III SA/Gl 500/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] wymierzającą przedsiębiorcy, T. G. karę pieniężną w kwocie 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Rozstrzygnięcie zapadło w następujący stanie sprawy: 6 lutego 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w lokalu "A" w J., w którym działalność gospodarczą pod firmą "B" prowadził skarżący. Lokal nie był kasynem, właściciel nie posiadał koncesji ani zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o grach hazardowych a ujawnione 2 automaty HOT SPOT (bez numerów i znaków identyfikacyjnych właściciela) były włączone i gotowe do gry. Na urządzeniach przeprowadzono gry kontrolne, których przebieg opisano w Protokole kontroli i Protokole z przeprowadzenia czynności kontrolnych z 6 lutego 2014 r. oraz utrwalono na nośniku DVD. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu w postaci gry kontrolnej funkcjonariusze stwierdzili, że urządzenie oferuje gry o charakterze losowym, bowiem gracz nie ma żadnego wpływu na końcowy wynik gry, który jest zależny wyłącznie od przypadku i może uzyskać wygraną w postaci kontynuacji gry lub rozegrania kolejnej. Udział w grze jest odpłatny a zatem działalność ma charakter komercyjny. Są to zatem gry hazardowe. W następstwie ustaleń kontroli organ wszczął wobec przedsiębiorcy postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z [...] r., mocą której, na podstawie art. 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2, art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tj. Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm., w skrócie ugh) organ nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 24 000 zł., po 12 000 zł od jednego automatu. W uzasadnieniu organ podkreślił, że toku postępowania, kierując się wskazanymi przepisami ustawy o grach hazardowych dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów (oględzin automatu, eksperymentu), która wykazała, że gry przeprowadzone na zabezpieczonym automacie cechuje losowość i możliwe jest prowadzenie gier za wygrane w postaci kontynuacji gry (za punkty zgromadzone na liczniku BANK) bez uiszczenia ponownej opłaty. Organ uznał je za wygrane rzeczowe i odpowiadające definicji gry losowej z ustawy o grach hazardowych. Nadto przesłuchał pracownicę lokalu, która potwierdziła obsługę automatów, łącznie z kasowaniem zapisów wygranych. Właściciel lokalu/skarżący jako właściciele automatów wskazał "C" sp. z o.o., którą 5 września 2014 r. podpisał umowę najmu powierzchni. Celem ustalenia właściciela automatów organ posiłkował się materiałami z postępowania karnoskarbowego i ujawnioną w jego toku umową najmu z 1 lutego 2014 r. Umowa dotyczyła odpłatnego najmu 3m2 powierzchni lokalu celem posadowienia automatów do gier. Czynsz wynosił 400 zł netto miesięcznie. Przesłuchany Prezes tej spółki zaprzeczył własności automatów, jak i podpisania samej umowy. Zajmuje się wynajmem stołów bilardowych i urządzeń zabawowych dla dzieci. Prawdziwość jego zeznań potwierdziła ekspertyza pisma nr [...] z 19 sierpnia 2014 r., która wykluczyła aby została przez niego podpisana. Wykazała również rozbieżności pomiędzy widniejącą na umowie pieczątką firmową a jej oryginałem. W efekcie organ przyjął, że urządzającym gry jako dysponent automatów był skarżący, który wykorzystuje je do działalności gospodarczej w postaci organizowania gier w lokalu, który nie jest kasynem gry. Nie ma też wątpliwości, że urządzenia są automatami do gier hazardowych w rozumieniu ustawy a skarżący je obsługiwał osobiście lub za pośrednictwem zatrudnionych w lokalu pracowników. Zatem zasadne było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie jej z naruszeniem: art. 89 ust. 1 pkt 2 i 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ugh w zw. z art. 6 i art. 14 ugh przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem, mimo braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych, wymaganego art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i w konsekwencji zastosowanie przepisów technicznych, które wobec braku notyfikacji są bezskuteczne i nie mogą być podstawą wymierzenia kary wobec jednostek w świetle orzeczenia TSUE z 19 lipca 2012 r. C-213/11; art. 122 i art. 187 § 1 op przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia stanu faktycznego, który w sposób niebudzący wątpliwości pozwoliłby uznać skarżącego za urządzającego gry na automatach poza kasynem; pominiecie znanych organowi z urzędu informacji o organizowaniu przez Z. P. – Prezesa Zarządu "C" sp. z o.o. gier na automatach co potwierdzają prowadzone przeciwko niemu liczne postępowania karnoskarbowe. Uzasadnienie odwołania stanowiło rozwinięcie jego zarzutów z przywołaniem orzeczeń sądowych i podkreśleniem wadliwej oceny zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, w tym pracownic skarżącego na okoliczność obsługi automatów. 