III SA/Gl 419/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W. na uchwałę Rady Miasta R. nr [...] z [...] r. w przedmiocie złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa postanawia: odrzucić skargę. D.W. (dalej również jako skarżący) złożył skargę na uchwałę Rady Miasta R. nr [...] z [...] r. w przedmiocie złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 303 § 2 kpk w zw. z art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, polegającą na błędnym przyjęciu, że istnieje uzasadnione przekonanie, że skarżący popełnił czyn z art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewłaściwe procedowanie nad uchwałą polegające na braku zamieszczenia w uchwale o charakterze indywidualnym uzasadnienia, podanie w załączniku do uchwały (zawiadomienie) informacji niezgodnych z prawną, przedłożenia do procedowania na sesji projektu uchwały bez wszystkich załączników. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Uzasadniając skargę podniósł, iż przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym pozwala na zaskarżenie do sądu uchwały godzącej w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę. Konsekwencją złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa jest zaś narażenie skarżącego n utratę zaufania w sytuacji, gdy powierzono mu pełnienie funkcji wiceprezydenta miasta. W dalszej części uzasadnienia skarżący opierając się na przepisie art. 115 ustawy oprawie autorskim i prawach pokrewnych wskazuje na te okoliczności, które mają świadczyć o niezasadności podejrzenia popełnienia przestępstwa. Wskazuje bowiem, że nie dokonał zapożyczenia z innego opracowania, a tam, gdzie takie zapożyczenia zamieścił dodał stosowny przypis. Podniósł ponadto, że uchwała winna zawierać uzasadnienie, albowiem jego brak nie pozwala mu poznać procesu myślowego, który doprowadził do ukształtowania treści uchwały. Dodatkowo uchwała była procedowana bez załączników w postaci m.in. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Brak załączników zaś doprowadził do tego, że radni nie mieli możliwości zapoznania się z całością dokumentacji mającej istotne znaczenie dla zasadności podjęcia uchwały. Nadto nawet w trakcie procedowania uchwały pojawiły się wątpliwości wśród radnych co do zasadności złożenia zawiadomienia, a ten stan niejasności był spowodowany brakiem wszystkich wymaganych załączników do uchwały. Skarżący odwołał się również do orzecznictwa sądów powszechnych i sądów administracyjnych, które w jego ocenie miały wzmocnić podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę rada miasta R. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik Rady Miasta wskazał, że uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego, a co za tym idzie skarga na taką uchwałę jest niedopuszczalna. Odnosząc się zaś do kwestii merytorycznych podniesionych w skardze pełnomocnik wskazał, że na mocy uchwały miało zostać złożone jedynie zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, które będzie podlegało ocenie przez kompetentne do tego organy. Rada zaś, dostrzegając możliwość popełnienia przestępstwa była zobligowana do złożenia stosownego zawiadomienia. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę pełnomocnik odniósł się do prawidłowości procedowania w przedmiocie zaskarżonej uchwały oraz wymogów, jakim ta uchwała winna podlegać. Wskazał, że zaskarżona uchwała zawierała uzasadnienie, a załącznik do niej w postaci zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zawierał dokładny opis stanu faktycznego, stanowiącego podstawę tego zawiadomienia. Ocena, czy wskazane w zawiadomieniu zdarzenia rzeczywiście miały miejsce i czy osoba podejrzana swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przestępstwa będzie stanowiło przedmiot badania organów ścigania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przepis art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 – dalej jako uosg) stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że przesłanką dopuszczalności skargi jest istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy, a uchwała ta dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie (a nie faktycznie) gwarantowaną sytuacją. Tymczasem żaden przepis prawa nie gwarantuje wiceprezydentowi miasta tego, że nie zostanie przeciwko niemu złożone zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. A skoro tak, to nie istnieje gwarantowany prawem interes skarżącego w zaskarżeniu uchwały rady miasta w tym przedmiocie. Skarżący nie ma bowiem prawa żądać, by ten, kto dowiedział się o możliwości popełnienia przestępstwa nie poddał tej wiedzy ocenie organów ścigania. Zgodzić się należy zatem z pełnomocnikiem rady miasta, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Skarżący nie ma prawa żądać, by rada miejsca nie składała zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, ponieważ żaden przepis takiego prawa mu nie gwarantuje. O powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Uchwała musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Czym innym jest interes faktyczny skarżącego, na który uchwała może oddziaływać. Niemniej jednak jeżeli skarżącemu nie przysługuje prawo do żądania zaniechania działania organu w zakresie złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, to nie doszło do naruszenia interesu prawnego przez podjęcie zaskarżonej uchwały. Co więcej działanie rady miasta wpisuje się w obowiązek zawiadamiania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wynikający z art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 534). W myśl tego przepisu instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. To nie rada miasta jest kompetentna do oceny, czy zachowanie osoby wypełnia znamiona przestępstwa. Jeżeli jednak posiada wiadomości w tym przedmiocie, to nie może ich zachować dla siebie. Przepis art. 58 § 1 pkt 5a ppsa stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagać przepisu szczególnego. W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu.