III SA/Gl 513/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych skarżąca Spółka podała, że poprzez liczne spory prawne z organami podatkowymi znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Dokonano zajęcia posiadanych przez nią w B i C K. rachunków. Ich saldo na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło 0,00 zł. Poza kapitałem zakładowym, który wynosi 1.500.000,00 zł, wartość środków trwałych oszacowano na 317.801,60 zł. Jednocześnie wskazano, że Spółka nie posiada żadnych nieruchomości. W ostatnim roku obrotowym poniosła stratę rzędu 271.407,91 zł, a ponieważ równolegle z niniejszą sprawą zaskarżyła jeszcze 11 innych decyzji organu podatkowego nie jest w stanie partycypować w kosztach postępowania. Tym bardziej, że od 3 lat prowadzone jest wobec Spółki postępowanie egzekucyjne. Ponieważ w aktach sprawy znajdowało się: zeznanie podatkowe Spółki za 2015 r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, bilans Spółki wraz z rachunkiem zysków i strat oraz ewidencją środków trwałych, a nadto deklaracje VAT od stycznia do maja 2016 r. wraz z wyciągami z konta obrazującymi jego stan z czerwca bieżącego roku, pismem z dnia 18 listopada 2016 r. zobowiązano skarżącą Spółkę do uaktualnienia przedłożonych dokumentów to jest nadesłania w terminie siedmiu dni wyciągów bądź wydruków z posiadanych rachunków bankowych obrazujących operacje dokonywane w ich ramach w ciągu ostatnich trzech miesięcy, deklaracji VAT-7 oraz raportów kasowych z tego okresu. Dokumenty te do dnia dzisiejszego nie zostały jednak nadesłane. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - obejmującym zgodnie z art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – gdy ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W tym miejscu należy zauważyć, że przywołany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady odpłatności wymiaru sprawiedliwości obowiązującej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w myśl której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ustawy p.p.s.a.), zatem jego stosowanie może mieć miejsce jedynie w takich sytuacjach, kiedy uzasadnione jest zapewnienie stronie skarżącej będącej osobą prawną – prawa do sądu pod warunkiem, że ta wykaże, tj. udowodni w sposób wystarczająco przekonujący istnienie okoliczności uzasadniających zwolnienie jej z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Z regulacji zawartej w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. wypływa bowiem jednoznaczny wniosek, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania w znaczeniu udowodnienia, przedstawienia czegoś w sposób przekonywający, pokazania, unaocznienia (por. Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego dostępny w wersji elektronicznej na stronie http://sjp.pwn.pl), że osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna ubiegająca się o prawo pomocy nie ma dostatecznych środków na ich poniesienie. Tym samym rozstrzygnięcie złożonego wniosku zależy w gruncie rzeczy od tego, co zostanie przez wnioskodawcę wykazane (por. J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004 r., str. 319). Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia zgłoszonego żądania. Skarżąca Spółka posiada wszakże kapitał zakładowy w kwocie 1.500.000,00 zł, ponadto spłaca zaciągnięte kredyty i pożyczki (vide: bilans Spółki za 2015 r.), gdyż z powyższego tytułu nie wykazuje żadnych zaległości. Wprawdzie w ubiegłym roku obrotowym poniosła stratę rzędu 271.407,91 zł (vide: rachunek zysków i strat), niemniej jednak ta nie była spowodowana nierentownością prowadzonej działalności tylko wysokością ponoszonych wydatków, na które składały się: koszty działalności operacyjnej (22.769.276,31 zł), pozostałe koszty operacyjne (4.209,81 zł) i koszty finansowe (38.052,99 zł – vide: rachunek zysków i strat). Natomiast przychód Spółki ze sprzedaży wynosił w tym okresie 22.395.802,72 zł, podczas gdy przychody operacyjne i finansowe kształtowały się następująco: 127.001,19 zł i 17.327,29 zł. Ponieważ w doktrynie za dominujący uznany został pogląd, zgodnie z którym koszty sądowe należą do normalnych kosztów działalności gospodarczej, a dochodzenie roszczeń na drodze sądowej - jako element tej działalności - wymaga na równi z koniecznością zapewnienia środków na bieżącą działalność, także zapewnienia środków na ich dochodzenie (por. M. Kowalska, A. Malmuk-Cieplak, Stosowanie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Przegląd Sądowy 2006/9/44), przyjąć należało, że kwota 2.000,00 zł, do której uiszczenia skarżąca Spółka została zobowiązana może się znaleźć w strukturze szeroko rozumianych