III SA/Gl 495/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia 14 lutego 2024 r., nr [...]. Przedmiotem skargi M. S. (dalej "wnioskodawca" lub "skarżący") jest decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w S. wydana w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wnioskodawca w dniu 11 stycznia 2024 r. złożył do Prezesa Sądu Rejonowego w D. wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie: "zanonimizowanych kopii postanowień wydanych przez tut. Sąd w okresie od dnia 01.12.2023 r. do dnia wpłynięcia wniosku w przedmiocie zastosowania lub odmowy zastosowania środków zapobiegawczych lub przedłużenia stosowania środków zapobiegawczych oraz kopii protokołów posiedzeń z tych postępowań". 2. Prezes Sądu Rejonowego w D. w dniu 15 lutego 2024 r. przesłał wnioskodawcy zanonimizowane kopie postanowień SR w D. w przedmiocie zastosowania, odmowy zastosowania lub przedłużenia środków zapobiegawczych wydanych w okresie od 1 grudnia 2023 r. do 18 stycznia 2024 r. Wcześniej pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. zawiadomił wnioskodawcę, że z uwagi na czasochłonność przygotowania informacji, zostanie mu ona udostępniona do dnia 15 lutego 2024 r. 3. Wiceprezes Sądu Rejonowego w D. (dalej również "WSR" lub "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 14 lutego 2024 r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia "kopii protokołów z tych posiedzeń." (tj. posiedzeń w przedmiocie rozpoznania wniosków zastosowania, odmowy zastosowania lub przedłużenia środków zapobiegawczych wydanych w okresie od 1 grudnia 2023 r. do 18 stycznia 2024 r.). W ocenie organu pierwszej instancji kopie protokołów z posiedzeń nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając stanowisko, organ powołał się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 czerwca 2016 r. II SAB/Sz 57/16, zgodnie z którym żądanie udostępnienia skanu pełnej treści protokołu rozprawy w ramach dostępu do informacji publicznej jest nieuzasadnione z uwagi na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (imiona i nazwiska stron postępowania, świadków). 4. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie: - art. 61 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezasadne uznanie, że protokół posiedzenia nie stanowi informacji publicznej, - art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przedstawienie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, - art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak podstaw do jego zastosowania. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca podniósł, że skoro zdaniem organu kopie protokołów z posiedzeń nie stanowią informacji publicznej, to nie było żadnych podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w zakresie kopii protokołów z posiedzeń. W ocenie wnioskodawcy żądane protokoły z posiedzeń są dokumentem urzędowym stanowiącym informację publiczną. 5. Prezes Sądu Okręgowego w S. (dalej również "PSO" lub organ odwoławczy") decyzją z dnia 5 kwietnia, wydaną na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej "k.p.a.") oraz mając na uwadze art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem PSO w sprawie nie jest sporne, że organ pierwszej instancji jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Z kolei o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie jedynie rodzaj dokumentu. Protokół stanowi pewne stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej, służy m.in. zgromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, jednak nie jest wyrazem stanowiska organu, wobec czego protokół w pełnym jego zakresie nie stanowi informacji publicznej. W ocenie PSO organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż protokół z posiedzeń stanowi dokument z akt sprawy, którego nie należy udostępniać w oparciu o przepisy u.d.i.p. Wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. I OSP 7/13 wyraził pogląd, że dokumenty z akt sprawy są udostępniane w drodze uregulowań szczególnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, którymi są przepisy procedury karnej, cywilnej lub administracyjnej. W uchwale tej wskazano, że przepisami takimi są np. art. 73-74 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 156 i 321 kodeksu postępowania karnego, czy Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych, a także art. 525 Kodeksu postępowania cywilnego, czy też art. 12 a § 2 p.p.s.a. PSO podzielił stanowisko NSA. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji PSO i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym, przyznanie prawa pomocy i zwrot kosztów, w tym w kosztów w postaci znaków pocztowych. Zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa do informacji, - art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 1 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, - art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez przedstawienie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo, że narusza prawo. Skarżący podniósł, iż protokoły z posiedzeń, co do zasady, jako dokumenty urzędowe stanowią informację publiczną. Na poparcie stanowiska powołał się na orzeczenia NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych. Zdaniem Skarżącego PSO nieprawidłowo powołał się na uchwałę NSA I OSP 7/13, która odnosiła się do udostępnienia w trybie przepisów u.d.i.p. akt sprawy jako całości. 7. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2). Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie jednak z przepisem art. 5 ust. 1 u.d.i.p., tak określone powszechne prawo do informacji publicznej, podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Powyższe ograniczenia wynikają wprost z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Art. 47 Konstytucji RP przewiduje zaś dla każdego prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych". Jak wynika z treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p., na wniosek jest udostępniana taka informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych. Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji. W sprawie nie budzi wątpliwości, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Organ pierwszej instancji w decyzji, wydanej na podstawie art. 16 u.d.i.p. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia "kopii protokołów z tych posiedzeń." (tj. posiedzeń w przedmiocie rozpoznania wniosków zastosowania, odmowy zastosowania lub przedłużenia środków zapobiegawczych wydanych w okresie od 1 grudnia 2023 r. do 18 stycznia 2024 r.), stwierdzając, że nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Stanowisko to zaakceptował organ odwoławczy, powołując się na uchwałę NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. I OSP 7/13. Zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić z następujących względów: Skarżący zażądał udostępnienia mu w trybie u.d.i.p. protokołów z posiedzeń w przedmiocie rozpoznania wniosków o zastosowanie, o odmowie zastosowania lub przedłużenia środków zapobiegawczych wydanych w okresie od 1 grudnia 2023 r. do 18 stycznia 2024 r. Zasady dostępu do akt postępowania karnego, sporządzania z nich odpisów, w tym wydawania kserokopii z dokumentów i uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy regulują przepisy zawarte w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 37 z późn. zm.) - dalej powoływanej jako "k.p.k.". I tak art. 156 § 1 k.p.k. stanowi, że stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie. Z kolei przepisy art. 156 § 5, § 5a i § 5b k.p.k. odnoszą się do postępowania przygotowawczego. Zgodnie z art. 156 § 5 k.p.k. jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej. Z kolei w razie złożenia w toku postępowania przygotowawczego wniosku o zastosowanie albo przedłużenie tymczasowego aresztowania podejrzanemu i jego obrońcy udostępnia się niezwłocznie akta sprawy w części zawierającej treść dowodów dołączonych do wniosku, z wyłączeniem dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b (art. 156 § 5a k.p.k.). Przepis art. 156 § 5 stosuje się odpowiednio do udostępniania akt zakończonego postępowania przygotowawczego (art. 156 § 5b k.p.k.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, że do takich przepisów należy właśnie art. 156 k.p.k. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 29 maja 2024 r., III OSK 1170/22 przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 k.p.k., z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie, powyżej wskazane przepisy k.p.k. stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów tejże ustawy do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej. Jeżeli więc wnioskowana informacja publiczna podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 156 k.p.k., to stosowanie przepisów u.d.i.p. jest wyłączone. Wyłączenie to obejmuje również możliwość wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Błędne jest stanowisko organów, że protokoły z posiedzeń w przedmiocie rozpoznania wniosków o zastosowanie, o odmowie zastosowania lub przedłużenia środków zapobiegawczych nie mają charakteru informacji publicznej, lecz błąd ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro ich udostępnienie nie następuje w trybie u.d.i.p, lecz na podstawie ww. przepisów k.p.k. Zatem w sytuacji, kiedy Skarżący zażądał informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 156 k.p.k., nie było podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p., jak również utrzymania w mocy takiej decyzji przez organ odwoławczy. Organ pierwszej instancji powinien wniosek Skarżącego załatwić w formie pisma, informującego o braku możliwości udostępnienia żądanej informacji wraz z uzasadnieniem stanowiska. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jest zasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wiceprezesa Sądu Rejonowego w D.. O kosztach nie orzeczono, gdyż Skarżący został zwolniony od ich uiszczenia.