III SA/Gl 512/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. w dniu [...] r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wino gronowe białe i czerwone. W poz. 4 dokumentu SAD Spółka zgłosiła towar w postaci wina gronowego czerwonego o nazwie handlowej [...], w ilości [...] butelek, o pojemności 0,75 litra, natomiast w poz. 6 zgłosiła towar w postaci wina gronowego czerwonego o nazwie handlowej [...], w ilości [...] butelek, o pojemności 0,75 litra. Wina te pochodziły z [...] i z [...], natomiast zakupione zostały w [...] firmie "B" z siedzibą w Z. Dla towaru tego strona zadeklarowała kod PCN 220421800 obejmujący pozostałe wino o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13% objętości przy zastosowaniu stawki celnej w wysokości 20 %. Od tej wartości obliczono podatek akcyzowy w kwocie: dla pozycji nr 4 – [...] zł, dla pozycji nr 6 – [...] zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie: dla pozycji nr 4 – [...] zł, dla pozycji nr 6 [...] zł z uwzględnieniem 22% stawki. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] przyjął powyższe zgłoszenie jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, co spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe, w części dotyczącej zapisów w polu 33 (kod towaru), w polu 47 (obliczenie opłat) dla pozycji nr 4 i 6 formularza SAD BIS oraz polu 47 ogółem i jednocześnie określił kwotę wynikająca z długu celnego oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że deklarowany przez stronę w zgłoszeniu celnym kod PCN 220421800, obejmujący pozostałe wina o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13% objętości, jest nieprawidłowy. Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował importowany towar do kodu PCN 220421840 zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 2002 r. Nr 226, poz. 1885 z późn. zm.) i części pierwszej A ust. 1 b załącznika do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. Kod ten obejmuje pozostałe wina w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 13%, ale nie przekraczającej 15 % objętości, dla których ustanowiona została stawka celna autonomiczna w wysokości 30% (min. 25 EUR/hl), stawka podatku akcyzowego 136zł/hl i stawka podatku od towarów i usług w wysokości 22%. W konsekwencji określił kwotę cła wynikającą z długu celnego, kwotę podatku akcyzowego oraz kwotę podatku od towarów i usług, a także odsetek wyrównawczych na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 155, poz. 1515). Jako podstawę prawną swej decyzji wskazał ponadto: art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 365), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68, poz. 623), art. 13 § 1 i 5, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b i c oraz art. 83 § 1 i § 3 i art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity w Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 3, art. 11c ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 36 ust. 2 i ust. 2c, 37 ust. 1 pkt 5, art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 269 z późn. zm.), § 12 ust. 1 i część V zał. Nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 117, poz. 1250 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych ujawniono u importera dokumenty oznaczone numerami [...] oraz [...] z dnia [...] r. zawierające informacje o ogólnej i rzeczywistej zawartości alkoholu w sprowadzonym winie, a także dokument VI2 – zaświadczenie nr [...] z [...] r. Z dokumentu nr [...] wynika, iż towar w postaci wina o nazwie handlowej [...] pochodzący z [...] posiada ogólną i rzeczywistą zawartość alkoholu 13,3%, natomiast z dokumentu nr [...] wynika, iż towar w postaci wina o nazwie handlowej [...] posiada ogólną zawartość alkoholu na poziomie 14,1% oraz rzeczywistą zawartość alkoholu 14,00%. Z dodatkowego dokumentu nr VI2 nr [...] wynika, iż wino [...] sprowadzone z [...] posiada rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu na poziomie 13,86%. Zgodnie z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i w oparciu o ujawnione dokumenty ustalił właściwą dla tego towaru klasyfikację i taryfę celną. W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej zmianę przez umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając organowi celnemu: - naruszenie przepisów postępowania poprzez sprzeczność w treści decyzji, tj. stwierdzenie, iż w decyzji została określona kwota podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, podczas gdy w dalszej części organ dokonuje określenia kwoty cła i podatku od towarów i usług, co powoduje że nie jest wiadome której z należności decyzja dotyczy, przez co jest ona niewykonalna; - oparcie decyzji na domniemaniach związanych z dokumentem nie związanym z dostawą i nie wystawionym przez dostawcę wina, od którego wino zostało zakupione, tj. z dokumentu VI1 sprzed sześciu miesięcy licząc od daty odprawy celnej, tj. z dnia [...] r. na podstawie którego producent sprowadził bazowe wino do [...] i z którego dane zgodnie z obowiązującymi przepisami zostały przepisane do pkt 9 dokumentu VI2; - naruszenie art. 220 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie terminu zaksięgowania należności celnych. Zarzuty te spółka uzasadniła w następujący sposób: - importer dołączył do zgłoszenia celnego wszystkie wymagane dokumenty, a wskazany kod PCN był prawidłowy; - dokument VI2 wystawiony sześć miesięcy przed dokonaniem zgłoszenia celnego nie miał związku z tym zgłoszeniem; - brak związku pomiędzy winem importowanym przez [...] producenta, a winem przedstawionym do odprawy celnej przez polskiego importera, które posiadało inne parametry; - dokumentów VI1 i VI2 polski importer nie przedłożył organowi celnemu wraz z dokonaniem zgłoszenia celnego, ponieważ nie miały one związku z odprawą i nie zostały przesłany przez dostawcę [...]; - zmiana kodu PCN nastąpiła jedynie na podstawie domniemania organu celnego, iż towar importowany [...] r. był tożsamy z towarem importowanym przez importera [...] z [...]; - organ celny wszczął postępowanie dopiero po miesiącu od ujawnienia dokumentu VI2, co oznacza, że przekroczono terminy wynikające z art. 219 i art. 220 Kodeksu celnego, - nie uwzględnienio stosowanych w Unii Europejskiej norm zawierających tolerancje dla alkoholu zawartego w winie na plus i na minus od wielkości podanych w analizie które wynoszą od 0,5% do 0,8% – zgodnie z art. 3 Rozporządza Komitetu Europejskiego 753/2002. W ślad za odwołaniem strona przedłożyła "Oświadczenie" z dnia [...] r., w którym poinformowała, iż wino o nazwie [...] zostało zakupione przez kontrahenta jako wino bazowe w cysternie. Wino to następnie zostało poddane kilkakrotnemu procesowi filtracji i przepompowywania z cystern do butelek tak, aby produkt końcowy posiadał zawartość alkoholu zgodną z zamówieniem złożonym przez Firmę "A" S.A. w granicach 12%. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], powołując się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 13 § 3, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 226, poz. 1885), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29 poz. 257 ze zm.), art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro podczas kontroli ujawniono dokonanie zgłoszenia celnego w oparciu o niekompletne dane w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny, to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. Nowymi dokumentami ujawnionymi w trakcie kontroli były dokumenty o nr [...] i o nr [...] oraz dokument VI2 nr [...] z [...] r. wystawiony na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina (Dz. U. WE L 128/1 z 10 maja 2001 r.) dotyczący towaru importowanego do Polski. Zgodnie z art. 25 wyżej wymienionego rozporządzenia formularz VI2 jest wyciągiem zawierającym informacje pojawiające się w dokumencie VI1. Natomiast w tym drugim dokumencie, warunkującym import wina na teren Wspólnoty Europejskiej, ujawnia się zaświadczenie oraz raport z analizy dla każdej partii przeznaczonej do przywozu na teren Wspólnoty. W polu 10 służby celne potwierdzają prawdziwość deklaracji, w tym zapisów o zawartości alkoholu. Z informacji zawartych w ujawnionych dokumentach wynika, że wina importowane z [...] i z [...] posiadały inną zawartość alkoholu niż podana została przez spółkę w zgłoszeniu celnym. Zapisy w tych dokumentach wskazują jednoznacznie, iż wina posiadały zawartość alkoholu przekraczającą 13% objętości co powoduje, iż Naczelnik Urzędu Celnego w [...] dokonał właściwej klasyfikacji towaru, kierując się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) i zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 30%, która jest niższa niż konwencyjna, jak stwierdził organ odwoławczy przedstawiając sposób wyliczenia cła. Odnośnie zarzutu związanego z oparciem zaskarżonej decyzji na domniemaniach związanych z dokumentami nie związanymi z dostawą, organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozstrzygnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nie mogło zostać oparte na dokumencie VI 1, gdyż dokument ten został załączony przez Stronę dopiero na etapie odwołania. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej wskazał, że wystawcą dokumentu była firma "B", co wynika z pola 1 dokumentu VI2 zatytułowanego "Eksporter", gdzie widnieje nazwa i adres wyżej wskazanej firmy. Z kolei data, na którą strona się powołuje się w odwołaniu, czyli [...] r. wskazana w polu nr 3 dokumentu VI 2, to data wydania dokumentu VI 1 nr [...] – co wynika ze wzoru dokumentu VI2. Odnośnie zarzutu, że normy europejskie zawierają tolerancje zawartości składników, w tym alkoholu zawartego w winie Dyrektor izby Celnej wyjaśnił, iż rozporządzenie, na które powołuje się Strona, reguluje kwestie etykietowania wina, a nie klasyfikacji taryfowej. Natomiast art. 3 rozporządzenia mówi o prezentacji obowiązkowych danych szczegółowych na etykietach, jakimi są m.in. dane dotyczące rzeczywistej objętościowej zawartości alkoholu. Zawartość alkoholu w gatunkowych winach nie może różnić się o więcej niż 0,8% vol od zawartości określonej drogą analizy, ale dotyczy to jedynie danych podawanych na etykietach win. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 Kodeksu celnego przez przekroczenie wyznaczonego terminu zaksięgowania należności celnych, organ odwoławczy uznał, iż zarzut jest chybiony, bowiem przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto, w związku z tym, iż strona powołała się na regulacje retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wyjaśnił, iż zgłoszenie celne zostało przyjęte [...] r. kiedy Polska nie była członkiem Unii Europejskiej. Na koniec Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w przedmiotowej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego, uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisów w polu 33 i 47 dla pozycji 1 przedmiotowego dokumentu SAD, jednocześnie określił kwoty należnego podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W związku z tym zmiana kodu PCN spowodowała zmianę stawki celnej, co z kolei miało wpływ na zmianę kwoty wynikającej z długu celnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu pierwszej instancji. W skardze zarzucił organowi odwoławczemu: - naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej; - naruszenie przepisów art. 24-26 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. przez błędną interpretację treści dokumentu VI2; - pominięcie oświadczenia dostawcy [...] o zawartości alkoholu w winie po rozlewie; - naruszenie art. 197 § 1-3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sprawie zawartości alkoholu w importowanym winie; - naruszenie art. 83 § 3 w zw. a art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego poprzez wszczęcie postępowania weryfikacyjnego w sytuacji braku nowych dowodów. Uzasadniając zarzuty spółka "A" podtrzymała co do zasady swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącej: - zgłoszenie celne było prawidłowe, a dokumenty do niego dołączone kompletne, co potwierdziła rewizja celna towaru, - dokument VI2 zawierający zapisy z dokumentu bazowego VI1 nie ma związku z tą sprawą, ponieważ dotyczy wina sprowadzonego z [...] do [...] w cysternach, a importowany do Polski towar był winem butelkowym, - oświadczenie eksportera [...] jednoznacznie wskazuje na to, że zawartość alkoholu obniża się podczas rozlewania, czemu organy celne nie dały wiary i nie ustosunkowały się do tego dowodu w uzasadnieniu decyzji, - tylko biegły mógł stwierdzić, czy leżakowane kilka miesięcy wino, filtrowane i przelewane mogło zmienić swoje parametry w zakresie zawartości alkoholu, - ujawniony przez organ celny dokument VI2 tylko pozornie stanowił przesłankę do wszczęcia postępowania weryfikacyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] ustosunkowując się do podniesionej w skardze argumentacji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów stwierdził: - dokument VI2 nosił datę wystawienia [...] r., a dokument VI1 został wystawiony [...] r. Ten pierwszy wystawił [...] eksporter, a dane w nim zawarte potwierdziły [...] władze celne i wynika z niego, że towar dostarczony do Polski jest winem importowanym uprzednio przez [...] kontrahenta z [...], - przyczyną wszczęcia postępowania mającego na celu ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej były wyniki kontroli, a zwłaszcza ujawnione w jej trakcie dokumenty VI2 nr [...] i nr [...] oraz nr [...], z których wynikała rzeczywista objętościowa moc alkoholu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu, w związku z tym nie naruszono art. 83 § 3 Kodeksu celnego, - organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, - nie naruszono przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 24 kwietnia 2001 r., ponieważ pomiędzy dokumentami VI1 i VI2 istnieje ścisły związek, treść tego drugiego zawiera jedynie wyciąg z pierwszego, do wystawienia którego są uprawnione jedynie uprawnione władze kraju eksportu, - oświadczenie dostawcy [...] w świetle regulacji zawartych we wskazanym Rozporządzeniu nie ma znaczenia dla określenia zawartości alkoholu w importowanym winie. Ponadto organ odwoławczy uznał za bezzasadne pozostałe zarzuty skargi. W szczególności za niezasadny uznał zarzut niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego, bowiem na całym etapie postępowania celnego strona nie złożyła wniosku na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej o przeprowadzenie takiego dowodu. Natomiast w ocenie organów celnych zgromadzony w sprawie materiał pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. W końcowej części organ odwoławczy zaakcentował, iż decyzje I i II instancji zawierały szczegółowe uzasadnienie dokonanej klasyfikacji importowanych towarów, a zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wszystkich dokumentów ujawnionych w siedzibie spółki w trakcie kontroli oraz o dokumenty załączone przez Stronę do zgłoszenia celnego. Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, że Strona nie skorzystała z prawa wystąpienia do właściwego organu o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej, dotyczącej klasyfikacji importowanych przez nią towarów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem naruszenie prawa przez organy administracji publicznej może skutkować ingerencją sądu w ich działalność w postaci uchylenia lub stwierdzenia nieważności wydanych przez te organy decyzji lub postanowień. Konkretyzacji tej zasady ustawodawca dokonał w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 15, poz. 1270 ze zm.), którego § 1 stanowi, że sąd uchyli decyzję administracyjną jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Żądanie strony skarżącej uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie zostało poparte trafnie sformułowanym zarzutem naruszenia prawa przez organy celne. Oceny poszczególnych zarzutów zgłoszonych w skardze Sąd dokona poczynając od zarzutu ostatniego (pkt 6), gdyż dotyczy on kwestii fundamentalnej dla sprawy, czy w ogóle zasadnym i zgodnym z prawem było wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie kontroli zgłoszenia celnego z [...] r. Sąd nie podzielił w tym zakresie zarzutu strony skarżącej o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 83 § 3 i 2 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 ustawy Kodeks celny. Przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późniejszymi zmianami) znajdują tu zastosowanie z mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne – (Dz. U. Nr 68, poz.623 z późniejszymi zmianami). Zgodnie z art. 83 § 1 i § 3 Kodeksu celnego organ celny po zwolnieniu towaru mógł z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Jeżeli w wyniku kontroli ustalone zostało, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty organ celny obowiązany był podjąć niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, co w powiązaniu z art. 65 § 4 Kodeksu oznaczało konieczność wszczęcia postępowania i wydania decyzji uznającej zgłoszenie za prawidłowe lub nieprawidłowe Do zgłoszenia celnego strona skarżąca nie dołączyła dokumentów ujawnionych w trakcie kontroli przeprowadzonej w jej siedzibie, to jest dokumentów VI 2 nr [...] oraz dokumentów nr [...] i [...], które dotyczyły istotnych z punktu widzenia klasyfikacji celnej cech towaru objętego zgłoszeniem celnym, co już w tym momencie uzasadniało wszczęcie postępowania w sprawie jego weryfikacji, gdyż świadczyło o tym, że towar został objęty procedurą celną na podstawie niekompletnych danych i dokumentów Sąd nie podzielił też zarzutu z punktu 1 skargi o naruszeniu przez organy administracji celnej przepisów postępowania: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami). Istota tego zarzutu sprowadza się do stwierdzenia, iż organy celne wydały decyzje w oparciu o domniemania faktyczne nie znajdujące uzasadnienia w materiale dowodowym. Sąd zauważa zatem, że ustalenia faktyczne organów celnych mają umocowanie w dokumentach ujawnionych w toku postępowania kontrolnego, poddanych ocenie i należycie omówionych, zwłaszcza w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, gdzie wskazuje się na fakt wystawienia dokumentów nr [...] i [...] przez kontrahenta strony skarżącej, na fakt, iż dokumenty te zwierają wyniki z analizy chemicznej wina i wskazują na zawartość alkoholu wyższą, niż zadeklarowała to Spółka "A" S.A. i bezpośrednio odnoszą te wyniki do wina sprowadzonego do Polski przez tą Spółkę. Bezspornym również w tej sprawie jest fakt, że strona skarżąca, tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu dokumentu VI2 o numerze seryjnym wystawiającego państwa członkowskiego [...], stanowiącym wyciąg z dokumentu dla przywozu wina (...) do Wspólnoty Europejskiej. Wyciąg wystawiły [...] r. [...] (potwierdzenie przez [...] służby celne deklaracji jako prawdziwej), natomiast dokument VI1 o nr [...] został wydany przez państwo trzecie –[...][...] r. dla importera [...]. Również ten dokument wskazywał na inną zawartość alkoholu w sprowadzonym z [...] winie, niż deklarowała to strona skarżąca, a uzasadniającą klasyfikację celną towaru dokonaną przez organy celne. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami wina w sektorze wina (Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich z 10.5.2001 L.128/1) w (26) Preambuły stanowi o tym, że przywożonym produktom (...) towarzyszy zaświadczenie oraz raport z analizy wydany przez jednostkę lub służby określone przez państwa trzecie, z których produkt pochodzi. Określone są wymogi, które powinien spełniać raport z analizy. Jednocześnie w (6) Preambuły stwierdzono, że Rozporządzenie w swojej treści uwzględnia zmiany w zawartości alkoholu, które wynikają z długich podróży, w tym zwłaszcza w trakcie załadunku i rozładunku danego produktu, dopuszczając dodatkową tolerancję ponad margines błędu określony w metodach analitycznych. W art. 2 Rozporządzenia dopuszczono ową tolerancję na poziomie 0,4% objętości w stosunku do specyfikacji, do celów określonych w pozwoleniu na przywóz i wywóz, które powinny zawierać zapis o tolerancji 0,4% (w jednym z jedenastu języków krajowych). Ta regulacja oznacza, że [...] importer w zezwoleniu na przywóz wina z [...] w rubryce 20 posiadał zapis o wskazanej tolerancji. Wydany przez właściwe władze [...] raport z analizy dotyczącej partii wina przywożonego do wspólnoty towarzyszył tej partii do momentu umieszczenia jej pod kontrolą Wspólnoty (32). Na pozwoleniu na przywóz zawarto opisy produktów oraz kody CN podane we wniosku o to pozwolenie. Zaświadczenie oraz raport z analizy wina (...) zostały wydane przez jednostkę państwa trzeciego – [...], według reguł określonych w art. 20 i art. 21 Rozporządzenia na dokumencie VI1 dla partii [...] l przewożonej przez jednego komitenta do jednego odbiorcy, którym był "B". Ten dokument został poświadczony przez wspólnotowy urząd celny ([...]), sporządzono z niego wyciąg VI2, który towarzyszył produktowi podczas przemieszczenia na terytorium Wspólnoty (art. 25 Rozporządzenia). Zgodnie z art. 28 Rozporządzenia, te dokumenty przekazano do właściwych władz ([...]) po zakończeniu formalności celnych wymaganych do skierowania partii produktu do wolnego obrotu, następnie władze celne ([...]) potwierdzając odwrotną stronę dokumentów VI1 lub wyciągu VI2 zwróciły oryginał zainteresowanej osobie oraz przechowują kopie przez przynajmniej pięć lat. Władze te zweryfikowały również, czy informacje umieszczone na dokumencie VI2 lub (...) zgadzały się z tymi, które zostały umieszczone w sukcesywnie wypełnianym formularzu VI2. Ta regulacja prawna oznacza również, że w rozpoznawanej sprawie dokument formularza VI2 będący wyciągiem z dokumentu VI1 towarzyszył produktowi – w tym wypadku– do czasu wyeksportowania towaru poza granice Wspólnoty. Należy zauważyć, iż omawiane Rozporządzenie w sposób kazuistyczny reguluje sprawy dotyczące handlu z państwami trzecimi w sektorze wina w ramach Wspólnoty. W szczególności operuje się tutaj pojęciem partii przywożonego produktu, do której zaświadczenie i raport z analizy są dokumentami, które towarzyszą produktowi w czasie, kiedy pozostaje on na terenie Wspólnoty. W rozpoznawanej sprawie [...] eksporter, będący wcześniej podmiotem, o którym mowa w art. 1 i art. 2 Rozporządzenia, musiał dochować warunków określonych w tym akcie prawnym oraz innych regulujących sektor handlu wina. Z dokumentu VI2 o nr [...] wystawionym przez eksportera - "B" (...) dla importera – skarżącej spółki, wynika, że przedmiotem transakcji było wino czerwone, w ilości [...] butelek, według opisu produktu z rubryki 5 – pochodzące z [...], zaś w rubryce 9 zawarto dane wynikające z dokumentu VI1 dotyczące zawartości alkoholu w tym winie. We wskazanym dokumencie VI2 w rubryce 2 – odbiorca, wskazano polskiego importera, a w rubryce 5 – znaki i numery referencyjne – ilości rodzaj opakowań – opis produktu, numer faktury dołączonej do zgłoszenia celnego z dnia [...] r. – nr [...] w której w pozycji [...] umieszczono zapisy dotyczące [...] butelek wina [...] pochodzącego z [...]. Z tych dokumentów wynika zatem, że strona skarżąca sprowadziła na polski obszar celny wino, w ilościach oraz o cechach z nich wynikających. Nie można zatem uznać zarzutu strony skarżącej o domniemaniach faktycznych organów celnych, co więcej to strona skarżąca prezentuje domniemania faktyczne oparte na tym, że wino w trakcie filtracji i butelkowania traci na zawartości alkoholu. Nawet gdyby uznać te twierdzenia z uzasadnione z praktycznego punktu widzenia, to i tak daleko im do udokumentowanego stwierdzenia, że zawartość alkoholu w spornym winie wynosiła poniżej 13% objętości. Tymczasem klasyfikacja celna towaru wymaga precyzyjnego ustalenia rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu. W świetle przedstawionych tu wywodów bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru pozostaje okoliczność, którą podnosi strona skarżąca, to, że eksporter [...] wskazał na etykietach butelkowanego wina zawartość alkoholu 13%, wbrew danym wynikającym z dokumentu VI2 nie oznacza że taka była zawartość alkoholu w tej partii wina. Do czasu wyeksportowania przedmiotowej partii wina poza obszar Wspólnoty decydujące znaczenie dla klasyfikacji taryfowej tego towaru miały bowiem dane – kody CN zawarte we wniosku [...] importera o pozwolenie na przywóz oraz zaświadczenie i raport z analizy. Ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w winie w wyniku np. rozcieńczenia wina, winno być zatem znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego powinien był wykazać rzeczywistą zawartość alkoholu w importowanym winie ewentualnie, skoro istniała rozbieżność pomiędzy danymi zawartymi w dokumencie VI2 a danymi na etykiecie, wystąpić o jego weryfikację i np. badanie towaru przez biegłego. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy stwierdzić, że importowany towar winien być klasyfikowany według kodu PCN wskazanego przez organy celne, a nie według kodu, który w zgłoszeniu celnym wskazała strona skarżąca. Obowiązująca w prawie celnym zasada samoobliczenia należności celnych oraz analiza zasad wypełnienia Deklaracji wartości celnej (DWC) zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 z późn. zm.) prowadzą do wniosku, że importer ponosi nie tylko ryzyko handlowe związane z importowanym towarem, lecz również odpowiada za prawdziwość danych dotyczących towaru. Zasady zawarte w tym rozporządzeniu wyraźnie zobowiązują do podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów. Przepis § 233 ust. 1 tego rozporządzenia określa jedynie przykładowo dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego (dokumentu SAD), a w § 218 ust. 2 i 3 również przykładowo określono elementy treści, jakie powinna zawierać faktura lub inny dokument służący ustaleniu wartości celnej towaru. Oznacza to, że nie ma (co wydaje się oczywiste) jednego, jednolitego "wzoru" wymagań dotyczących zgłoszenia celnego. Stosowanie do okoliczności każdego indywidualnego przypadku zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru, niezbędne do przeprowadzenia procedury celnej, w tym do prawidłowego ustalenia jego wartości celnej. W tym więc przypadku należy zgodzić się z organem, że skarżąca była zobowiązana zarówno do ujawnienia nie tylko faktur, ale również będących w jej posiadaniu: dokumentu VI2 oraz dokumentów [...] i [...]. Trzeba też mieć na uwadze, że dowody zgromadzone w toku postępowania zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia klasyfikacji celnej towaru wskazanej przez importera. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zabranego materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia ustaleń faktycznych co do zawartości alkoholu w sprowadzonym do Polski winie takich, jakie prezentuje strona skarżąca. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu odwoławczego, że wskazany przez Spółkę "A" S.A. dokument o nr [...] nie ma nic wspólnego z niniejszą sprawą, nie jest to dokument powołany w polu 3 dokumentu VI 2 nr [...]. Dokument o numerze VI [...] został przedstawiony przez stronę skarżącą po zakończeniu postępowania odwoławczego i nie można postawić organowi celnemu zarzutu jego nieuwzględnienia, skoro dysponująca tym dokumentem Spółka "A" S.A. nie ujawniła go do chwili zakończenia postępowania przed organami celnymi. Podobnie wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego dla ustalenia rzeczywistej zawartości alkoholu w sprowadzonym winie nie został złożony przez stronę skarżącą do chwili zakończenia postępowania administracyjnego. Należałoby uznać, że organy celne byłyby zobowiązane dowód taki przeprowadzić z urzędu tylko wówczas, gdyby zebrane przez nie inne dowody skłaniały do takiego wniosku, ku czemu nie ma podstaw, i zachodziła pewność, że badaniu zostanie poddana ta partia towaru, którą dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym we [...] r., co wymagało by inicjatywy dowodowej strony skarżącej, a co nie miało miejsca. Sąd nie podzielił zatem zarzutu skargi o braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez orzekające w sprawie organy (art. 187 Ordynacji podatkowej), które przeprowadziły dowody dostępne dla nich z urzędu i zgłoszone przez stronę. Wniosek Sądu, w myśl którego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem czyni bezprzedmiotowym twierdzenie o naruszeniu zasady zaufania do organów administracji. Strona nie może powołując się na tą zasadę oczekiwać, że organ administracji publicznej odstąpi od wydania decyzji w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Nie dopatrując się zatem po stronie organów celnych naruszeń prawa wymienionych w art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę "A" S. A. w trybie art. 151 wyżej wymienionej ustawy.