7. Odwołujący wniósł również o zawieszeni postepowania do czasu wydania wyroku przez TSUE z pytania prejudycjalnego Sądu okręgowego w L., sygn. akt [...]. Ponownie analizując materiał dowodowy, organ odwoławczy, którym po reformie administracji skarbowej stał się Dyrektor Administracji skarbowej w Katowicach nie podzielił zasadności podniesionych zarzutów i decyzją z [...] r. r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach decyzji wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie twierdzić, że sporne w sprawie urządzenie jest automatem do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych (art. 2 ust. 3 ugh). Udział w grze jest odpłatny a gry mają charakter losowy a wygrana ma formę kontynuacji gry lub pieniężna wypłacaną przez obsługę lokalu (barmankę P. T.). Obsługa lokalu kasuje również wygrane punkty na automacie, dysponując stosownym oprzyrządowaniem (św. M. K.). Przeprowadzony eksperyment w postaci gry kontrolnej potwierdził losowy charakter udostępnianych na nim gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh (wynik pojedynczej gry jest zależny od przypadku - grający nie ma żadnego wpływu na wynik końcowy gry, np. gra American Poker). Nie ma też wątpliwości, że skarżący był dysponentem obu automatów. Przedstawione przez niego dwie umowy najmu powierzchni okazały się sfałszowane. Wykluczyła podpisanie umowy przez Prezesa Spółki "C" stosowna ekspertyza. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów ustawy o grach hazardowych w związku z brakiem ich notyfikacji zgodnie z wymogiem dyrektywy 98/34/WE. Powołując wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 zaznaczył, że art. 14 ust. 1 ugh nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a przepisy art. 6 ust. 1 oraz art. 89 ugh nie były przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału. Podkreślił, że prawidłowość stanowiska organu potwierdzają liczne wyroki NSA. W szczególności organ odwołał się do uchwały NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 oraz wskazał na wyrok TSUE z 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15, który nie potwierdził stanowiska skarżącego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego. Wniosek o zawieszenie postępowania uznał za niezasadny, zwłaszcza, że wyrok w sprawie C-303/15 został wydany 13 października 2016 r. Decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych obowiązujących w dacie kontroli, która miała miejsce 6 lutego 2014 r. Podkreślanie spraw karnoskarbowych względem Prezesa "C" spółka z o.o. w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia, gdyż organ opierał się na konkretnym materiale dowodowym, który poddał ocenie a skarżący jej nie podważył. Skarżący konsekwentnie nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego, którą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucił organowi wydanie decyzji z naruszeniem art. 120 op przez działanie bez podstawy prawnej i nałożenie kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł od każdego automatu, art. 89 ugh przez nałożenie kary pieniężnej na wynajmującego powierzchnię lokalu i niedysponującego żadnym prawem rzeczowym do automatów; wadliwa ocenę umowy najmu opisanej w art. 659 kodeksu cywilnego, art. 122 i art. 187 op przez nie ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego i wykazania świadomości działania skarżącego w organizowaniu gier na automatach; wadliwą ocenę zeznać pracownic skarżącego i pominięcie wyjaśnienia kwestii zlecania przez niego pracownikom lokalu obsługi automatów, zaniechanie konfrontacji świadków ze skarżącym na powyższe okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie zgodził się z zarzutami skargi odnosząc się do każdego z nich i wykazując brak zasadności i wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest nałożenie na przedsiębiorcę – T. G. kary pieniężnej za urządzanie gier na 2 automatach HOT SPOT ujawnionym w czasie kontroli 6 lutego 2016 r. w prowadzonym przez niego lokalu "A" w J.. Automaty były udostępniane do prowadzenia gier klientom lokalu przez jego pracownice - barmanki, które nie tylko odnotowywały ilość wygranych punktów, ale także przy pomocy stosownych kluczy kasowały liczniki automatów. Okazana przez skarżącego umowa najmu powierzchni pod automaty ze spółką "C" okazała się sfałszowana. Nie została podpisana przez wskazanego w niej Prezesa Zarządu tej spółki ani opatrzona jej oryginalną pieczęcią. Okoliczności te skutkowały uznaniem skarżącego za urządzającego gry hazardowe na zabezpieczonych automatach. Podstawę prawną działania organów stanowiła dyspozycja art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540; dalej zwana skrócie: ugh) ale w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli. Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, zdefiniowanym w art. 4 ust. 1a tej ustawy. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (art. 90 ust. 1 ugh). Grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 ugh) i grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 4 ugh). Zatem rozstrzygnięcie sporu zaistniałego w sprawie zależało od ustalenia, czy kontrolowane urządzenie umożliwiało grę na automatach w rozumieniu ustawy. Zasadnie, zatem organ badał, jaki charakter mają gry udostępniane grającym na automacie i w tym celu przeprowadził eksperyment w postaci gry kontrolnej opisanej w Protokole z 6 lutego 2014 r. Według poczynionych ustaleń nie ma wątpliwości, że gry organizowane są w celach komercyjnych, mają charakter losowy i dają możliwość wygranej w postaci kontynuacji gry bez wnoszenia dodatkowej opłaty a nawet wygranych pieniężnych. Przedmiotem sporu jest kwestia urządzającego gry z wykorzystaniem ujawnionych automatów. Skarżący wskazuje, że był tylko wynajmującym część użytkowanego lokalu pod ich posadowienia. Nie był ich właścicielem ani nie wykorzystywał do prowadzenia działalności z ich wykorzystaniem. Bezspornym jest, że nie posiadał koncesji ani pozwolenia na organizowanie gier na automatach, a także nie posiadał dla każdego automatu poświadczenia rejestracji potwierdzającego jego legalizację. Obowiązki w tym zakresie ciążą na przedsiębiorcy na podstawie znowelizowanego art. 23a do f ugh, który wszedł w życie z dniem 13 lipca 2011 r. na mocy art. 1 pkt 9, art. 11 i art. 18 ustawy z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 34, poz. 779), po notyfikacji Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL. Sąd orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, że: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.). Podkreślić należy, że przywołana uchwała, ma moc wiążącą na podstawie art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwana w skrócie ppsa). Oznacza to, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skoro, zatem za urządzającego gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh uznana powinna zostać osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry, a taki stan rzeczy został w przedmiotowej sprawie bezspornie wykazany w odniesieniu do skarżącego to nałożenie kary pieniężnej było zasadne. Sąd w pełni podzielił ustalenia dotyczące posiłkowania się umową najmu, która nie została podpisana przez osobę w niej wskazaną, co potwierdziła stosowna ekspertyza. Również przesłuchanie pracownicy skarżącego obecnej w dniu kontroli i dysponującej kluczem do obsługi automatu, w tym kasowania licznika jednoznacznie wskazuje, że należało to do jej obowiązków jako pracownika skarżącego. Wiedzę w tym zakresie posiadła od skarżącego i swojej zmienniczki. Nadto dla nałożenia kary pieniężnej organ nie ma obowiązku wykazania świadomości działania skarżącego z naruszeniem prawa. Istotne jest stwierdzenie, że działalność zabroniona ustawom lub wbrew jej warunkom była prowadzona. Nie ma też znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony zarzut prowadzenia przez spółkę "C" działalności z wykorzystaniem automatów do gier, skoro ustalenia dowodowe wykluczyły w tym zakresie automaty HOT SPOT ujawnione w lokalu skarżącego. Wskazać należy, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, który z dniem 1 marca 2017 r. przejął kompetencje Dyrektora Izby Celnej (ustawa z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, Dz. U. z 2016 r., poz.1948) przeprowadził w tym kierunku postępowanie w sposób wyczerpujący i przekonująco odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą zarówno w odwołaniu, jak i skardze. Sąd zaprezentowane przez organ stanowisko i jego argumentację podziela. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego ani procesowego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł procesowych postępowania administracyjnego. Zaakcentować należy, że 13 października 2016 r. zapadł wyrok w sprawie C-303/15, w którym TSUE orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Jest to rozstrzygnięcie, które zdaniem skarżącej miało być dla rozstrzygnięcia jego sprawy istotne, tyle że oczekiwał orzeczenia o korzystnej dla niego treści, co jednak nie nastąpiło. Organ nie znalazł tez podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie w czasie oczekiwania na powyższy wyrok. Dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł do powyższego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie uznał skierowanego pytania prejudycjalnego do TSUE w sprawie C-303/15 za zagadnienie wstępne stanowiące przeszkodę do wydania decyzji w niniejszej sprawie zwłaszcza, że wyrok zapadł przed rozpoznaniem odwołania. Sąd orzekający stanowisko to podziela. Z akt sprawy wynika, że w dacie kontroli skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w oparciu o koncesję lub zezwolenie, gdyż takowych nie posiadała. Automaty nie były certyfikowane ani oznakowane w sposób umożliwiający identyfikację ich właściciela. Również przedstawiona przez skarżącego w toku postepowania umowa z 5 września 2014 r. nie dotyczyła okresu kontroli, jak również nie wskazywała osoby reprezentującej "C" sp. z o.o. Umowę dotyczącą okresu kontroli ujawnił organ w postepowaniu karnoskarbowym. Umowa ta jednak nie została podpisana przez osobę reprezentującą ta Spółkę i w niej wskazaną. Nie była też opieczętowana oryginalną pieczęcią. W takim przypadku organy podatkowe na podstawie art. 89 i art. 90 ugh uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry (por. art. 8 i 91 ugh). W myśl art. 181 op dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Z możliwości tej organ skorzystał posiłkując się materiałem dowodowy z postępowania karnoskarbowego prowadzonego równolegle przeciwko skarżącemu. Zgodnie również z obowiązującym ówcześnie art. 30 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzaniu prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązany do tego podmiot poddany kontroli, natomiast w świetle ust. 2 pkt 3 cyt. przepisu - kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, zgodności tej działalności z udzielonym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Ponadto, stosownie do przepisu art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do przeprowadzenia, w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtwarzania możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Zatem eksperyment w postaci gry kontrolnej jest dowodem, o których mowa w art. 181 Ordynacji podatkowej i które zgodnie z art. 180 § 1 tej ustawy należało dopuścić jako przyczyniające się do wyjaśnienia sprawy. Skarżący nie podważył tego dowodu. Organ niemiał też przesłanek do przesłuchania pozostałych pracowników skarżącego czy ich konfrontować, gdyż skarżący o to nie wnosił a nadto w ocenie organu zeznania obecnej w czasie kontroli barmanki były jasne i jednoznaczne. Tak zgromadzony materiał dowodowy stał się podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia - zgodnie z przepisami: art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej mającym zastosowanie w sprawie. Jak wskazano wyżej skarżący nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych ani też nie podważył ustaleń organów celnych, że wykorzystywał ujawnione w trakcie kontroli automaty do organizowania gier dla klientów swojego lokalu i były to gry hazardowe, w tym AMERICAN POCER II. Był co najmniej dysponentem automatów, co potwierdził posiadanie specjalnych kluczy dla ich obsługi, w tym kasowania liczników. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym ingerencję w ich moc obowiązującą, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi.