III SA/Gl 491/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w W. - Oddział "T.", utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]r. nr [...], stwierdzającą u J.R. chorobę zawodową - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Przedstawiając przebieg postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że J.R. pracował w latach 1971-1974, 1974-1978, 1980-1999, 1999-2003,2003-2007 oraz 2007-2009,2009-2011,2011-2012, w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia narządu słuchu. Był badany w [...] Centrum Medycyny Pracy w P. - Poradnia Konsultacyjna, Chorób Zawodowych i Profilaktyki w K. (orzeczenie lekarskie nr [...]z [...]r.), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej narządu słuchu wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Lekarze specjaliści [...]CMP w P. wyjaśnili, iż w chwili podjęcia pracy J. R. nie miał żadnych problemów ze strony słuchu, słyszał bardzo dobrze, ww. podaje, że od kilkunastu lat słuch zaczął się stopniowo pogarszać, teraz słyszy źle na oba uszy. Specjaliści [...]CMP podkreślili, że rozpoznanie ustalono na podstawie badań audiometrycznych, laryngologicznych, internistycznych oraz szczegółowego zapoznania się z dokumentacją dotyczącą stanowiska pracy oraz badań okresowych wykonywanych podczas pracy, a w szczególności badań laryngologicznych i audiometrycznych. Wyniki badań: Audiometria tonalna: ucho prawe = 60 dB , ucho lewe = 60 dB . Audiogram: niedosłuch odbiorczy, obustronny, symetryczny dużego stopnia. Audiometria impedancyjna: tympanometria UP i UL krzywa typu A. Odruchy z mięśnia strzemiączkowego dla UP dla 500Hz, dla UL dla 500Hz i 1000 Hz. Drożność trąbek słuchowych zachowana. Otoemisja- śladowe wartości w UL, brak w UP. Próg spostrzegania mowy - UP i UL - 35 dB . Próg rozumienia mowy UP i UL - 50 dB . Próg dyskryminacji - UP i UL nie osiąga 100 %, UL 80 dB - 100 % . SISI: UP dla 2kHz 40 %, UL dla 2 kHz 85 % . Orzecznicy [...]CMP podkreślili, że po wnikliwej analizie wszystkich przeprowadzonych badań oraz charakterystyki stanowiska pracy rozpoznano u J.R. zawodowe uszkodzenie słuchu (rozpoznanie jak wyżej). Uznali, iż stwierdzone aktualnie zmiany chorobowe w zakresie narządu słuchu spełniają warunki poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Wobec tych ustaleń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją z [...]r. nr [...], stwierdził u J.R. chorobę zawodową - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Odwołanie od tej decyzji złożył pełnomocnik Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w W. - Oddział T., wnosząc o jej uchylenie i podnosząc zarzut nieważności decyzji, z uwagi na skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do Przedsiębiorstwa ,A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Oddział w T., w sytuacji gdy podmiotem zatrudniającym dokonującego zgłoszenia podejrzenia wystąpienia choroby zawodowej J.R. było Przedsiębiorstwo "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Nadto odwołująca Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 235 kodeksu pracy w zw. z § 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, art. 235.1 kodeksu pracy, w sytuacji gdy ocena warunków pracy nie pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba zawodowa została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, że schorzenie rozpoznane u byłego pracownika spółki stanowi chorobę zawodową. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, że organ I instancji uznał, iż warunki pracy w odwołującej się spółce mogły bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem być przyczyną wystąpienia schorzenia u byłego pracownika, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, że pracownik był narażony na hałas, w czasie zatrudnienia u odwołującej się, a jedynie, że prawdopodobnie był narażony na hałas oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wyrażające się w szczególności w pominięciu istotnej dla sprawy okoliczności, iż wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpiło u J.R. po upływie okresu wskazanego w wykazie chorób zawodowych. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...], Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że pracodawcą zatrudniającym J.R. jest zgodnie z załączonym przez samego odwołującego wydrukiem z Krajowego Rejestru Sądowego (z 12.09.2016 r. identyfikator wydruku: [...]) Przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w W., posiadające oddział "A" Sp. z o.o. w T. przy ul. [...] nr [...]. Nadto dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone przez organ I instancji celem potwierdzenia zatrudnienia oraz jego warunków w sprawie J.R. zostało przeprowadzone w oddziale Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w T. Protokół z tego dochodzenia z 20.10.2016 r. zawiera wyraźne zaznaczenie, iż siedziba główna firmy znajduje się w W., a fakt zatrudnienia i pracy w ww. zakładzie potwierdził swoim podpisem i pieczęcią wiceprezes Spółki inż. J. P., który zgodnie z wyżej opisanym wydrukiem z KRS wchodzi w skład podmiotu, jest członkiem zarządu oraz jest uprawniony do jego reprezentowania. Następnie organ podkreślił, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym w zakresie chorób zawodowych, brak pomiarów poziomu hałasu nie może wpłynąć na niekorzyść pracownika, co do rozstrzygnięcia postępowania w sprawie choroby zawodowej. Ponadto organ wyjaśnił, że ewentualna praca wykonywana przez J. R. w hałasie poniżej wartości NDN nie oznacza, iż niemożliwym jest powstanie choroby zawodowej. W rozdzielniku decyzji zostały wymienione tylko zakłady aktualnie istniejące, w których istniało narażenie zawodowe stanowiące przyczynę choroby zawodowej. Dodatkowo orzeczenie wydane prze [...]CMP w P. zawiera jednoznaczne stwierdzenie, iż rozpoznanie ustalono na podstawie badań audiometrycznych, laryngologicznych, internistycznych oraz szczegółowego zapoznania się z dokumentacją dotyczącą stanowiska pracy oraz badań okresowych wykonywanych podczas pracy, a w szczególności badań laryngologicznych i audiometrycznych. Istnieją zatem przesłanki dla organów inspekcji sanitarnej - na podstawie rozpoznania u J.R. przez orzeczników kompetentnej placówki medycznej I stopnia, choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i oceny warunków pracy - pozwalające przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że hałas w środowisku pracy mógł spowodować powstanie choroby zawodowej narządu słuchu. Wynika to z art. 235.1 k.p. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych - w rozpoznawanej sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu u J.R. - został zachowany. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 235.2 kodeksu pracy w zw. z § 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez ich niezastosowanie, które skutkowało uznaniem, że schorzenie rozpoznane u byłego pracownika Spółki stanowi chorobę zawodową; naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wyrażające się w szczególności w pominięciu istotnej dla sprawy okoliczności, iż wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpiło u J.R. po upływie okresu wskazanego w wykazie chorób zawodowych oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym w szczególności brak oceny dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony przywołał treść art. 235.2 k.p., akcentując, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, zawierającym wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w przypadku schorzenia obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych wynosi 2 lata. Zainteresowany J.R. był zatrudniony u odwołującej się do dnia 15 marca 2013 r. Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej były pracownik dokonał w dniu 5 października 2016 r., a więc przeszło trzy lata po zakończeniu pracy u skarżącej oraz innych pracodawców, u których pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy w postaci hałasu. W związku z tym odwołująca się wskazywała, że brak jest możliwości uznania schorzenia za chorobę zawodową z uwagi na upływ okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu pierwszej instancji, całkowicie pominięto wskazanie jakichkolwiek ustaleń w zakresie tego, czy wyżej wymieniony warunek został spełniony w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej P.p.s.a. - (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga jest zasadna. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, obowiązujące zarówno obecnie, jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy, wyznacza definicja sformułowana w art. 235.1 Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała wyżej powołane rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W rozpoznawanej sprawie orzeczenie lekarskie zostało wydane przez uprawnioną jednostkę, która dysponuje specjalistycznymi wiadomościami. W orzeczeniu lekarskim [...] Centrum Medycyny Pracy w P. - Poradnia Konsultacyjna, Chorób Zawodowych i Profilaktyki w K. lekarze specjaliści na podstawie przepisów rozporządzenia R.M. z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych rozpoznali chorobę zawodową – obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wymienioną w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych. Nie sposób jednak nie zauważyć – na co wskazuje strona skarżąca – że nie została wyjaśniona kwestia, czy został zachowany dwuletni okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych od zakończenia zatrudnienia pracownika J.R.. Słusznie wskazała strona skarżąca, że J.R. był zatrudniony u odwołującej się do 15 marca 2013 r. Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej były pracownik dokonał 5 października 2016 r., a więc przeszło trzy lata po zakończeniu pracy u skarżącej oraz innych pracodawców, u których pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy w postaci hałasu. Kwestia ta nie została wyjaśniona przez organ. Natomiast z opinii lekarskiej wynika, iż w chwili podjęcia pracy J.R. nie miał żadnych problemów ze strony słuchu, słyszał bardzo dobrze, ww. podaje, że od kilkunastu lat słuch zaczął się stopniowo pogarszać, teraz słyszy źle na oba uszy. Specjaliści [...]CMP podkreślili, że rozpoznanie ustalono na podstawie badań audiometrycznych, laryngologicznych, internistycznych oraz szczegółowego zapoznania się z dokumentacją dotyczącą stanowiska pracy oraz badań okresowych wykonywanych podczas pracy, a w szczególności badań laryngologicznych i audiometrycznych. Wyniki badań: Audiometria tonalna: ucho prawe = 60 dB , ucho lewe = 60 dB . Audiogram: niedosłuch odbiorczy, obustronny, symetryczny dużego stopnia. Audiometria impedancyjna: tympanometria UP i UL krzywa typu A. Odruchy z mięśnia strzemiączkowego dla UP dla 500Hz, dla UL dla 500Hz i 1000 Hz. Drożność trąbek słuchowych zachowana. Otoemisja- śladowe wartości w UL, brak w UP. Próg spostrzegania mowy - UP i UL - 35 dB . Próg rozumienia mowy UP i UL - 50 dB . Próg dyskryminacji - UP i UL nie osiąga 100 %, UL 80 dB - 100 % . SISI: UP dla 2kHz 40 %, UL dla 2 kHz 85 % .Orzecznicy WCMP podkreślili, że po wnikliwej analizie wszystkich przeprowadzonych badań, oraz charakterystyki stanowiska pracy rozpoznano u J. R. zawodowe uszkodzenie słuchu (rozpoznanie jak wyżej). Uznali, iż stwierdzone aktualnie zmiany chorobowe w zakresie narządu słuchu spełniają warunki poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Sąd podziela także pogląd strony skarżącej, że organ przyjął orzeczenie lekarskie, które nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie sprawy. Orzeczenie to bowiem nie wskazuje kiedy doszło do powstania choroby zawodowej. Stąd wydają się uprawnione są uwagi strony skarżącej, że z treści uzasadnienia orzeczenia lekarskiego nie można wnioskować, czy został zachowany okres dwuletni wynikający z załącznika. Nie sposób zatem nie zauważyć (co strona zarzuciła w odwołaniu), że organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie podjęły żadnych dodatkowych czynności zmierzających do wyjaśnienia podniesionej kwestii. Stąd też uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w sposób oczywisty w pełni wymogów stawianych przez art. 107 § 1 k.p.a. Art. 107 k.p.a. określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie kwestii rozpoznania choroby zawodowej w zasadzie sprowadza się do przytoczenia fragmentów opinii lekarskiej i nader lapidarnego i ogólnego stwierdzenia, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych - w rozpoznawanej sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu u J.R. - został zachowany. Tego typu uzasadnienie – zwłaszcza zważając na treść odwołania - wskazuje na niedbałość organu odwoławczego w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak pełnej, rzeczowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli. Podkreślić trzeba, że wbrew swym obowiązkom Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie odniósł się konkretnie do większości argumentów odwołania. Zatem organ naruszył wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, gdyż strony bowiem może pojawić się przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak podania w uzasadnieniu decyzji pełnych motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony powoduje niemożność poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Należy wskazać, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Takich kroków zaś w niniejszej sprawie nie podjęto. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania mającego na celu wyjaśnienie niezbędnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i analizy dokumentów sprawy, organ obowiązany będzie ważyć poprawność konkluzji w kontekście powyższych uwag Sądu, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które będzie odpowiadało przepisom prawa materialnego, a motywy rozstrzygnięcia znajdą swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy.