III SA/Gl 510/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wyrokiem z 11 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 220/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 września 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 1119/08 i przekazał sprawę ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] r. nr [...] temu sądowi do ponownego rozpoznania. Podstawą takiego rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego było przyjęcie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego nieznajdujących zastosowania w sprawie. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] 2007 r. W. B. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie na rok 2007 płatności do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania położonych w gminie K., obręb K.. Do płatności zadeklarowano łącznie powierzchnię [...] ha. Po kontroli administracyjnej zawartych we wniosku danych i ujawnieniu nieprawidłowości Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień, bowiem: - suma powierzchni działek rolnych, powierzchni niezgłaszanej oraz zalesionej na działkach ewidencyjnych "a", "b", "c" była większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków występujących na tych działkach; - działka nr "d" nie znajdowała się w ewidencji gruntów; - działka rolna "1" położona była na działkach ewidencyjnych, dla których podano błędne dane identyfikacyjne, - na działce rolnej "2" stwierdzono tereny nieuprawnione do płatności obszarowych. W dniu [...] 2008 r. wnioskodawca wyjaśnił część błędów i złożył korektę wniosku w zakresie części zakwestionowanych danych. Oświadczył też, iż rezygnuje ze złożenia wyjaśnień dotyczących działki nr "d". Organ I instancji uwzględnił dokonaną korektę, jednak wobec niewyjaśnienia kwestii działki nr "d" i położonej na jej powierzchni części działki rolnej "1" wykluczył z płatności całą tę działkę o powierzchni [...] ha. Wobec wykluczenia całej działki rolnej "1", w skład której wchodziło 7 działek ewidencyjnych, w tym także działka "d" o powierzchni [...] ha różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną – [...] ha, a pozytywnie zweryfikowaną – [...] ha wyniosła 165,99%. Decyzją z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2007 i wymierzył sankcję na podstawie art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE nr L 345 z 20 listopada 2004 r.). Pismem z [...] skarżący wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia ponosząc, że to nie on ponosił winę za nieprawidłowe wypełnienie wniosku. Dane dotyczące działki nr "d" otrzymał wraz z częściowo wypełnionym wnioskiem z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wypełnił go do końca przy pomocy pracowników Ośrodka Doradztwa Rolniczego. Nikt nie poinformował go o nieprawidłowościach dających podstawę do wykluczenia płatności. Organ odwoławczy decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o przyznanie płatności powinien być wypełniony zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 46, poz. 310). Obowiązkiem organu I instancji było sprawdzenie m.in. prawidłowości danych dotyczących działki nr "d". Organ podkreślił, iż w oświadczeniu z dnia [...] 2008 r. wnioskodawca zrezygnował z wyjaśnienia stwierdzonych w stosunku do tej działki nieprawidłowości i dlatego też należało wykluczyć z dopłat powierzchnię objętą nieprawidłowościami. Organ podkreślił, że to strona, w świetle art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, powinna w toku postępowania przedstawiać wszystkie dowody i składać wyjaśnienia pozwalające rozpoznać sprawę. Na niej spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których chce wywieść korzystne dla siebie skutki. Na to rozstrzygnięcie W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze podniósł, iż nie przyczynił się do błędnego zadeklarowania działki "d", bo druki wniosków o płatność otrzymał z Centralnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i to w nich był błąd. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu wynikającego z art.53 § 1 p.p.s.a. i wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność. Po rozpoznaniu skargi Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że w świetle art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wynikałoby stąd, iż na organie ciąży obowiązek sprawdzenia, czy producent rolny we wniosku o przyznanie płatności wskazał wszystkie dane szczegółowo wymienione w powołanym rozporządzeniu. Natomiast przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, odnoszące się do podania, nie obarczają organu obowiązkiem dopilnowania, aby wniosek (podanie) strony w optymalnym stopniu uwzględniał jego interesy ekonomiczne wynikające z przepisów prawa. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie organ administracji nie miał obowiązku, na etapie składania wniosku, badania istnienia, statusu prawnego powierzchni działki rolnej nr "d". Podkreślił jednak, że istotne w sprawie było ustalenie rzeczywistego charakteru ujawnionej niezgodności i tego, kto ją spowodował, zwłaszcza w kontekście art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003. Jeżeli część powierzchni gruntu wchodzącego w skład działki rolnej nie spełnia kryteriów, to - w ocenie Sądu - tylko ta część powierzchni podlega wykluczeniu, a nie cała działka rolna, chyba, że pozostała część nie osiągnęła minimalnej wielkości działki rolnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C.. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że treść uzasadnienia wyroku wskazuje istotne naruszenie prawa materialnego. Zarzucił, że Sąd I instancji powołał niemający zastosowania w sprawie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 oraz obowiązujące dla spraw dotyczących płatności za 2004 r. rozporządzenie Komisji (WE) Nr 118/2004 zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2419/2001. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. B. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji. Wyrokiem z 11 lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że trafny jest zarzut wskazania przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, nieznajdujących zastosowania w sprawie, szczególności art. 6.1. rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003. Przepis ten reguluje przyznawanie płatności (jej zmniejszenie lub anulowanie) w przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub do zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska – a tego typu okoliczności w sprawie nie zachodziły i ich ustalenie nie może być uznać za istotne dla załatwienia sprawy. Ponadto powoływane przez Sąd I instancji rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2491/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. – zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 118/2004 z dnia 23 stycznia 2004 r. utraciło moc z dniem 7 maja 2004 r., zatem nie znajduje zastosowania w sprawie o płatności za 2007 r. których dotyczy spór w niniejszej sprawie. NSA zgodził się zatem ze stroną wnoszącą skargę kasacyjną, że Sąd I instancji wadliwie zastosował przepis art. 6.1. rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2491/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z w/w wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Jako pierwszy Sąd poddał analizie zarzut organu o złożeniu skargi z uchybieniem terminu, albowiem jego zasadność musiałaby skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i czyniłaby niedopuszczalną merytoryczną jej analizę. Jednak po zbadaniu stanu faktycznego sprawy w zakresie terminowości wniesienia skargi Sąd doszedł do przekonania, że zarzut ten nie jest zasadny. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 53 akt administracyjnych), strona odebrała zaskarżoną decyzję [...] 2008 r., zatem co do zasady trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. mijał [...] 2008 r., jednak w roku 2008 dzień ten wypadał w sobotę. Zgodnie zaś z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził, iż nadając skargę w Urzędzie Pocztowym w poniedziałek [...] 2008 r. (karta 4 akt sądowych) skarżący uczynił to z zachowaniem terminu. Przechodząc do analizy merytorycznej sprawy, należy podnieść, że spór dotyczy ustalenia prawnych konsekwencji ujawnienia wadliwości zgłoszenia do dopłat działki ewidencyjnej "d" wchodzącej w skład działki rolnej "1" i odpowiedzi na pytanie czy fakt, że nie figuruje ona w ewidencji gruntów skutkuje pozbawianiem rolnika dopłat tylko w części dotyczącej obszaru tejże działki ewidencyjnej, czy też całej działki rolnej "1". W ocenie Sądu orzekającego na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć, że skutkuje to jedynie pozbawianiem rolnika dopłat do obszaru działki ewidencyjnej, a nie całej działki rolnej, jak to przyjął organ. Na wstępie należy zauważyć, że pojęcia działki rolnej i działki ewidencyjnej nie są tożsame. Stosownie do art. 2 pkt. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej ( Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.- dalej powoływana jako ustawa o płatnościach) określenie "działka rolna" oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia nr 796/2004, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Zgodnie zaś z powołanym przepisem rozporządzenia nr 796/2004 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, działka rolna jest ograniczona na podstawie tego konkretnego użytkowania. Natomiast działka ewidencyjna jest to obszar, któremu został nadany określony numer w ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnie te mogą, lecz nie muszą się pokrywać i na danej działce ewidencyjnej może być kilka działek rolnych, może być tylko jedna działka, która obejmuje działkę ewidencyjną w całości lub jedynie w części i wreszcie kilka działek ewidencyjnych może wchodzić w skład jednaj działki rolnej. Wniosek taki jest uzasadniony brzmieniem § 3 ust. 2. pkt 1 lit. d oraz ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 46 poz. 310), obowiązującego w dacie składania wniosku przez skarżącego, zgodnie z którymi wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej lub płatności uzupełniającej zawiera również oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych obejmujące w szczególności oznaczenie działki rolnej lub jej części, a także oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych z podaniem w szczególności: a) oznaczenia działki rolnej, b) grupy upraw, c) powierzchni działki rolnej, d) numeru działki ewidencyjnej, na której jest położona działka rolna, e) powierzchni działki rolnej w granicach działki ewidencyjnej. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, nieprawidłowości wniosku złożonego przez skarżącego – po uwzględnieniu złożonych przez niego wyjaśnień - odnoszą się tylko do działki ewidencyjnej "d", będącej częścią działki rolnej "1", w skład której wchodzą działki ewidencyjne: - "a" o pow. [...] ha, - "b" o pow. [...] ha, - "c" o pow. [...] ha, - "e" o pow. [...] ha, - "d" o pow. [...] ha, - "f" o pow. [...] ha, - "g" o pow. [...] ha. Natomiast stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35 poz. 217 ze zm.), rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne (podkr. Sądu) wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1) posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku XX do rozporządzenia nr 1973/2004 (czyli powierzchnia ta wynosi co najmniej 1 ha); 2) utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z definicją gruntu rolnego zawartą w art. 143b ust. 4 zd. 2 powołanego rozporządzenia jest to całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych. Z zestawienia obu powołanych przepisów wynika, że rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będący w jego posiadaniu całkowity obszar obejmujący grunty orne i inne typy użytków wskazane w powołanym wyżej przepisie, jeżeli spełnia warunki wynikające z art. 7 ust.1 pkt 1-3 ustawy o płatnościach. Pod pojęciem "całkowitego obszaru" w ocenie Sądu orzekającego kryje się faktyczna powierzchnia wykorzystywana rolniczo, której nie można utożsamiać z działką ewidencyjną, gdyż takiego ograniczenia powołane przepisy nie zawierają. Jeśli zatem ARiMR stwierdził nieprawidłowości w odniesieniu do jednej działki ewidencyjnej o pow. [...] ha wchodzącej w skład większej działki rolnej o pow. [...]ha organ ten był obowiązany przyznać rolnikowi płatność na "będący w jego posiadaniu całkowity obszar", co do którego nie ma sporu, że faktycznie istnieje i jest wykorzystywany rolniczo, chyba że nie są spełnione inne przesłanki wynikające z art. 7 ust.1 pkt 1-3 warunkujące przyznanie płatności. Przyjęcie, że wadliwość dotycząca oznaczenia jednej działki ewidencyjnej oznacza konieczność pozbawienia dopłat do całej działki rolnej jest dowolne i pozbawione podstaw prawnych. Podstaw takich nie wskazuje zresztą sam organ w zaskarżonej decyzji. Powołany w jej podstawie prawnej art. 7 ust.1 ustawy o płatnościach - jak Sąd wyżej wywiódł - prowadzi do wniosku wręcz przeciwnego, art. 19 ust.1 stanowi, że płatności obszarowe przyznawane są w drodze decyzji; podobnie do konieczności załatwienia sprawy w drodze decyzji odnosi się powołany art. 104 k.p.a., a art. 138 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782 odnosi się do sankcji, której wysokość jest konsekwencją przyjęcia określonej powierzchni za przedeklarowaną, a nie podstawą pozwalającą uznać, jaka powierzchnia została przedeklarowana. Tak więc powołane przez organ przepisy nie wskazują wprost na jakiej podstawie prawnej organ pozbawił rolnika dopłat do całej działki rolnej G, a nie tylko dotkniętej błędem działki ewidencyjnej "d". Stan taki skutkuje także naruszeniem przez organ art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast zgodnie art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarzona decyzja zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa, ale tylko w części dotyczącej sankcji, rozstrzygnięcie w zakresie wykluczenia z płatności całej działki rolnej, a nie działki ewidencyjnej, której dotyczył błąd nie wynika wprost z żadnego powołanego przez organ przepisu. Ponadto Instrukcja Stanowiskowa. Kontrola administracyjna wniosków (... ) w systemie informatycznym [...] w kampanii [...], wersja [...] wraz z załącznikiem nr [...], o której mowa w piśmie organu z [...] 2008 r. (karta 29 odwrót akt administracyjnych), która co prawda nie jest źródłem prawa, jednak może stanowić wskazówkę przy interpretacji przez organ przepisów prawa potwierdza prawidłowość wykładni dokonanej powyżej przez Sąd orzekający. Wskazano w niej, że w sytuacji błędu id.66 (działka rolna jest położona na działkach ewidencyjnych, dla których podano błędne dane identyfikacyjne – "Jeśli rolnik nie poprawi deklaracji działki ewidencyjnej, to zmień klasyfikację błędu na wykluczający. Rolnik nie otrzyma płatności do działki rolnej na wykluczonej działce ewidencyjnej i zostaną naliczone sankcje w stosunku do przedeklarowanej powierzchni" (podkr. Sądu). Z powyższego wynika, że wykluczeniu podlega zakwestionowana działka ewidencyjna, a nie działka rolna i pozbawianie płatności dotyczy tej działki rolnej, która jest położona na wykluczonej działce ewidencyjnej, a nie na innych działkach ewidencyjnych, które nie zostały wykluczone. Przenosząc tę ocenę na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wykluczeniu podlega działka ewidencyjna "d" i ta część działki rolnej "1", jaka jest na niej położona, a nie cała działka rolna "1". W ślad za tym tylko w stosunku do tej przedeklarowanej powierzchni działki ewidencyjnej "d" tj. [...] ha winny być naliczone sankcje, chyba że nie są spełnione inne przesłanki, określone w art. 7 ust.1 pkt 1-3 ustawy o płatnościach warunkujące przyznanie jednolitej płatności obszarowej, w tym np. że na skutek wykluczenia działki ewidencyjnej "d" działka rolna "1" utraciła charakter zwartego obszaru gruntu, konieczny do uznania jej za działkę rolną uprawnioną do płatności w rozumieniu art.2 pkt 1a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) ... ( Dz.U.UE.L.04.141.18). W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie – jako niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy - zarzut organu podniesiony w odpowiedzi na skargę, dotyczący art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 r. z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.04.141.18, Dz.U.UE-sp.03-44-243) (str.6 odpowiedzi na skargę), jakoby strona nie mogła skutecznie wycofać działki ewidencyjnej i zmienić deklaracji działki rolnej. Stosownie do ust.1 zdanie 3. i ust.2 powołanego artykułu, jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach we wniosku pomocowym lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie będzie zatwierdzone w odniesieniu do części wniosku, w której wykryto nieprawidłowości. Wycofanie zgodnie z ust. 1 sprawi, że ubiegający się znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia wniosku pomocowego lub części rozpatrywanego wniosku. Zdaniem Sądu ratio legis tego artykułu jest takie, aby wnioskodawca, we wniosku którego organ wykrył nieprawidłowości po ich ujawnieniu nie mógł już poprawić wniosku, co skutkowałoby w zakresie sankcji – poprawienie wniosku poprzez wykreślenie powierzchni, co do których organ wykrył nieprawidłowości miałoby ten skutek, że wniosek byłby poprawny, nie nastąpiłoby przedeklarowanie powierzchni zobowiązujące organ do zastosowania sankcji w stopniu uzależnionym od procentowej rozbieżności pomiędzy obszarem zadeklarowanym, a pozytywnie zweryfikowanym. W ocenie Sądu przepis ten nie daje jednak odpowiedzi na postawione na wstępie pytanie i nie wskazuje w jakim zakresie rolnik utracił prawo do uzyskania płatności w stanie faktycznym istniejącym w niniejszej sprawie. Innymi słowy przepis ten wskazuje, że rolnik utracił prawo do poprawienia wniosku i określa jakie konsekwencje z tego wynikają ("ubiegający się znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia wniosku pomocowego lub części rozpatrywanego wniosku"), nie określa jednak ich zakresu – czy przez "część rozpatrywanego wniosku" należy rozumieć działkę rolną "1" czy też działkę ewidencyjną "d", która została ujęta we wniosku pomocowym jako odrębna pozycja (karta nr 7 odwrót akt administracyjnych, poz.14). Sąd orzekający z uwagi na wcześniej podniesione argumenty opowiada się za drugim rozumieniem powyższego przepisu. Zatem stan sprawy w świetle omawianego art. 22 jest taki, że skarżący istotnie jest pozbawiony możliwości dokonania korekty wniosku z uwagi na fakt, że organ zawiadomił go o dostrzeżonych nieprawidłowościach i w tym zakresie twierdzenie organu jest uprawnione, ale na skutek tego skarżący znalazł się w sytuacji sprzed złożenia części wniosku pomocowego odnoszącego się do działki ewidencyjnej nr "d", a pozostałe działki ewidencyjne, wchodzące w skład działki rolnej "1" nadal są tym wnioskiem objęte i - o ile spełnione są wszystkie inne przesłanki ustawowe - płatności do nich przysługują. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe wywody Sądu co do zasadności wykluczenia z płatności tylko dotkniętej błędem działki ewidencyjnej "d" i naliczenia sankcji z uwzględnieniem przedeklarowania tylko jej powierzchni wynoszącej [...] ha z uwzględnieniem zasady przyznawania płatności do gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit 1 rozporządzenia nr 1782/2003 chyba że zaistniały inne podstawy do wykluczenia całej działki rolnej "1". Z uwagi na wyżej wskazane uchybienia w zakresie przepisów prawa materialnego, polegającego na jego błędnej wykładni, które miały wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego, polegającego na niewskazaniu pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.