III SA/Gl 471/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpatrzeniu odwołania M.K., utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] r. Komendanta Miejskiego Policji w C. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w C. przy al. [...] w związku z brakiem tytułu prawnego do jego zajmowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks administracyjny (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze z., dalej kpa) oraz art. 90, art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm., dalej ustawa o Policji, ustawa). Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Urząd Miejski w C. za pismem z [...] r. przekazał Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej m.in. 10 mieszkań typu M-3 położonych w C. jako lokale służbowe/funkcyjne dla funkcjonariuszy. Na podstawie przydziału nr [...] z [...] r. jedno z mieszkań zasiedlił funkcjonariusz MO R.K. wraz z żona M. i córką R.. Był on głównym najemcą. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] r. funkcjonariusz został zwolniony ze służby z dniem [...] r. na własna prośbę. Nie posiadał w tym czasie uprawnień emerytalnych (wymagane 15 lat służby) i nie opuścił lokalu służbowego. [...] r. małżeństwo M. i R. K. zostało rozwiązane wyrokiem sądowym i główny najemca wyprowadził się [...] r. do W., gdzie zameldował się [...] r. na pobyt stały. W roku [...] była małżonka, która nadal zamieszkiwała w lokalu służbowym zawarła ponownie związek małżeński (z E.K.). Z ustaleń organu wynikało, że ani ona ani jej nowy mąż uprawnień do lokalu służbowego nie posiadają ani nie mogą posiadać w przyszłości. Komendant Miejski w C. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego o czym powiadomił M.K. [...] r. W jego toku ustalił, że nadal zamieszkuje w spornym lokalu, terminowo reguluje wszelkie należności i Gmina podpisała z nią umowę najmu spornego lokalu obowiązującą od [...] r. Umowa ta została wypowiedziana z dniem [...]r., zatem od [...]r. korzysta z niego bez tytułu prawnego. Zarządca nieruchomości wyjaśnił, że umowa została podpisana pomyłkowo, w ramach odnawiania umów najmu i bez uwzględnienia weryfikacji uprawnień do lokalu jako funkcyjnego. Komendant Miejski Policji, decyzją z [...] r. wezwał M.K. do opróżnienia lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca nie posiada uprawnień do lokalu funkcyjnego Policji ani możliwości ich nabycia i korzysta z zajmowanego lokalu bez tytułu prawnego. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem i domagając się jego uchylenia skarżąca wniosła odwołanie. Podkreśliła, że decyzja została podjęta niezgodnie z prawem i sprzecznie ze stanem faktycznym, gdyż dysponuje umową najmu spornego lokalu z [...] r. Umowa ta jest kontynuacją umowy z [...] r. i do tej pory Policja nie rościła sobie praw do lokalu a ona nie może ponosić konsekwencji za błędy organu. Dodatkowo wskazała na brak podstaw prawnych do rozwiązania umowy najmu, a jeżeli już to eksmisję winien orzec sąd powszechny uwzględniając zapisy ustawy o ochronie praw lokatorów. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ pierwszej instancji za prawidłowe. W uzasadnieniu wskazał na obowiązujące przepisy w dacie nabycia praw do lokalu i obecnie, w tym art. 91, art. 92, art. 94, art. 95 ust. 2-4 ustawy o Policji, które stanowią przepisy szczególne wobec regulacji stosunku najmu wynikającego zarówno z Kodeksu cywilnego, jak i na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 214, ze zm.) wobec zapisów tej ustawy. podkreślił, że R.K. odszedł ze służby na własna prośbę, bez nabycia uprawnień do milicyjnej emerytury. Wyprowadził się z przydzielonego mu lokalu funkcyjnego w [...]r. i wyprowadził do W., gdzie zamieszkuje na pobyt stały i jest zameldowany. Tym samym zrzekł się uprawnień do jego dalszego zajmowania. W tym samym roku sąd rozwiązał jego małżeństwo z M.K. obecnie K.. Powyższe spowodował, że i ona utraciła praw do jego zajmowania, gdyż nie posiadała innych uprawnień poza wynikającymi ze związku małżeńskiego z głównym najemcą, które orzeczenie rozwodu zniweczyło. Adresatem decyzji o przydziale był były mąż, a prawo do lokalu skarżącej było pochodne. Trafnie zatem organ ustalił, że wobec lokali mieszkalnych oddanych do dyspozycji organów Milicji Obywatelskiej, a następnie Policji prawo dysponowania tymi lokalami mają te właśnie organy, a podstawy prawne do ich dysponowania zawierają obecnie przepisy dotyczące Policji. Zasady dysponowania tymi lokalami są wyłączone spod działania przepisów prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie ma i nigdy nie posiadała samodzielnego uprawnienia do zamieszkiwania w spornym lokalu mieszkalnym w C. będącym w dyspozycji organów Policji. Nie może też takiego tytułu uzyskać na podstawie ustawy o Policji czy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) i ich rodzin. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 92 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzje administracyjne o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku, gdy lokal mieszkalny będący w dyspozycji organów Policji zajmuje inna osoba niż funkcjonariusz Policji bez tytułu prawnego. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego M.K. wniosła skargę. Zarzuciła wydanie jej z obraza art. 95,art. 97 i art. 98 ustawy o Policji oraz przepisów postępowania, których nie wskazała. Wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentacje odwołania, akcentując posiadanie umowy najmu z [...] r., która jest kontynuacją umowy najmu z roku [...], a którą załączyła do skargi. Umowa ta przeczy twierdzeniu o bezumownym korzystaniu ze spornego lokalu. Podkreśliła, że Policja od [...] lat wiedziała, że były mąż nie jest funkcjonariuszem i nie zgłaszała roszczeń do lokalu. Nadto nie wskazano jej lokalu zamiennego do którego ma się wyprowadzić. Nie uwzględniono też stanowiska zawartego w wyroku WSA w Gliwicach z 7 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 164/14. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako w całości bezzasadnej i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w przedmiocie wstąpienia w stosunek najmu lokalu gminnego nie orzeka organ administracyjny ani sąd administracyjny. Nawiązanie stosunku najmu lokalu mieszkalnego jest instytucją prawa cywilnego ale prawo do lokali służb mundurowych jest uregulowane w sposób szczególny (wyrok NSA z 15.11.2013 r. II SA/Wa 2330/12) i dlatego też wskazany przez skarżącą wyrok nie może mieć w sprawie zastosowania. Pismem z [...] r. skarżąca powiadomiła Sąd o wniesieniu w dniu [...] r. pozwu o ustalenie stosunku najmu. Pozwanym jest Gmina C.. Wcześniej pozwała ZGM TBS, z którym miała podpisaną umowę najmu z [...] r. a którą rozwiązała [...] r. Pozew został oddalony (sygn. akt [...]). Postanowieniem z [...] r., po przeprowadzeniu rozprawy Sąd postępowanie zawiesił z racji zawisłości przed Sądem Rejonowym w C. sprawy o ustalenie stosunku najmu do spornego lokalu będącego własnością Gminy, sygn. akt [...]. Po uzyskaniu informacji o zawieszeniu przedmiotowego postępowania postanowieniem z 29 listopada 2017 r. WSA podjął postępowanie sądowe i skierował sprawę ponownie na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa" uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ppsa). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Podkreślić też należy, że nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia bezprawnego korzystania przez skarżącą z lokalu mieszkalnego posiadającego status lokalu funkcyjnego przyznanego ówczesnemu mężowi zatrudnionego w organach Milicji. Skarżąca nie przeczy, że nie posiada uprawnień do lokalu funkcyjnego ale wywodzi swoje prawo do zamieszkiwania w spornym lokalu z czasokresu w nim zamieszkiwania i podpisania z zarządcą umowy najmu [...] r., która została wypowiedziana z dniem [...] r. Wskazać należy, że na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.) decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Policji przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji przysługuje policjantowi w służbie stałej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, a w świetle art. 89 ww. ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. W sprawie bezsporne jest, że lokal zajmowany przez skarżącą pozostaje w dyspozycji organów Policji od 1978 r. (art. 90 ustawy), które objęte są szczególną regulacją prawną ustawy o Policji oraz pozostałych przepisów resortowych spraw wewnętrznych i w tym zakresie nie mają zastosowania regulacje wynikające z innych przepisów, a w tym z Kodeksu cywilnego oraz z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu tylko wtedy, gdy przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (w tym także Policji) są przepisy szczególne wobec ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego i tymi przepisami szczególnymi jest rozdział 8 ustawy o Policji. Tym samym to przepisy ustawy o Policji regulują zarówno kwestie dysponowania lokalami mieszkalnymi jak i ich opróżniania. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 53, poz. 214) mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Trafnie zatem wskazały organy obu instancji, że właśnie przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) w sposób szczególny uregulowały status prawny lokali mieszkalnych oddanych do dyspozycji organów Policji, krąg osób uprawnionych do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego i droga sądowa jest w nich niedopuszczalna (zobacz uchwała SA z 11.01.1996, III CZP 189/95, LEX 24019; czy z 25.05.1995, III CZP 68/95, LEX nr 4240; postanowienie SA w Łodzi z 23.01.1998 I Acz 601/97, LEX 34267) Zasadnie też podkreśliły, że do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. Takie stanowisko zajmowane jest w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 2.04.2016 r. sygn. akt I OSK 2887/14, pub. w LEX nr 2111053; wyrok NSA z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1539/14, pub. w LEX nr 1989843, z4.11.2014 r. WSA we Wrocławiu, sygn.. akt IV SA/Wr 379/14, LEX 1782536). W tym miejscu należy wyjaśnić, że wniesienie pozwu przeciwko Gminie C. o ustalenia stosunku najmu spornego lokalu, pozostaje bez wpływy na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż został wniesiony na etapie skargi do sądu a także nie dotyczy strony postępowania, którą jest Komendant Wojewódzki Policji w K.. Nawet jeżeli stosunek taki zostanie ustalony, to będzie on dotyczył Gminy, jako właściciela spornego lokalu a nie jego dysponenta czyli KWP. Nadto status zajmowanego przez skarżącą lokalu pozostającego w dyspozycji Policji przesądza o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 Kc. Skoro prawo do takiego lokalu i możliwość uzyskania do niego tytułu prawnego przez członka rodziny policjanta podlega szczególnej regulacji, tj. wskazanych powyżej przepisów, to regulacje zawarte w Kodeksie cywilnym zostają w tej materii wyłączone. Pogląd ten także jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 16.12. 2012 r. sygn. akt I OSK 1122/10, LEX nr 744933; wyrok NSA z 30.01.2013 r. sygn. akt I OSK 220/12, LEX nr 1298311; wyrok WSA w Warszawie z 15.02.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1644/09, LEX nr 993856). Nie ulega również wątpliwości, że na podstawie ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu lecz ich uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu wywodzone są z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Na podstawie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą taki tytuł uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdyby ci członkowie rodziny byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. Tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. Jak wskazano wyżej okoliczność taka w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła. Bezsporny jest brak posiadania przez skarżącą własnego, ani jakiegokolwiek innego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego nakazano opróżnienie, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu przepis ten został prawidłowo zastosowany w sprawie. Organ Policji ma obowiązek wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji tego organu, jeżeli taki lokal zajmuje osoba nie mająca do niego prawa. Wydanie takiej decyzji wyłączone jest z istnienia stosunku podległości służbowej w Policji. Organ Policji taką decyzję może wydać wobec każdej osoby, w tym także i tej, która nigdy nie należała do Policji, jeżeli zajmuje bez tytułu prawnego lokal mieszkalny będący w dyspozycji Policji. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 97 i 98 ustawy o Policji także nie jest zasadny, zwłaszcza gdy strona nie wskazuje na czym naruszenie miało polegać. Podobnie jak naruszenie przepisów procesowych. Art. 97 ust. 1 i 2 zawiera delegacje ustawowe do wydania aktów wykonawczych w zakresie określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowych zasad przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery, warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposobu obliczania czynszu najmu, praw i obowiązków najemcy oraz wynajmującego, a także części składowych czynszu najmu i okoliczności wpływających na jego wysokość. To właśnie powołane przepisy ustawy o Policji stanowią podstawę do odrębnego ustalenia zasad najmu lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji. Nie stanowiło żadnego naruszenia prawa przez organy Policji powołanie się na odrębne regulacje dotyczące dysponowania i najmu lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Policji. Powołany w skardze art. 97 ust. 4 ustawy o Policji odsyłający w sprawach spornych wynikających ze stosunku najmu lokali pozostających w dyspozycji organów Policji na drogę rozstrzygania przez sądy powszechne, także nie został w tej sprawie naruszony. Artykuł ten ma zastosowanie do przypadku, gdy kwestią sporną są warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość. Żadna z ww. kwestii nie mogła w tej sprawie mieć miejsca, skoro skarżącej, w dacie wydania decyzji nie przysługiwał żaden tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego i opłaty uiszczała na bieżąco. W ocenie Sądu skoro ustawodawca w określony powyżej sposób ograniczył prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, to takie ograniczenie nie stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości i nie ma znaczenia, że skarżącą zamieszkiwała w nim bez tytułu prawnego od [...], kiedy to rozwiodła się z głównym najemcą lokalu, któremu lokal został jako służbowy przyznany a który się z niego nie rozliczył kończąc służbę i zmieniając miejsce zamieszkania. W tym miejscy należy również przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. akt SK 29/16, opub. w OTK-A 2017/75 który na pytanie o to, czy art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150) w zakresie, w jakim nakazują w drodze decyzji administracyjnej opróżnienie lokalu mieszkalnego znajdującego się w chwili jej wydania w dyspozycji organu podległego Ministrowi Spraw Wewnętrznych ze wszystkich zamieszkujących w nim, innych niż policjant czy też członek jego rodziny osób, w tym osób małoletnich w sytuacji, gdy osobom, które zajmują tenże lokal bez tytułu prawnego, nie został wskazany lokal, do którego miałoby nastąpić przekwaterowanie, nawet tymczasowy, a nie są one w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych, a decyzja o opróżnieniu w zakresie legalności podlega kognicji sądów administracyjnych, z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji orzekł w ten sposób, że - art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego stanowiącego podstawę ich wydania oraz nie naruszają przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy, to skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego przez skarżących skutku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić.