III SA/Gl 51/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Odpowiadając na ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że wszystkie jej rachunki bankowe zostały zajęte, a całe jej mienie nieruchome i ruchome, również zajęte w toku postępowań egzekucyjnych, stanowi obecnie przedmiot licytacji. W rubryce nr 6 wniosku /wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych/ wpisano sumę [...] zł, zaś w rubryce nr 7 /wartość środków trwałych wnioskodawcy/ – [...] zł. Wskazano nadto, że ostatni rok obrotowy Spółka zamknęła stratą w wysokości [...] zł, a stan obu posiadanych przez nią kont wynosi "[...]". Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności, chociażby były zaskarżone a nawet prawomocne. W przedmiotowej sprawie wniosek złożony przez stronę skarżącą jest kolejnym wnioskiem o prawo pomocy. Poprzedni został oddalony postanowieniem tut. Sądu z 22 czerwca 2009 r. Wskutek złożenia zażalenia przez stronę postanowienie to było przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 27 października 2009 r. (sygn. akt I FZ 300/09) oddalił zażalenie. W rozpoznawanym obecnie wniosku strona podaje dokładnie te same dane, które w poprzednim postępowaniu w tym zakresie sądy dwóch instancji uznały za niewystarczające do przyznania jej prawa pomocy. Wobec powyższego oczywistym jest, że tutejszy Sąd, będąc związany swoimi ustaleniami poczynionymi w poprzednim postępowaniu a także orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mógł uwzględnić wniosku strony. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.