III SA/Gl 451/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi "O." Sp. z o.o. w R. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Katowicach z dnia 7 kwietnia 2023 r. nr KT.PPR-B.5112.3.2023.2 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2023 r., nr KT.PPR-B.5112.3.2023.2 Okręgowy Inspektor Pracy w Katowicach (dalej jako: "organ"), po rozpoznaniu zażalenia O. Sp. z o.o. w R., wówczas działającej pod nazwą I. Sp. z o.o. w G. (dalej jako: "spółka" lub "strona skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Inspektora Pracy z dnia 22 lutego 2023 r., nr [...], w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 3 i 10 lutego 2023 r. Państwowy Inspektor Pracy stwierdził, że w upomnieniu z dnia 25 października 2022 r., nr rej.: [...] błędnie wskazano datę oraz numer nakazu nakazującego stronie skarżącej wypłacenie wynagrodzenia za pracę, tj. zamiast nakazu z dnia 23 maja 2022 r., nr rej. [...] wskazano nakaz z dnia 8 kwietnia 2022 r., nr rej.: [...]. Powyższy błąd Państwowy Inspektor Pracy uznał za "oczywistą omyłkę pisarską" i postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r. dokonał jej sprostowania na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. po. 200) – dalej jako: "k.p.a.". W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 3 marca 2023 r. spółka wniosła o jego uchylenie zarzucając rażące naruszenie prawa. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2023 r. organ II instancji na postawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 22 lutego 2023 r. Pismem z dnia 10 maja 2023 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie. W skardze spółka zarzuciła organowi, że nie można prostować daty oraz sygnatury ponieważ błędy w tym zakresie nie są oczywistymi pomyłkami pisarskimi tylko definicjami innych dokumentów urzędowych, które nie istnieją, a ich adresat nie ma możliwości prawidłowej reakcji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bo sprostowane błędy w żaden sposób nie wpłynęły na treść obowiązku. Została w nim przytoczona pełna treść obowiązku do wykonania, zatem nie może być mowy o braku możliwości jego realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Sąd rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowały konieczność jego uchylenia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie organu II instancji z 7 kwietnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Inspektora Pracy o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w upomnieniu z dnia 22 lutego 2023 r. dotyczącej omyłkowo wskazanej błędnej daty oraz numeru nakazu. Zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powyższy przepis nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Zarówno w piśmiennictwie (por. np. Andrzej Wróbel, Komentarz LEX/el. 2023 do art. 113 K.p.a.), jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym (tam przywołanym) przyjmuje się, że skoro sprostowanie nie jest ograniczone terminem i możliwe w każdym czasie, to znaczenia nabiera przesłanka "oczywistości" omyłek, które mogą być przedmiotem sprostowania. Przez błąd pisarski rozumie się widoczne, wbrew oczywistemu zamiarowi władzy - błędną pisownię lub widoczne nie zamierzone opuszczenie wyrazu. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, powinna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2012 r., II SA/Kr 1414/12, Lex 1235506). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w drodze sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. nie można naprawić wszystkich błędów popełnionych w decyzji. Jest to tryb mający jedynie na celu usunięcie wad nieistotnych, nie mających wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne. Wykładni pojęcia oczywistej omyłki dokonał NSA w wyroku z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt I GSK 1544/19, w którym stwierdził, że oczywistość omyłki polega na tym, że organ wbrew widocznemu zamierzeniu zawarł w decyzji element, który w konkretnych okolicznościach sprawy (podkr. Sądu) niewątpliwie koliduje z wyrażoną jednoznacznie treścią rozstrzygnięcia, a jednocześnie nie wpływa w sposób zasadniczy na meritum decyzji. Również WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 166/23 uznał, że wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. powinny cechować się oczywistością. Oczywistość omyłki winna wynikać z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy albo z innymi czynnikami. Zaś podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Natomiast z akt sprawy wynika, że upomnienie sprostowane postanowieniem Inspektora Pracy z 22 lutego 2023r. dotyczyło braku realizacji nakazu wydanego przez tego Inspektora, w którym polecił on wypłacić wynagrodzenie czterem wskazanym imiennie pracownikom skarżącej, należne za określony w nakazie okres i we wskazanych tam kwotach. Skoro w upomnieniu organ I instancji stwierdził, że mimo upływu terminu nie zostały wykonane obowiązki polegające na wypłaceniu wynagrodzenia dwóm spośród wymienionych w nakazie osób za te same okresy i w identycznych jak w nakazie kwotach, to nie może być żadnych wątpliwości jakiego nakazu i w jakiej dacie wydanego upomnienie to dotyczyło. Wobec powyższego, nie mogło też być wątpliwości co do oczywistości takiej pomyłki. Prowadzi to do wniosku, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia 22 lutego 2023 r. są zgodnie z prawem, gdyż oczywistość ww. omyłki uzasadnia wydanie postanowienia o sprostowaniu na podstawie przepisu art. 113 § 1 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej ujawnionej w upomnieniu Inspektora Pracy z dnia 25 października 2022 r., nie spowodowało zmiany, czy też uzupełnienia stanu faktycznego sprawy, jego kwalifikacji prawnej, jak również nie skutkowało zmianą w zakresie konsekwencji prawnych czy treści obowiązku nałożonego na skarżącą. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.