III SA/Gl 441/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Golat, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w W. - Oddział w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie innych koncesji i zezwoleń (odbierania odpadów komunalnych) 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [....] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] r. skierowanym do Urzędu Miasta C., Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., Oddział w C. domagała się rozszerzenia udzielonego jej decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...] zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania z terenu miasta C. odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zmiana miała dotyczyć punktu dotyczącego miejsc składowania odpadów o kodach wymienionych we wniosku, a które dotychczas były odzyskiwane i unieszkodliwiane przez "B" Sp. z o.o. w S. Wnioskodawca chciał uzyskać zezwolenie na odzyskiwanie i unieszkodliwianie odpadów na składowiskach: - "C" sp. z o.o. w Z., - "D" w S., - "E". sp. z o.o. w L., - "F" sp. z o.o.- [...] [...] w S. Wniosek uzasadniono tym, iż dostarczanie odpadów do innych, niż wskazani w zezwoleniu, odbiorców jest uzasadniony powszechnie przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych, a ponadto wymienione we wniosku składowiska były wymienione w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami. We wniosku wskazano także, iż zmiana zezwolenia ma nastąpić w trybie art. 155 Kpa Na wezwanie organu administracji wniosek pismem z dnia [...]r. został zmodyfikowany w ten sposób, iż wnioskodawca ograniczył go tylko do jednej kategorii odpadów o kodzie 20 03 01 oraz uzupełniony do dokumenty potwierdzające gotowość przyjęcia odpadów przez składowiska wskazane we wniosku za wyjątkiem składowiska w L. Zarówno wniosek, jak i pismo z dnia [...] r. podpisał dyrektor Oddziału. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta C., powołując się na art. 7 ust. 1, art. 9 ust.1, 1a, 1b ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. nr 132, poz. 622, ze zm.), art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 3 i 4, art. 10, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. nr 39, poz. 251 ze zm.), art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego odmówił dokonania zmiany w udzielonym spółce "A" decyzją z dnia [...]r. nr [...] zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odbierania z terenu miasta C. odpadów komunalnych. Uzasadniając swoje stanowisko Prezydent Miasta stwierdził, iż dokonanie zmiany zezwolenia w trybie art. 155 Kpa nie leży w interesie społecznym, który w przedmiotowej sprawie nie był zbieżny z interesem ekonomicznym wnioskodawcy. Miejsca unieszkodliwiania niesegregowanych odpadów komunalnym powinny być zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a także planami gospodarki odpadami, które stworzono w celu uporządkowania polityki gospodarowania odpadami. Zgodnie z art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych powinny zostać określone zgodnie z art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o odpadach. Dla miasta C. takim miejscem unieszkodliwiania odpadów jest składowisko w S. prowadzone przez "B" sp. z o.o. Dalej wskazał, iż w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami składowiska w Z. i S. określono jako lokalne, składowisko w L. jako regionalne dla gmin: L., P., B. i K., natomiast składowiska w S. nie ujęto w tym planie. Zatem dla odzysku lub unieszkodliwiania odpadów o kodzie 20 03 01pochodzacym z miasta C. jedynym właściwym miejscem jest składowisko w S. W odwołaniu wnioskodawca domagał się uchylenia decyzji organu i instancji, której zarzucił obrazę art. 22 Konstytucji RP, art. 8 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o odpadach. Rozwijając zarzuty stwierdził, iż stanowisko organu administracji publicznej ogranicza konstytucyjne chronioną zasadę swobody działalności gospodarczej. Nakaz kierowania odpadów do ściśle wskazanych miejsc narusza tę wolność. Ingerencja w sferę wolności gospodarczej może nastąpić tylko poprzez konkretny zapis ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu II SA/Wr 546/06, w którym Sąd wyraził pogląd, iż odpady można wywozić do wszystkich składowisk zawartych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Wskazał także, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005r. ( bez przytoczenia tytułu Dz. U. z 2006r. nr 5, poz. 33) przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia musi spełnić wymagania wskazane przez wójta, burmistrza, w tym wskazane wyposażenie techniczne, uwzględniające wymagania dotyczące pojazdów, pojemników oraz bazy transportowej, zabiegi sanitarne porządkowe związane ze świadczonymi usługami, miejsca odzysku i unieszkodliwiana odpadów. Przy określaniu tych warunków wójt winien kierować się zasadą niedyskryminowania przedsiębiorców, zapewnienia wolności konkurencji, nie utrudniać dostępu do rynku. Wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, iż ustawodawca zobowiązał wójta, burmistrza do wskazania nie jednego, lecz kilku miejsc odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Wskazanie w rozpatrywanej sprawie składowiska w S. prowadzonego przez spółkę, której właścicielem jest miasto C. narusza zasady wolnej konkurencji. Wreszcie art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach stanowiący, iż niesegregowane odpady komunalne, pozostałości po sortowaniu takich odpadów oraz komunalne osady ściekowe powinny być poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu na obszarze województwa, na którym zostały wytworzone, w instalacjach spełniających wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Wykładnia tego przepisu w ocenie odwołującego prowadzi do wniosku, że tych miejsc na terenie województwa może być kilka i nie jest warunkiem koniecznym dostarczanie ich tylko do jednego konkretnie wskazanego przez organ miejsca. Na koniec zarzucił, iż organ I instancji nie wyjaśnił, na czym polegać miałoby naruszenie interesu społecznego w przypadku rozszerzenia udzielonego już stronie zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania na wstępie organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, art. 9 ust. 3 i4 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o odpadach i w całości podzielił stanowisko organu i instancji, w tym pogląd, iż uwzględnienie wniosku byłoby niezgodne z wojewódzkim planem gospodarowania odpadami, a tym samym naruszałoby przytoczone przepisy prawa. W skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego "A" sp. z o.o. w W. – Oddział w C. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego przez zarząd domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Decyzjom zarzuciła, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 8 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o odpadach. Na poparcie tych zarzutów powtórzyła argumentację przytoczoną już w odwołaniu. Ponadto zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C., iż nie odniosło się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu, a tym samym wnikliwie i wszechstronnie nie rozważyło sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując w całości swój pogląd, iż dla odpadów wytwarzanych na terenie Miasta C. jedynie właściwym miejscem odzysku i unieszkodliwiania odpadów, zgodnym z Wojewódzkim Planem Gospodarowania Odpadami zatwierdzonym uchwałą Sejmiku Województwa [...] z [...]r. zmiana zakresu udzielonego zezwolenia jest składowisko w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż wzorzec kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 184 Konstytucji RP oraz 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz 1269). Zgodnie z tymi przepisami sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej – także podatkowej – stosując kryterium legalności, a więc zgodności z prawem tej działalności. Nie ocenia zaskarżonych decyzji kierując się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej. Kierują się natomiast konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, oznaczającą, iż w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej podatnicy będą traktowani tak samo. A to oznacza, iż stosuje tę regułę wobec wszystkich, bez względu na ich faktyczną znajomość prawa, obowiązków podatkowych. Nadto w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, iż została ona wydana w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o zmianę w trybie art. 155 Kpa już wydanej decyzji administracyjnej. Zatem w pierwszym rzędzie przyjdzie rozważyć, w jakich okolicznościach dopuszczalne jest zmienianie decyzji ostatecznych. Z art. 16 § 1 Kpa wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych - jedną z możliwości zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej przewiduje art. 155 Kpa Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że decyzja wydana na jego podstawie może dotyczyć wyłącznie zagadnień rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie zagadnień nowych. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Taka konstrukcja przepisu art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a jego celem jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 października 1995 r., III SA 27/95, LEX nr 26991; z dnia 13 sierpnia 1997 r., III SA 854/96, LEX nr 30615). W rozpoznawanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. została wydana w sprawie o udzielenie skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych z terenu miasta C. Ta decyzja miałaby być zmieniona w trybie art. 155 Kpa. Zatem należy wskazać, w jakich warunkach prawnych została wydana. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. nr 132, poz. 622 ze zm.) na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie: 1) odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, 2) opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, 3) ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, 4) prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części - wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Dalej w myśl art. 7 ust 3a. powołanej ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa i podaje do publicznej wiadomości wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając: 1) opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań; 2) w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, iż zarządzenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta określające wymienione wyże wymagania, podane do publicznej wiadomości jest aktem prawa miejscowego. Potwierdził ten pogląd także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Wr 546/06, który skarżąca dołączyła do wniosku, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2006r. sygn. akt II OSK 1311/05 (Baza LEX 314449) Konieczność uzyskania zezwolenia na prowadzenie wskazanego rodzaju usług komunalnych jest prawnie dopuszczalną formą ograniczenia konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej, wyrażonej w art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jest bowiem warunkiem prowadzenia tej działalności. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, dla ochrony środowiska bądź ochrony innych wymienionych tam dóbr i wartości. Zgodnie z powszechnie uznanym w nauce prawa i w judykaturze poglądem treść norm prawnych ograniczających uprawnienia bądź nakładających określone obowiązki powinna być sformułowana jasno i jednoznacznie. Kierując się tą zasadą, w rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na przepis art. 7 ust. 3 ustawy, stanowiący, iż zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela właściwy organ administracji gminnej każdemu podmiotowi, który dysponuje odpowiednimi środkami do wykonywania usług oraz zapewni ich należyty poziom. Sformułowanie "każdemu podmiotowi" oznacza, iż po spełnieniu przez wnioskodawcę określonych wymagań co do standardu świadczonych usług uprawniony organ ma obowiązek udzielenia zezwolenia. Oznacza to, iż poza oceną środków, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o zezwolenie, z punktu widzenia ich przydatności do prowadzenia danego rodzaju usług oraz zapewnienia ich należytego poziomu, w wydawaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia uprawniony organ nie może kierować się uznaniem administracyjnym. Związany jest stanowiskiem podmiotu występującego o udzielenie zezwolenia, wyrażonym w treści złożonego wniosku. Wreszcie w myśl art. 8a ust. 3 powołanej ustawy udzielenie zezwolenia, odmowa jego udzielenia, a także jego zmiana następuje w drodze decyzji. Skarżąca domagając się zmiany udzielonego jej zezwolenia poprzez rozszerzenie katalogu miejsc odzysku i unieszkodliwiania odpadów, o jakich mowa w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity Dz.U. nr 39, poz. 251 ze zm.) wybrała nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji administracyjnych zawarty w art. 155 Kpa, a nie tryb zmiany zezwolenia w myśl art. 8a ust. 3 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Zatem rozważając w jakich granicach faktycznych i prawnych winna być rozpoznana nowa sprawa administracyjna o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej za zgodą strony, która nabyła na podstawie tej decyzji prawo – w tym przypadku prawo do prowadzenia w pewnym stopniu reglamentowanej, zależnej od spełnienia dodatkowych kryteriów, działalności w zakresie odbierania niesegregowanych odpadów komunalnych z terenu miasta C. należało sięgnąć do odpowiedniego zarządzenia Prezydenta Miasta C. określającego warunki, o jakich mowa w art. 7 ust. 3 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Należało również, sięgając do Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa [...], nie ograniczyć się tylko do skorzystania z tabeli - wykazu podziału składowisk odpadów komunalnych na składowiska lokalne i składowiska o zasięgu regionalnym, lecz zapoznać się z częścią opisową planu, by ustalić, wedle jakich kryteriów dokonano podziału składowisk, jaki cel temu przyświecał, pamiętając jednocześnie, iż wojewódzkie plany gospodarowania odpadami, tworzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2008r., nr 25, poz. 150) nie są aktami prawa miejscowego. Wreszcie, co słusznie zarzuciła strona skarżąca, doszło do naruszenia w decyzji organu odwoławczego prawa materialnego, a mianowicie tej części przepisu art. 155 Kpa, która odnosi się do materialno-prawnych przesłanek rozstrzygnięcia, tj. wykładni pojęć "słuszny interes strony i interes społeczny". O istnieniu słusznego interesu rozstrzygają kryteria zobiektywizowane. Zasada równego traktowania podmiotów jest takim zobiektywizowanym kryterium. Zatem wniosek strony należało rozważyć również pod kątem, czy jej żądanie jest dopuszczalne w świetle ograniczeń wynikających ze wspomnianej normy art. 155 Kpa, granic sprawy zakreślonej tym przepisem i treścią decyzji kończącej postępowanie zwyczajne, czy ewentualne uwzględnienie jej żądania nie postawi jej w sytuacji korzystniejszej, niż inni przedsiębiorcy, czy wreszcie, jej żądanie nie jest sprzeczne z aktem prawa miejscowego, jakim jest wspomniane już zarządzenie Prezydenta Miasta określające warunki, o jakim mowa w art. 7 ust. 31 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, czy nie zmierzałoby to do obejścia wynikających z tego aktu warunków. Czy w istocie wniosek strony mieści się w granicach wyznaczonych normą art. 155 Kpa, czy poza nią wykracza, prowadząc do sytuacji, w której strona chciałaby osiągnąć korzystniejszy wynik postępowania administracyjnego od tego, jaki domagając się udzielenia lub zmiany zezwolenia w trybie art. 8a ust. 3 ostatnio powołanej ustawy osiągnęłaby. Sprowadzenie całego problemu, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie do jednego, a mianowicie do tego, iż w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, dla odpadów komunalnych z terenu C. wskazano składowisko w S., a kierowanie odpadów na inne, nawet wymienione w tymże samym planie składowiska jest sprzeczne z tym planem, a tym samym z art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach nie rozstrzyga o meritum sprawy, gdyż nie można się zgodzić z takim wnioskiem, nie znając przynajmniej całej części planu dotyczącej gospodarki odpadami komunalnymi. Wreszcie sam art. 9 ust. 1a pkt 5 cytowanej ustawy, określający niezbędne elementy decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie m.in. odbierania odpadów, nie ogranicza miejsc składowania odpadów tylko do miejsc przypisanych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami do określonego terenu lub źródeł pochodzenia odpadów komunalnych, a jedynie stanowi, iż muszą być one wymienione w tym planie. Na koniec zauważyć należy, iż wniosek wszczynający postępowanie w trybie art. 155 Kpa został podpisany przez Dyrektora Oddziału spółki "A". Z przepisu art. 39 ustawy z 20 sierpnia 1997r. – o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. nr17, poz. 209 z 2001r. ze zm.) wynika, iż w dziale 2 Rejestru Przedsiębiorców zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji Spółki. Natomiast artykuł 17 ust. 1 tej ustawy ustanowił zasadę domniemania zgodności z prawdą wpisów do rejestru, kŧórą to zasadę wzmacnia określona w art. 18 ust. 1 reguła odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem nieprawdziwych danych. Z odpisu rejestru aktualnego rejestru przedsiębiorców nr [...] z [...]r. znajdującego się w aktach postępowania sądowego wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania spółki jest trzyosobowy zarząd, w skład którego nie wchodził dyrektor oddziału w C. W przypadku zarządu wieloosobowego spółkę reprezentuje dwóch członków zarządu spółki lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem spółki. Uprawnienie dyrektora oddziału Spółki do jej reprezentowania może wynikać jedynie z udzielonego mu przez zarząd pełnomocnictwa. Treść pełnomocnictwa przesądzi o zakresie tej reprezentacji. Zatem stwierdzić przyjdzie, iż organy administracji publicznej rozpatrzyły wniosek obarczony wadą formalną i nie podjęły działań zmierzających do usunięcia tej wady. Tymczasem ta kwestia mogła mieć wpływ na wynik sprawy, a ściślej na jej zaistnienie. Wobec powyższego należało uznać, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, a nadto została naruszona norma art. 155 Kpa. Taki wniosek każe uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarówno decyzję organu odwoławczego jak i decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...], gdyż sprawę należy uzupełnić o materiał dowodowy w znacznym zakresie i na nowo w całości rozważyć. Wskazania co do dalszego biegu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. Lecz przed rozpoznaniem wniosku organy winy wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Dopiero po uzupełnieniu jego barków można będzie nadać mu bieg O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.