kosztów działalności przyjmujących dużo wyższe wartości. Tym bardziej, że z dokumentów źródłowych, którymi dysponowano ustalono, że od stycznia 2016 r. do maja 2016 r. podstawa opodatkowania dla celów podatku od towarów i usług kształtowała się następująco: 2.191.899,00 zł, 2.130.094,00 zł, 1.464.298,00 zł, 1.724.210,00 zł, 1.428.494,00 zł, a wartość aktywów trwałych Spółki to kwota 1.799.037,45 zł (vide: bilans), która obejmuje: rzeczowe aktywa trwałe wynoszące 1.695.775,15 zł, inwestycje długoterminowe w postaci posiadanych udziałów lub akcji o wartości 20.000,00 zł oraz długoterminowe rozliczenia międzyokresowe wynoszące 83.262,30 zł. Te jak wynika z informacji do sprawozdania finansowego dotyczą nierozliczonych z ubezpieczycielem szkód transportowych będących w trakcie realizacji. Z kolei aktywa obrotowe Spółki wynoszą 8.942.688,03 zł, z czego posiadane towary oszacowano na 4.408.461,00 zł, a należności krótkoterminowe zsumowano na kwotę 4.086.712,63 zł, która obejmuje m.in. dochodzone na drodze sądowej należności rzędu 249.356,80 zł. Natomiast inwestycje krótkoterminowe to zgromadzone w kasie i na rachunkach bankowych środki, które na dzień 31 grudnia 2015 r. wynosiły 36.642,40 zł oraz inne aktywa pieniężne rzędu 400.000,00 zł. Wprawdzie wobec Spółki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne skierowane do posiadanych na rachunkach bankowych środków, niemniej jednak należy w tym miejscu zauważyć, że choć zawiadomienia o zajęciu zostały wystawione: [...] r., [...]r. i [...]r., to z informacji zamieszczonych na wyciągu z rachunku prowadzonym w B wynika, że 1 lipca 2016 r. kwota środków zablokowanych wynosiła 0,00 zł, natomiast na rachunku, poza pobraną prowizją za obsługę karty, nie odnotowano żadnych operacji. Saldo końcowe wynosiło: (-) 6,70 zł. Z kolei zaksięgowane na rachunku prowadzonym w C w K. operacje wskazują, że skarżąca Spółka albo prowadzi działalność gospodarczą z pominięciem również i tego rachunku, albo dokumenty, które dołączyła do akt (vide: k-37 i k-50) nie są kompletne. Dlatego też pismem z dnia 18 listopada 2016 r. zobowiązano skarżącą Spółkę do przedłożenia w terminie siedmiu dni aktualnych wyciągów bądź wydruków z posiadanych rachunków bankowych obrazujących operacje dokonywane w ich ramach w ciągu ostatnich trzech miesięcy, deklaracji VAT-7 oraz raportów kasowych z tego okresu, które do dnia dzisiejszego nie zostały nadesłane. Tymczasem analiza deklarowanych od początku bieżącego roku podstaw opodatkowania dla celów podatku VAT oraz wyciągów z rachunków bankowych i raportów kasowych nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie w jaki sposób Spółka dokonuje rozliczeń z kontrahentami i gdzie deponuje znaczne środki pieniężne, którymi od początku bieżącego roku obraca, albowiem jej stan kasy od dłuższego czasu jest wielkością stałą wynoszącą 86,00 zł. Ponieważ powyższe wątpliwości nie pozwalają na uwzględnienie złożonego wniosku, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy powtórzyć, że prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń, gdyż to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (vide: postanowienia NSA z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt II OZ 258/06 oraz z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt I FZ 63/05 publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A skoro w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała się chęcią współpracy, jako że nie odpowiedziała na wezwanie do uaktualnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, przyjąć należało, że nie udowodniła w sposób wystarczająco przekonujący jakoby zasługiwała na dofinansowanie z budżetu państwa, gdyż prawo pomocy jest właśnie taką formą dotowania. Niedostarczenie żądanych dokumentów źródłowych musi mieć bowiem wpływ na dokonywaną przez rozpoznającego wniosek ocenę (vide: S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Warszawa 2007 r., wyd. 1, s. 244). Nie zasługuje przecież na aprobatę stanowisko strony, która uchyla się od zaprezentowania stosownej dokumentacji potwierdzającej jej aktualny stan majątkowy i możliwości płatnicze. Z treści art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. wynika wszakże, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania istnienia przesłanek przemawiających za słusznością przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka uznając za bezcelowe wykonanie wezwania z dnia 18 listopada 2016 r. pozbawiła rozpoznającego wniosek możliwości dokonania wnikliwej i rzetelnej oceny jej kondycji finansowej. Dlatego też mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.