie skargi na wydane zarządzenie zastępcze Wojewody [...] w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego T. W. do sądu administracyjnego skutkować musi brakiem jego prawomocności oraz wykonalności. W konsekwencji powyższego – zdaniem pełnomocnika strony - sesja Rady Miasta R., która odbyła się w dniu [...] 2004 r. nie była li tylko nieformalnym zebraniem radnych. Wszystkie głosy za przyjęciem podjętej w tym dniu uchwały były bowiem ważne, tj. oddane przez osoby posiadające w dalszym ciągu status radnego. Do momentu, kiedy zarządzenie o wygaśnięciu mandatu nie stanie się prawomocne i wykonalne każdy radny, którego ono dotyczy może bowiem korzystać z pełni praw radnego, a więc także skutecznie głosować. Z powyższych względów odpada - według pełnomocnika strony skarżącej – zarzut naruszenia art. 14 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że strona skarżąca dokonała błędnej interpretacji przepisów art. 98 ust. 5 i art. 98a ust. 3 ustawy wadliwie przyjmując, że zarządzenie zastępcze nie wywołuje żadnych skutków do czasu jego uprawomocnienia się. Następnie Wojewoda szeroko zaprezentował poglądy doktryny dotyczące odpowiedniego stosowania prawa (J.Nowacki: "Odpowiednie stosowanie przepisów prawa", Państwo i Prawo 1964/3 str. 370 i nast.), stwierdzając jednocześnie, że art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym nie może być stosowany do zarządzeń zastępczych. Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby bowiem tym, że ta instytucja prawa byłaby bezużyteczna. Tymczasem ratio legis instytucji uregulowanej w art. 98a ust. 2 ustawy gminnej zdaje się być inne. Ustawodawca powierzył bowiem wojewodzie jako konstytucyjnie umocowanemu organowi nadzoru kompetencję do władczego reagowania w sytuacji naruszania prawa przez radnego i bezczynności rady. Wydane zatem przez wojewodę zarządzenie winno z dniem jego doręczenia właściwej radzie spowodować wykluczenie ze składu organu osoby, której mandat wygasł z mocy prawa. Organ nadzoru stwierdził dalej, że skoro uchwała rady gminy w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego wywołuje natychmiastowy skutek, ponieważ przysługuje jej domniemanie legalności zatem i z tego powodu zarządzenie zastępcze Wojewody w tym przedmiocie powinno wywoływać taki sam skutek. Zastępcze wykonanie obowiązku nie powinno bowiem - pod względem skutków - różnić się od jego wykonania przez organ zobowiązany do jego wypełniania w pierwszej kolejności. Dodatkowo Wojewoda powołując się na art. 191 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. nr 159, poz. 1547), z treści którego wynika prawo radnego do odwołania się do sądu okręgowego od uchwały rady stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego z przyczyn, o których mowa w art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wskazał, iż skoro w tym przypadku wygaśnięcie mandatu następuje z dniem wydania przez sąd orzeczenia oddalającego odwołanie, to regułą powinno być również wygaśnięcie mandatu już z chwilą doręczenia zarządzenia zastępczego lub podjęcia przez radę - w pozostałych przypadkach - uchwały w tym przedmiocie. Końcowo organ nadzoru zaprezentował argumentację, która w jego ocenie, przyświecała ustawodawcy stanowiącemu przepisy antykorupcyjne. Skoro bowiem ich rolą jest eliminowanie ze składu organu stanowiącego osób (radnych) pozostających w kolizji z przepisami, zatem reakcja organów nadzorczych powinna być szybka i zdecydowana. W przeciwnym razie spada poszanowanie prawa i organów władzy publicznej prawo to stosujących, a same przepisy antykorupcyjne przestają spełniać swoją rolę. Prawo bowiem jest skuteczne tylko wówczas, gdy jest szybkie i nieuchronne. Niezależnie od powyższego Wojewoda wyraził również pogląd, że nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że zarządzenie zastępcze nie podlega wykonaniu do czasu upływu terminu do wniesienia skargi bądź oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd, to sesja Rady Miasta R. i tak była nieważna albowiem została zwołana przez osobę do tego nieuprawnioną, tj. przez radnego Z. C., który nie posiadał stosownego upoważnienia przewidzianego w § 26 pkt 3 statutu Miasta R.. Okoliczność, iż z powołanego unormowania nie wynika wprost, iż upoważnienie takie winno być udzielone w formie pisemnej nie oznacza, że na przewodniczącym Rady nie ciąży obowiązek wykazania, że Z. C. został rzeczywiście upoważniony do zwołania sesji. Ponieważ powyższe nie nastąpiło w rozpoznawanej sprawie – zdaniem organu nadzoru – sesja Rady Miasta przeprowadzona w dniu [...] 2004 r. podobnie jak zapadła na niej uchwała była nieważna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Według natomiast art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądowoadministracyjna kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza zatem, że jeżeli zaskarżony akt wydany jest z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uwzględnia skargę jednostki samorządu terytorialnego i stosownie do treści art. 148 ustawy uchyla ten akt. Ocenę zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy w niniejszej sprawie rozpocząć od przypomnienia, że zgodnie z przepisem art. 98a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 190 ust. 2 i 6 i art. 194 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. Nr 95, poz. 602 i Nr 160, poz. 1060 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497 i Nr 89, poz. 971), art. 26 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 214, poz. 1806) oraz art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie dotyczącym odpowiedniego wygaśnięcia mandatu radnego (...), nie podejmuje uchwały (...), wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej wydaje zarządzenie zastępcze. W tym wypadku stosuje się odpowiednio art. 98 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy (...), podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Do postępowania w tych sprawach, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Mając na uwadze powyższe strony postępowania słusznie zaakcentowały, iż decydujące znaczenie dla oceny legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, jak również dla oceny legalności uchwały Rady Miasta R. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] ma ustalenie, czy zarządzenie zastępcze wywołuje skutki prawne z chwilą jego doręczenia, czy też wtedy, kiedy stało się ono prawomocne. Inaczej mówiąc decydujące znaczenie ma tutaj ustalenie, kiedy zarządzenie zastępcze jest wykonalne. Jak to już wcześniej wskazano zarządzenie zastępcze z art. 98a ustawy o samorządzie gminnym staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. W rozpoznawanej sprawie Rada Miasta R. wniosła w terminie trzydziestodniowym skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...]r. Sąd administracyjny pierwszej instancji do chwili obecnej jeszcze nie odrzucił, ani też nie oddalił tej skargi. To zaś oznacza, że zarządzenie zastępcze nie jest jeszcze prawomocne i nie jest wykonalne (takie stanowisko zaprezentował NSA w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2004 r. Sygn. akt OZ 67/04, a także w postanowieniach z dnia 1 czerwca 2000 r. Sygn. akt II S.A. 1331-1332/00 – publ. OSP 2000, Nr 9 oraz z dnia 16 września 1993 r. Sygn. akt S.A./Kr 1501/93 – publ. ONSA 1994 r. Nr 4, poz. 134). Należy przypomnieć, że nadzór nad działalnością gminną został uregulowany w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym. Jednym z organów nadzoru jest wojewoda, który może wkraczać w działalność gminną w przypadkach określonych ustawami. W art. 98a ust. 2 tej ustawy ustawodawca wyposażył wojewodę w możliwość wydania zarządzenia zastępczego w razie, gdy właściwy organ gminy nie podjął uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego z powodów wskazanych w art. 98a ust. 1 ustawy. W razie zaskarżenia zarządzenia zastępczego do Sądu, postępowanie sądowoadministracyjne stanowi realizację konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania – w procedurach odbiegających od tych, uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego – określonej w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego z mocy tego przepisu podlega ochronie sądowej przed ingerencją organów nadzoru do czasu upływu terminu zaskarżenia aktu nadzoru bądź oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd administracyjny. W razie uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, organ nadzoru może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ten z kolei może ją oddalić lub uwzględnić przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, jak również może rozpoznać skargę merytorycznie. Skoro rozstrzygniecie nadzorcze staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd, kwestia prawomocności związana zostaje ściśle ze sposobem rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Rozstrzygnięcie nadzorcze nie staje się zatem prawomocne w sytuacji, kiedy sąd w trybie art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – uchylił je. Natomiast w sytuacji, kiedy wojewódzki sąd administracyjny oddala skargę rozstrzygniecie nadzorcze staje się prawomocne z datą uprawomocnienia się wyroku. Również z tą datą staje się ono wykonalne. Mając na uwadze powyższe w ocenie tut. Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze narusza prawo, tj. art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i podlega uchyleniu albowiem uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] nie jest sprzeczna z prawem z powodów wskazanych przez Wojewodę. W tym miejscu należy ponadto podkreślić, że rozstrzygnięcie nadzorcze o stwierdzeniu nieważności uchwały organu gminy wydane w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jako deklaratoryjny akt administracyjny podlegający kontroli sądowoadministracyjnej powinien zawierać uzasadnienia faktyczne i prawne tak sporządzone, aby kontrola sądowoadministracyjna była możliwa do przeprowadzenia w pełnym zakresie. Takie uzasadnienie powinno odzwierciedlać i prezentować proces stosowania prawa, który został dokonany w ramach nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego. Przede wszystkim z uzasadnienia powinno wynikać dlaczego uznano, że stwierdzone naruszenie prawa jest istotne i pociąga za sobą konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej uchwały z racji istnienia w niej wad o istotnym ciężarze gatunkowym. Rozstrzygnięcie nadzorcze to równocześnie akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej – w zakresie prawa procesowego jak i materialnego. Mając na uwadze powyższe stanowisko organu nadzoru, iż do wydania uchwały doszło z naruszeniem art. 19 ust. 2 ustawy, ponieważ sesję Rady Miasta R. zwołał jej wiceprzewodniczący, który nie posiadał stosownego upoważnienia - nie zasługiwało na uwzględnienie. Nie zawierało bowiem stosownego uzasadnienia prawnego, ograniczało się bowiem jedynie do wskazania naruszenia art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym pomijając przy tym regulacje zawarte w statucie Rady Miasta R.. W tej sytuacji jego szersze zaprezentowanie w odpowiedzi na skargę nie mogło odnieść zamierzonego przez Wojewodę [...] skutku. Biorą pod uwagę wszystkie podniesione wyżej okoliczności oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji. Wobec zaistnienia przesłanek do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł również o kosztach postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z treści art. 205 § 2 ustawy wynika, że do kosztów tych zaliczyć należy w przypadku strony reprezentowanej przez radcę prawnego jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy odrębne, o których mowa wyżej zawiera rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349). Według § 2 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym, a klientem. Sąd może jednak przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, ale tylko wówczas, gdy uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego. Powyższe nie mogą być jednak wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia dlatego zasądzeniu podlegała jedynie stawka minimalna za czynności pełnomocnika określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. 240 zł. Skarga Rady Miasta [...] na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] jest bowiem jedną z wielu zawisłych w postępowaniu przed tut. Sądem. Włożony w nią nakład pracy nie może być zatem tak samo oceniany przez Sąd jak przy pierwszej sprawie, gdzie zastosowano podwyższenie opłaty zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Mając na uwadze powyższe wniosek strony o przyznanie jej kosztów zastępstwa w kwocie [...] zł – tj. przy zastosowaniu stawek maksymalnych - nie zasługiwał zdaniem Sądu na uwzględnienie w całości. Podobnie nie uznano również za niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony kosztów opłaty skarbowej uiszczonych w wysokości [...] zł na dokumencie stwierdzającym ustanowienie pełnomocnika. Ich poniesienie w sprawie nie było bowiem konieczne, albowiem strona skarżąca korzystała z odpowiedniego zwolnienia w tym zakresie przewidzianego w art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2000 r. Nr 86, poz. 960 z późn. zm.). Sąd nie uwzględnił też kosztów przejazdu w kwocie [....] zł, z uwagi na fakt, iż te poniesione zostały w dniu rozprawy tylko raz i zasądzone zostały przy pierwszej sprawie Rady Miasta R. rozpoznanej w dniu 15 czerwca 2004 r. przez tut. Sąd. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji.