III SA/Gl 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. ... Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. nr [...], określające kwotę nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty za okres od października do grudnia 2008 r. odpowiednio w wysokości: [...] zł, [...] zł, i [...] zł. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ I instancji w rozliczeniu podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2008 r. nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego i wysokość tego podatku przyjął zgodnie ze złożonymi za te miesiące deklaracjami VAT-7. Z kolei w zakresie rozliczenia podatku należnego zakwestionował wykazaną jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, dostawę udokumentowaną fakturami o numerach od [...] do [...], gdzie jako nabywca występuje firma "B" Ltd, H., [...],[...]. Zaznaczył, że w fakturach tych wskazano, że towar należy dostarczyć do "C" s.r.o., NIP [...] w C. Podkreślił, że Firma "B" dokonywała również zapłaty za ten towar. Wskazał, że z informacji podsumowującej VAT-UE za IV kwartał 2008 r. przekazanej przez czeską administrację podatkową wynika, że firma "C" s.r.o. nie dokonała opodatkowania w ramach WNT towarów otrzymanych w okresie od października do grudnia 2008 r. z firmy "A" sp. z o.o. Nabycia te dotyczą bowiem towarów zakupionych od firmy "B" Ltd z H., nabytych z Polski włączając transport. Następnie organ pierwszoinstancyjny przeanalizował umowę nr [...] z [...] r. zawartą pomiędzy firmą "B" Ltd z H. jako Nabywcą oraz "A" Sp. z o.o. jako Sprzedawcą, z której wynika, że "A" Sp. z o.o. miała dostarczyć towary zgodnie z warunkami podanymi w załącznikach — pkt 2.1 umowy. Wskazał, że umowa ta zgodnie z pkt 3.1 miała obowiązywać w okresie od jej podpisania do [...] r., a zakupione przez "B" Ltd towary miały być transportowane do M. H. w R. Zgodnie z załącznikami o numerach od 1 do 3 nabywcą towarów miała być firma "B" Ltd z H. a ich odbiorcą firma "C" s.r.o. w R. Okres dostawy obejmował miesiące: październik, listopad i grudzień 2008 r. Zgodnie z pkt. 11.1 ww. umowy wszelkie załączniki, zmiany i dodatki do umowy są ważne tylko po podpisaniu przez osoby uprawnione przez Strony. Umowa staje się ważna w momencie podpisania jej przez Strony i pozostanie w mocy przez cały okres rozliczeń. Zaznaczył, że z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż nabywcą towarów udokumentowanych przedmiotowymi fakturami o numerach od [...] do [...] nie jest firma "C" s.r.o. z R, lecz firma "B" Ltd. z H., która nie jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zdefiniowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terenie innego państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 13 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej ustawą VAT ). Oznacza to, w przekonaniu organu, że "A" Sp. z o.o. nie dokonała dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod, o którym mowa w art. 97 ust. 10 ustawy VAT na fakturze stwierdzającej dostawę towarów— nie spełniła zatem wymogów określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT i nie przysługuje jej prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%. W tym stanie rzeczy organ pierwszoinstancyjny trzema decyzjami z [...] r. dokonał odmiennego od strony skarżącej rozliczenia w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. stosując dla transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi dla "B" Ltd stawkę podatku VAT w wysokości 22 %, zgodnie z przepisem art. 41 ust.1 ustawy VAT. Odwołując się od tych decyzji Spółka wniosła o ich uchylenie, zarzucając błędną interpretację i w konsekwencji naruszenie przepisów dotyczących wewnątrzwspólnotowego obrotu towarowego w zw. z art. 41 i art. 42 ustawy VAT. Podniosła, że realizowała wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów do odbiorcy z Czech, który wskazał, że jest czynnym płatnikiem podatku VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zaznaczyła, że firma "B" Ltd pełniła w tych transakcjach wyłącznie rolę płatnika - gwaranta finansowego. W ocenie Spółki cały obrót towarowy w rozumieniu art. 7 ustawy VAT odbywał się tylko i wyłącznie na terenie Unii Europejskiej. Wobec powyższego wyraziła przekonanie, że działanie Spółki w dobrej wierze nie powinno powodować opodatkowania dostaw według stawki właściwej w kraju tj. 22 %. Strona zauważyła, iż dopełniła wszelkich formalności, które pozwalają aby faktury dokumentujące dostawy na rzecz kontrahenta z Czech traktować jako WDT i stosować stawkę VAT 0%, ponieważ obrót towarami miał miejsce na terenie Unii Europejskiej. Ponadto Spółka wskazała, iż przed przystąpieniem do realizacji spornych dostaw WDT zaciągała opinii u pracowników informacji [...] Urzędu Skarbowego w G. oraz Krajowej Informacji Podatkowej, celem prawidłowego sporządzenia dokumentów oraz uczciwego i rzetelnego rozliczenia się z zobowiązań podatkowych na ich podstawie. Zaznaczyła także, że te same transakcje były już wcześniej weryfikowane przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego w G. i w protokole kontroli podatkowej odnośnie dostaw wewnątrzwspólnotowych nie stwierdzono nieprawidłowości. Zaskarżoną decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem skarżącej Spółki, iż firma "B" Ltd pełniła tylko rolę gwaranta finansowego w transakcjach z czeską firmą "C" s.r.o., argumentując, iż w fakturach jako nabywca wskazana jest firma "B" Ltd z H. niebędąca podmiotem posiadającym właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy. Nie został zatem spełniony warunek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Podniósł, iż o niespełnieniu tego warunku oprócz treści faktur świadczą również inne dowody, tj.: 1) Informacja przekazana przez czeską administrację podatkową zawartą we wniosku "SCAC 2004" o nr referencyjnym [...]- dokument ten wskazuje, że firma "C" s.r.o. nie dokonała opodatkowania w ramach WNT towarów otrzymanych w okresie od października do grudnia 2008 r. z firmy "A" Sp. z o.o., ponieważ nabycia te dotyczą towarów zakupionych przez "C" s.r.o. od firmy "B" Ltd z H.; 2) Rejestry sprzedaży "A" Sp. z o.o. za październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz faktury o numerach od [...] do [...], gdzie jako kontrahent Spółki wymieniona jest nie firma "C" s.r.o., lecz firma "B" Ltd z H.; 3) Umowa nr [...] z [...] r. zawarta pomiędzy firmą "B" Ltd z H. jako Nabywcą oraz "A" Sp. z o.o. jako Sprzedawcą, która zgodnie z pkt 3.1 - miała obowiązywać w okresie od jej podpisania do [...]r., a więc w okresie, którego dotyczyły transakcje udokumentowane przedmiotowymi fakturami. Zakupione przez "B" Ltd towary miały być transportowane do M. H. w R. Zgodnie z załącznikami o nr od 1 do 3 do ww. umowy - z [...], [...] i [...] r. odwołująca miała być nadawcą towarów w imieniu "B" Ltd z H. do "C" s.r.o. Zgodnie z pkt. 11.1 ww. umowy wszelkie załączniki, zmiany i dodatki do umowy są ważne tylko po podpisaniu przez osoby uprawnione przez Strony. Umowa staje się ważna w momencie podpisania jej przez Strony i pozostanie w mocy przez cały okres rozliczeń. W okresie obowiązywania umowy nie dokonano żadnej zmiany tej umowy w trybie określonym w pkt 11.1. Do umowy nie wprowadzono dodatkowego aneksu, z którego wynikałoby, że strony odstępują od realizacji umowy. Umowa nie została również pisemnie rozwiązana. Podkreślił, że powyższe okoliczności pozwalają uznać, że umowa z [...] r. obowiązywała w IV kwartale 2008 r. Transakcje udokumentowane przedmiotowymi fakturami zostały więc przeprowadzone w sposób określony ww. umową. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza ustalenia dokonane przez organ I instancji, że dostawy stwierdzone fakturami o nr od [...] do [...] nie stanowią wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zdefiniowanej w art. 13 ustawy VAT w związku z czym stronie nie przysługuje prawo do zastosowania stawki podatku VAT 0 %. Spółka nie dopełniła bowiem warunku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, zgodnie z którym wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 % pod warunkiem, że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Zaznaczył, iż bez znaczenia jest tutaj podanie przez odbiorcę, tj. firmę "C" s.r.o. numeru identyfikacji podatkowej VAT UE dla celów rozliczeń wewnątrzwspólnotowych i posłużenie się tym numerem przez Spółkę w przedmiotowych fakturach, gdyż "C" s.r.o. nie jest nabywcą towarów. Wskazany w fakturach nabywca - "B" Ltd z H. nie jest zarejestrowany w żadnym z państw Wspólnoty na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych i nie posiada numeru identyfikacji podatkowej VAT UE. Odnosząc się do stwierdzenia, że Spółka zasięgała ustnych opinii w organach podatkowych w sprawie zawieranych umów, organ odwoławczy zauważył, iż w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego podatnik mógł wystąpić w trybie art. 14 b Ordynacji podatkowej z pisemnym wnioskiem w sprawie ich wyjaśnienia. Z możliwości tej podatnik nie skorzystał, ponosząc tym samym ujemne konsekwencje swojego działania. Bezzasadne jest zatem powoływanie się na informacje uzyskane ustnie od pracowników Urzędu Skarbowego i pracowników Biura Krajowej Informacji Podatkowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r. i poprzedzających ją decyzji pierwszoinstancyjnych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 41 i 42 w zw. z art. 13 ustawy VAT, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i zakwestionowanie stawki 0%, mimo iż zarówno dostawca jak i odbiorca towaru znajdowali się na terenie wspólnotowym, a towary z Polski zostały wywiezione do Czech. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że zarówno dostawca jak i odbiorca towaru są podatnikami podatku od towaru i usług w swoich krajach. Skoro zaś obrót towarami był dokonywany na terenie wewnątrzwspólnotowym, to strona skarżąca przyjęła, że stawka podatku dla tych transakcji wynosi 0%. Potwierdzeniem tego stanowiska stały się ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] r., gdzie w identyczny sposób dokumentowano dostawę, a mimo to nie stwierdzono naruszeń. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała też interpretacje podatkowe w sprawach podatkowych udzielane przez Urzędy Skarbowe (np. postanowienie [...] U.S. L. z [...] r. [...]). Skarżąca podkreśliła, że asortyment towaru wskazany w fakturach objętych zaskarżonymi decyzjami dostarczany był na podstawie ustnych doraźnych uzgodnień, a nie na podstawie pisemnej umowy, z uwagi na specyficzny charakter wyrobu nie pozwalający na precyzyjne ustalenie terminów, rozmiaru i jakości dostarczanych towarów. Wskazano również, że stan prawny sprawy jest nieprecyzyjny i nie może stanowić podstawy do niekorzystnego dla strony skarżącej stanowiska. Zaznaczono, że: "dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest jasne ustalenie pozycji płatnika (gwaranta finansowego), który nie uczestniczy w obrocie towarowym a przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel odbywa się wyłącznie na terytorium wewnątrzwspólnotowym." Skarżąca stwierdziła, że skoro Firma "C" dokonuje przerobu dostarczonych przez "A" wyrobów i sprzedaje swoje towary na terenie wspólnotowym wystawiając faktury VAT, to rola gwaranta jest żadna i nie może zdominować transakcji, której działania pozostają domeną dostawcy i odbiorcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiadając na zarzuty skargi, że umowa z [...]r. nie obowiązywała w IV kwartale 2008 r., a sporne dostawy były dokonywane na podstawie zamówień ustnych, uznał, że twierdzenia strony w tym zakresie są niewiarygodne. Zdaniem organu twierdzeniom tym przeczy treść umowy, w której strony zastrzegły dokonanie czynności w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Nie zgodził się też z zarzutem, że potwierdzeniem prawidłowości stanowiska strony skarżącej są ustalenia protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od [...] do [...]r., wskazując, że pochodził on z okresu sprzed zawarcia umowy z firmą "B" Ltd. Odnosząc się zaś do przywołanej przez stronę skarżącą interpretacji Naczelnika [...] U.S. L. z [...]r. [...], wskazał, że dotyczy ona innego stanu faktycznego i prawnego. Na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Prezes skarżącej Spółki J. W.-P. oświadczyła, że kontrahent czeski nie zgłaszał transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, natomiast skarżąca Spółka to uczyniła, w związku z tym przeprowadzono kontrolę transakcji. Podkreśliła też, że w ramach obowiązującej umowy z [...]r. nie dokonano żadnych dostaw, sporne dostawy były dokonywane na podstawie ustnych ustaleń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270, ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę realizują stosując kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 P.p.s.a. Przeprowadzone w zakreślonych ramach badanie wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym zarzucić naruszenia przepisów prawa. Kwestią sporną pomiędzy stronami jest opodatkowanie preferencyjną stawką VAT w wysokości 0% dostaw towarów dokonanych przez Spółkę "A" udokumentowanych fakturami o nr od [...] do [...]. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ww. ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe zharmonizowane, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97. Jak stanowi art. 41 ust. 3 ustawy VAT w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 %, z zastrzeżeniem art. 42. Zgodnie bowiem z powołanym art. 42 ust. 1 pkt 1, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki 0 %, pod warunkiem, że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej i podał ten numer oraz swój numer, o którym m owa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Z treści tego przepisu wynika zatem, że aby uznać daną transakcję za wewnątrzspólnotową dostawę towarów opodatkowaną stawką 0%, muszą zostać spełnione dwa warunki łącznie. Pierwszy z nich związany jest ze stronami transakcji, a drugi z samą transakcją. Potraktowanie dostawy jako wewnątrzwspólnotowej wymaga mianowicie, aby była ona dokonywana przez podatników oraz osoby prawne, które są zarejestrowane i zidentyfikowane na potrzeby takiej transakcji, a więc w odniesieniu do nabywcy, powinien on posiadać właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Numer ten powinien być zamieszczony na fakturze stwierdzającej dokonanie dostawy towarów. Ponadto, podatnik (dostawca) przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Naruszenie tych warunków powoduje, że w takiej sytuacji, zgodnie z art. 42 ust. 12 ustawy VAT, podatnik wykazuje dostawę w ewidencji jako dostawę krajową, czego skutkiem jest też opodatkowanie tej dostawy według stawek obowiązujących w kraju (22 %), a nie według stawki 0% właściwej dla dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zgodzić trzeba się z organami podatkowymi, że strona skarżąca nie spełniła warunków uprawniających ją do skorzystania ze stawki VAT 0% w odniesieniu do spornych transakcji. W tym miejscu należy stwierdzić, iż Sąd podziela ustalenia faktyczne i wywody prawne poczynione w rozpoznawanej sprawie przez organy podatkowe i przyjmuje je za własne. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 ustawy O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje na podstawie własnego przekonania i na podstawie wszechstronnie przeanalizowanego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: - należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, - materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, - ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustała istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376-378). Pogląd ten pozostaje aktualny również w odniesieniu do unormowań zawartych w ustawie - Ordynacja podatkowa z uwagi na identyczne brzmienie przepisu regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przekroczone przez organ orzekający, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem organ odwoławczy rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń. Przede wszystkim Dyrektor Izby Skarbowej wykazał, dlaczego sporne faktury nie spełniją warunków określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Zgromadzony przez orzekające w sprawie organy materiał dowodowy daje pełne ku temu podstawy. Bezspornym bowiem jest, że w zakresie podatku należnego "A" Sp. z o.o. w rozliczeniu podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. wykazała jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów dostawę towarów udokumentowaną fakturami o numerach od [...] do [...], w których jako nabywca występuje firma "B" Ltd, H., [...],[...]. Jednocześnie w przedmiotowych fakturach wskazano, że towar należy dostarczyć do "C" s.r.o., NIP [...]. Bezspornym także jest, że Firma "B" dokonywała zapłaty za ten towar. Z kolei z informacji przekazanej przez czeską administrację podatkową zawartej w informacji podsumowującej VAT-UE za IV kwartał 2008 r. wynika, że firma "C" s.r.o. nie dokonała opodatkowania w ramach WNT towarów otrzymanych w okresie od października do grudnia 2008 r. z firmy "A" Sp. z o.o., wskazując, że nabycia te dotyczą towarów zakupionych od firmy "B" Ltd z H., nabytych z Polski włączając transport. Bezspornym jest również, że "A" Sp. z o.o. jako Sprzedawca w dniu [...] r. zawarła umowę z firmą "B" Ltd z H. jako Nabywcą, z której wynika, że skarżąca miała dostarczyć towary zgodnie z warunkami podanymi w załącznikach — pkt 2.1 umowy. Umowa miała być ważna do [...]r., zaś zakupione przez "B" Ltd towary miały być transportowane do M. H. w R. Wszelkie zmiany umowy były zastrzeżone w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Spółka nie kwestionowała też, że w rejestrach sprzedaży za październik, listopad i grudzień 2008 r. przy spornych fakturach wykazała jako nabywcę Firmę "B" Ltd z H. Te okoliczności wskazują, że dostawa była realizowana na rzecz "B" Ltd. z siedzibą w H. Nieuprawnionym jest więc twierdzenie strony skarżącej, że dostawy objęte spornymi fakturami nie były związane z zawartą umową z [...]r. Tym bardziej, że strona skarżąca nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów w postaci jakichkolwiek notatek, faksów, czy dokumentów reklamacyjnych, z których jednoznacznie wynikałoby, że to "C" s.r.o. jest nabywcą towaru. W żaden sposób nie wyjaśniła też, na czym miałaby polegać rola firmy "B" Ltd. jako gwaranta finansowego, który nie uczestniczył w obrocie. Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje również fakt, że w spornych fakturach wpisano numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowej, którym posługiwała się firma czeska, bowiem nawet ta okoliczność nie może stanowić o dobrej wierze strony skarżącej. Rozważając kwestię dobrej wiary Sąd uznał, że strona skarżąca nie dochowała należytej staranności i nie podjęła wszelkich środków koniecznych dla prawidłowego rozliczenia spornych transakcji. Nie mogło odnieść pożądanych skutków prawnych powoływanie się strony skarżącej na ustalenia protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od [...] do [...]r., obejmującej okres sprzed zawarcia umowy z firmą "B" Ltd., zaciąganie ustnych opinii w dziale informacji [...] Urzędu Skarbowego w G., ani powoływanie się na interpretację Naczelnika [...] U.S. L. z [...] r. [...], wydanej w innym stanie faktycznym i prawnym. Tym bardziej, że skarżąca winna mieć wątpliwości związane z prawidłowym zakwalifikowaniem dostaw, w sytuacji gdy wystawiała faktury na nabywcę w H. oraz wskazywała firmę "B" Ltd jako nabywcę spornych dostaw w rejestrach sprzedaży. Słuszne jest w związku z tym stanowisko organu odwoławczego, że wobec tych wątpliwości mogła zwrócić się w trybie art. 14 b O.p. do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji podatkowej. Reasumując organy podatkowe trafnie uznały, że "A" Sp. z o.o. nie dokonała dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod o którym mowa w art. 97 ust. 10 na fakturze stwierdzającej dostawę towarów— zatem nie spełniła wymogów określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Wobec powyższego zasadnie organy zastosowały do przedmiotowych transakcji stawkę podatku VAT w wysokości 22 %, zgodnie z przepisem art. 41 ust.1 ustawy VAT. Zatem, zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 41 i 42 w zw. z art. 13 ustawy VAT okazały się bezpodstawne. W tym stanie rzeczy działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.