III SA/Gl 495/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej w K.., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "O.p.", po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., znak: [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r. w kwocie [...] zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawą prawną wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. był art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535) oraz § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 971) - dalej jako "rozporządzenie w sprawie zwrotu podatku ", a także § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 97, poz. 970) – dalej jako "rozporządzenie wykonawcze"- a podstawą faktyczną ustalenie, iż podatnik w złożonej deklaracji zawyżył kwotę podatku naliczonego podlegającego rozliczeniu z podatkiem należnym o [...] zł wskutek braku oryginałów ani duplikatów faktur dokumentujących nabycie towarów lub usług na kwotę [...] zł oraz braku możliwości odliczenia nadwyżki z poprzedniego miesiąca w kwocie [...] zł , gdyż decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł w miejsce deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. Uzasadniając w/w decyzję Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że po raz pierwszy wezwano podatnika do okazania dokumentacji księgowej i ewidencji w dniu wszczęcia kontroli, tj. w dniu [...] 2008 r. Skarżący oświadczył wówczas, że nie posiada żadnych dokumentów ani ewidencji, gdyż uległy one całkowitemu spaleniu w dniu [...] 2007 r. w wyniku pożaru samochodu marki [...] o nr rej. [...] , w którym były przewożone. Zdarzenie to miało miejsce w M. na terytorium Niemiec. Skarżący wyjaśnił wówczas, że w dniu tym, samochodem stanowiącym jego własność, udał się do siedziby "A" we W.. Według oświadczenia podatnika firma leasingowa zażyczyła sobie przedłożenia całości dokumentacji za ostatnie 4 lata. A. G. zamierzał bowiem zawrzeć umowę leasingu na młyn do przerobu tworzyw sztucznych, do Niemiec udał się zaś w celu zrobienia fotografii i przywiezienia dokumentacji technicznej oraz opisu maszyny. Natomiast z zaświadczenia wydanego przez posterunek policji autostradowej w M. z dnia [...] 2008 r. wynika, że w dniu [...] 2007 r. spaleniu uległ samochód osobowy o numerze rejestracyjnym [...] . W związku z powyższymi okolicznościami, wyznaczono skarżącemu na dzień [...] 2008 r. termin do złożenia dokumentów i ewidencji, jednakże upłynął on bezskutecznie. Ponieważ w w/w terminie żadne dokumenty nie zostały dostarczone, wystosowano do skarżącego w dniach [...] 2008 r. i [...] 2008 r. wezwania do osobistego stawiennictwa oraz dostarczenia dokumentacji. W odpowiedzi żona A.G. pismem z dnia [...] 2008 r. poinformowała, że jej mąż jest najprawdopodobniej przetrzymywany przez Prokuraturę w P. od dnia [...] 2008 r. Po ustaleniu miejsca pobytu skarżącego, w dniu [...] 2008 r. pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej dokonali przesłuchania A. G. w miejscu jego pobytu, tj. w Areszcie Śledczym w P.. Z zeznań tych wynika m.in., że skarżący w latach 2004-2006 zajmował się handlem materiałami budowlanymi i przemysłowymi. Ewidencję księgową prowadził sam w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Działalność gospodarcza polegała na realizowaniu zleceń od kilku firm /dwóch lub trzech/. Nie pamięta nazw kontrahentów za wyjątkiem spółki "B" w K.. Wszystkie transakcje udokumentowane były fakturami, a płatności dokonywane były gotówką. Skarżący wyjaśnił również, że zakupów dokonywał w firmach "C" z C., "D" z Wolbromia, a także w kilku innych firmach z okolic C., których nazw i adresów jednak nie pamiętał. Oświadczył także, że udało mu się odtworzyć część dokumentacji za lata 2004-2006, tj. całość dokumentacji z Drugiego Urzędu Skarbowego w C., część lub całość dokumentacji dotyczącej transakcji z "B" i z jakiejś firmy z okolic Chojnowa, która była jego dostawcą i odbiorcą, ale nie pamiętał jej nazwy i adresu. Odtworzona dokumentacja miała znajdować się u księgowej imieniem B., zamieszkałej w M., której nazwiska ani adresu jednak nie pamiętał. W toku weryfikacji zeznań skarżącego, ustalono, że w latach 2004-2006 nie przeprowadził on transakcji handlowych ze "D" S.A., w latach 2004-2005 dokonywał zakupów w Spółce "C" w C., a w bazie danych klientów "A" - która obejmuje także podmioty, z którymi przeprowadzona była wstępna procedura weryfikacyjna – nie figuruje firma "E" A. G.. Z informacji uzyskanych w Starostwie Powiatowym w C. wynika, że podatnik nie posiadał samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...] , którego spalenie zostało opisane w zaświadczeniu wydanym przez posterunek policji autostradowej w M.. W związku z powyższymi ustaleniami, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił A.G. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] 2004r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu od w/w decyzji, A. G. podniósł, że nie mógł dotrzymać terminu wyznaczonego na dzień [...] 2008 r., jako że w dniu [...] 2008 r. został aresztowany. Wyjaśnił, że część dokumentów stracił w wyniku pożaru samochodu oraz że błędnie podał numery rejestracyjne pojazdu, który uległ spaleniu. Wyznaczonego terminu na złożenie dokumentacji ([...] 2008 r.) nie mógł dotrzymać, gdyż od dnia [...] do [...] 2008r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W czasie jego trwania w dniu [...] 2008 r. wyjechał na uzgodnioną operację do R.. W trakcie podróży odebrał dokumenty ze spalonego samochodu i dostarczył do księgowej oraz poddał się operacji przepukliny w dniu [...] 2008 r. w Szpitalu im. [...] w P.. Następnego dnia, tj. [...] 2008 r. był już w Szpitalu [...] w R. z rozpoznaniem "przepuklina, guz pachwinowy", gdzie przebywał wg niego do [...] 2008 r. Po powrocie do Polski, według oświadczenia skarżącego, dalej przebywał na zwolnieniu lekarskim i kompletował dokumenty, gdyż termin do ich przedłożenia do Urzędu Kontroli Skarbowej mijał w dniu [...] 2008 r., nie zdołał ich jednak przekazać, gdyż w dniu [...] 2008 r. został aresztowany. Przebywając w areszcie nie ma możliwości dostarczenia faktur zakupu ani ustanowienia pełnomocnika. Nie może także wskazać miejsca przechowywania odtworzonej dokumentacji, gdyż nie pamięta obecnego nazwiska księgowej ani jej adresu. W związku czym wnosi o zakreślenie nowego terminu do złożenia dokumentacji wskazując, że winny to być 3 dni od dnia zwolnienia z aresztu. Organ nie podzielił zasadności podniesionych zarzutów i stwierdził, że istotą sporu w sprawie jest przedwczesne wydanie decyzji wymiarowej, gdyż skarżący nie miał możliwości dostarczenia organowi kontroli skarbowej wymaganych dokumentów, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem organu podatkowego skarżący posiadał wystarczającą ilość czasu dla odtworzenia dokumentacji księgowej za lata 2004-2006, w szczególności za [...] 2004 r., gdyż: 1/ podatnik dokonywał transakcji handlowych z dwoma lub trzema kontrahentami w ciągu roku. 2/ utrata dokumentów nastąpiła w [...] 2007 r., a kontrola została wszczęta w [...] 2008r., podatnik mógł więc odtworzyć utracone dokumenty lub przynajmniej wystąpić o wystawienie duplikatów. 3/ w okresie od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia aresztowania podatnik nie przebywał w sposób ciągły na zwolnieniu lekarskim, a ponadto jeżeli zwolnienie takie nie uniemożliwiało mu podróży do Niemiec, to również nie uniemożliwiało mu to napisania listu do kontrahentów. 4/ jeżeli w dniu [...] 2008 r. odzyskał ocalone z pożaru dokumenty, to winien je dostarczyć do siedziby organu kontroli skarbowej, a nie do bliżej nieokreślonej księgowej, o której wie tylko tyle, że ma na imię B. i mieszka w M.. 5/ odzyskane dokumenty mógł dostarczyć również w dniu [...] 2008 r., gdy udawał się do lekarza na ul. [...] w C.. 6/ z tłumaczenia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez Szpital [...] w R. nie wynika termin, w jakim A. G. tam przebywał, ani kiedy opuścił szpital. Wynika z niego jedynie, że chorował od dnia [...] 2008 r. W dalszej części uzasadnienia decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku posiadania i okazywania organom kontroli ksiąg podatkowych i związanych z nimi dokumentów do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który to obowiązek wynika z art. 86§1 Ordynacji podatkowej. Naruszył także obowiązek przechowywania oryginałów i kopii faktur, faktur korygujących, not korygujących oraz duplikatów tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który to obowiązek wynika z § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, że art. 86 ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wiąże prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z istnieniem i otrzymaniem faktur stwierdzających zakup towarów i usług, ewentualnie ich duplikatów. Żaden przepis prawa podatkowego nie zwalnia podatnika z obowiązku posiadania tych dokumentów nawet jeśli ich utrata nastąpiła w wyniku działania siły wyższej. Natomiast w wypadku utraty dokumentów obowiązkiem skarżącego, wynikającym z § 25 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku było niezwłoczne odtworzenie zniszczonej dokumentacji. Podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego stanowią bowiem – zgodnie z § 14 ust.1 rozporządzenia wykonawczego – wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty. Okoliczność, że utrata dokumentacji nastąpiła z przyczyn losowych, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie ma znaczenia prawnego. Ponadto organ ten stwierdził, że podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z [...] 2004 r., gdyż decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] 2004 r. w kwocie [...] zł zamiast deklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w kwocie [...] zł. Na wyżej omówioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, A. G. w dniu [...] 2009 r. (data złożenia pisma w administracji Aresztu Śledczego w P.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z zachowaniem ustawowego terminu. W skardze skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu i podniósł, że nie mógł dotrzymać terminu wyznaczonego na złożenie dokumentacji na dzień [...] 2008 r., gdyż w dniu [...] 2008 r. został aresztowany. Opisał okoliczności zniszczenia dokumentacji w Niemczech i fakt korzystania ze zwolnień lekarskich. Złożył też oświadczenie, że dostarczy odtworzoną dokumentację niezwłocznie po wyjściu z aresztu, jednak w dniu [...] 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za [...] 2004 r. Skarżący zarzucił także organom podatkowym błędy w ustaleniach faktycznych. W szczególności wskazał, że: 1/ nie jest prawdziwe stwierdzenie pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej, że nie przebywał ciągle na zwolnieniu L-4 do dnia zatrzymania, gdyż przedłożył zaświadczenie o pobycie w szpitalu, przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego; 2/ pomylił się podając numer rejestracyjny samochodu, który spalił się na terenie Niemiec określając go jako [...] , podczas gdy w istocie winien to być numer [...]; 3/ posiada symulacje rat leasingowych, jednak nie jest pewien, czy są to symulacje dotyczące "A". Zwrócił się także o możliwość "dostarczenia dokumentów i wyjaśnienia sprzeczności" niezwłocznie po wyjściu z aresztu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska i podniósł, iż wskazał podatnikowi w zaskarżonej decyzji możliwość wznowienia postępowania w przypadku posiadania duplikatu faktury przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Na wstępie Sąd stwierdza, iż nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy w dniu 22.06.2010 r. z uwagi na niestawiennictwo jego pełnomocnika, adwokata S. K., gdyż zgodnie z art. 99 p.p.s.a. sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W niniejszej sprawie podstawą wniosku o odroczenie było niestawiennictwo pełnomocnika, jednak w aktach sprawy brak jest dokumentu pełnomocnictwa, potwierdzającego fakt jego udzielenia. Dlatego też w ocenie Sądu nie zaistniała w sprawie ważna przyczyna, uzasadniająca uwzględnienie wniosku skarżącego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt poddany tej sądowej kontroli (w tym przypadku - decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej – (p.p.s.a.). Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, p.p.s.a.).Nadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione. W tej sprawie w ocenie Sądu do naruszenia prawa nie doszło, zatem skarga nie mogła być uwzględniona. Podstawą faktyczną orzeczenia w niniejszej sprawie jest stan faktyczny, ustalony w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., jako że znajduje on potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd również w pełni podziela ich ocenę prawną. Zgodnie z art. 86 ust.1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy. W myśl § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), nie stanowią podstawy do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego dokumenty inne niż oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty. Natomiast żaden przepis wyżej powołanej ustawy o podatku od towarów i usług nie zmienia tej zasady w sytuacji, gdy podatnik nie dysponuje oryginałami ani duplikatami faktur na skutek okoliczności od niego niezależnych, w tym zdarzeń siły wyższej. Tak więc nawet udowodnienie, że dokumentacja podatkowa uległa zniszczeniu na skutek działania siły wyższej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie nie zdejmuje z podatnika odpowiedzialności za jej brak. Należy ponadto zauważyć, że podatnicy obowiązani są przechowywać oryginały i kopie faktur, faktur korygujących i not korygujących, a także duplikaty tych dokumentów, do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (§ 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku). Podobną regulację ustawodawca zawarł również w art. 86 § 1 ustawy O. p. Zgodnie z tym przepisem podatnicy zobowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Okolicznością bezsporną jest, że A. G. nie dysponował oryginałami faktur ani ich duplikatami zarówno w dniu wszczęcia postępowania kontrolnego (tj. [...] 2008 r.), jak i nie przedłożył ich w toku całego postępowania zakończonego w dniu [...] 2008 r. wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] 2004 r. w kwocie [...] zł. Nie są również objęte sporem okoliczności, w jakich nastąpiła utrata dokumentacji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do kwestii ewentualnej przedwczesności wydania decyzji organu II. instancji, która miałaby wynikać z faktu przebywania skarżącego w areszcie, co jakoby uniemożliwiło mu odtworzenie dokumentacji podatkowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut przedwczesności wydanej decyzji nie znajduje uzasadnienia. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu podatkowego, że czas, jaki upłynął od dnia utraty dokumentacji podatkowej ([...] 2007 r.) do dnia wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług ([...] 2008 r.) był wystarczający do odtworzenia dokumentacji podatkowej, w szczególności faktur dokumentujących zakupy. Nie stał temu na przeszkodzie stan zdrowia skarżącego, który co prawda korzystał w tym czasie ze zwolnienia lekarskiego w okresie [...]-[...] 2008 r. oraz [...].-[...] 2008 r., co jednak nie przeszkadzało mu w odbyciu dniu 28.03.2008 r. podróży do Niemiec i Włoch. Skoro zaś stan zdrowia skarżącego był na tyle dobry, że możliwa była tak daleka podróż, to jak wykazuje doświadczenie życiowe tym bardziej możliwe było wysłanie do kontrahentów listów z wnioskiem o wystawienie duplikatów faktur. W ocenie Sądu również fakt osadzenia w Areszcie Śledczym nie stał na przeszkodzie prowadzenia korespondencji z kontrahentami, skoro skarżący prowadził ją z organem kontroli skarbowej i organem podatkowym. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił okoliczność, iż organ podatkowy ma wynikający z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, oraz określony w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu nie oznacza to jednak zwolnienia strony z jakiejkolwiek aktywności w celu poparcia swego stanowiska. To na podatniku ciąży obowiązek przechowywania dokumentacji podatkowej do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikający z art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej i § 26 ust.1 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku. W niniejszej sprawie zaś skarżący poprzestawał jedynie na deklaracjach dostarczenia dokumentacji, a nie wykazał, że w ogóle podjął próbę jej odtworzenia, np. poprzez wystosowanie odpowiednich pism do kontrahentów. Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że zdaniem Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Okoliczność, czy A. G. korzystał ze zwolnienia lekarskiego przez cały okres kontroli aż do dnia osadzenia w Areszcie Śledczym czy też nie, nie zmienia zasadniczej oceny, że korzystanie z niego nie uniemożliwiało mu korespondencji z kontrahentami, co w świetle stanu faktycznego, a zwłaszcza odbytej w czasie objętym zwolnieniem lekarskim podróży do Niemiec i Włoch należy uznać za ustalenie prawidłowe. Nawet gdyby jednak mimo to okoliczność korzystania ze zwolnienia lekarskiego poddać analizie, to należy zauważyć, że ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji dot. leczenia skarżącego wynika jednoznacznie jedynie to, że korzystał on ze zwolnień lekarskich w okresach [...] -[...] 2008 r. oraz [...] -[...] 2008 r. Co do zaświadczenia lekarskiego, wystawionym przez Szpital [...] w Rzymie w dniu [...] 2008 r. , to zawarta jest w nim informacja, iż choroba skarżącego – przepuklina i guz pachwinowy powstała [...] 2008r. Natomiast na podstawie rachunku ze Szpitala im. [...] w L., można ustalić, że skarżący był hospitalizowany w tym szpitalu w dniu [...] 2008 r. W żadnym zaś razie z powołanych dokumentów nie wynika, że skarżący w jakimś okresie nie był zdolny do pracy. Również nie ma żadnego znaczenia dla sprawy jaki był numer rejestracyjny pojazdu, w którym była przewożona dokumentacja podatkowa, skoro bezsporne jest, że uległa ona spaleniu wraz z tym pojazdem, podobnie jak prawnie nieistotne jest w jakiej firmie leasingowej skarżący zamierzał wyleasingować urządzenia służące mu do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu dla prawidłowej oceny stanu faktycznego istniejącego w niniejszej sprawie istotna jest jedynie odpowiedź na pytanie czy podatnik dysponował oryginałami lub duplikatami faktur dokumentujących dokonanie zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną, gdyż tylko takie dokumenty w świetle wyżej przytoczonych przepisów uprawniają do odliczenia wynikającej z nich sumy podatku naliczonego od podatku należnego. W sytuacji, gdy podatnik nie dysponuje takimi dokumentami, nie ma też prawa do dokonania w/w odliczenia. Biorąc pod uwagę, że skarżący w toku postępowania przed organami obydwu instancji dokumentów księgowych nie okazał, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. odpowiada prawu. Tym samym, ponieważ Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi ani też nie stwierdził z urzędu naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, ani naruszeń mogących skutkować nieważnością zaskarżonej decyzji albo stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania, orzeczono jak w sentencji.