III SA/Gl 522/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.G. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...], ozn. nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2006 r. w kwocie [...] zł utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawą prawną wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. był art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), § 22, § 23 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), a podstawą faktyczną ustalenie, iż podatnik nie posiadał oryginałów ani duplikatów faktur dokumentujących nabycie towarów lub usług, które uwzględnił w rozliczeniu deklaracji podatkowej za przedmiotowy miesiąc. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z ustaleń przeprowadzonej kontroli wynika, iż w złożonej deklaracji w podatku VAT-7 za październik 2006 r., podatnik zawyżył kwotę podatku naliczonego podlegającego rozliczeniu z podatkiem należnym o kwotę [...] zł wskutek braku oryginałów faktur VAT lub ich duplikatów, dokumentujących dokonanie nabycia towaru lub usługi i tym samym braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie [...] zł oraz braku możliwości uwzględnienia w tym rozliczeniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca w kwocie [...] zł, bowiem zmniejszono ją do [...] zł decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] o nr [...]. Nadto wskazano, że po raz pierwszy wezwano podatnika do okazania dokumentacji księgowej i ewidencji w dniu wszczęcia kontroli, tj. w dniu [...]. Skarżący oświadczył wówczas, że nie posiada żadnych dokumentów ani ewidencji, gdyż uległy one całkowitemu spaleniu w dniu [...] w wyniku pożaru samochodu marki [...] o nr rej. [...], w którym były przewożone. Zdarzenie to miało miejsce w M. na terytorium Niemiec. Skarżący wyjaśnił, że w tym dniu samochodem stanowiącym jego własność, udał się do siedziby [...] we W., gdyż firma leasingowa zażądała przedłożenia całości dokumentacji księgowej za ostatnie 4 lata przed zawarciem z A.G. umowy leasingu na młyn do przerobu tworzyw sztucznych. Koniecznym więc był wyjazd strony do Niemiec w celu zrobienia fotografii i przywiezienia dokumentacji technicznej oraz opisu maszyny. Z zaświadczenia wydanego przez posterunek policji autostradowej w M. z dnia [...] wynika, że w dniu [...] spaleniu uległ samochód osobowy o numerze rejestracyjnym [...]. W związku z powyższymi okolicznościami, wyznaczono skarżącemu na dzień [...] termin do złożenia dokumentów i ewidencji, jednakże upłynął on bezskutecznie, ponieważ w tym terminie żadne dokumenty nie zostały dostarczone; w dniach [...] i [...] wezwano A. G. osobistego stawiennictwa oraz dostarczenia dokumentacji. W odpowiedzi żona A.G. pismem z dnia [...] poinformowała, że jej mąż jest najprawdopodobniej przetrzymywany przez Prokuraturę w P. od dnia [...]. Po ustaleniu miejsca pobytu skarżącego, w dniu [...] pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej dokonali przesłuchania A.G. w miejscu jego faktycznego pobytu, tj. w Areszcie Śledczym w P. Z zeznań tych wynika m.in., że skarżący w latach [...] zajmował się handlem materiałami budowlanymi i przemysłowymi. Ewidencję księgową prowadził sam w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Działalność gospodarcza polegała na realizowaniu zleceń od kilku firm /dwóch lub trzech/; nie pamięta nazw kontrahentów za wyjątkiem spółki A w K.; wszystkie transakcje udokumentowane były fakturami, a płatności dokonywano gotówką. Skarżący wyjaśnił również, że zakupów dokonywał w firmach B z C., C z W., a także w kilku innych firmach z okolic C., których nazw i adresów jednak nie pamiętał. Wyjaśnił także, że udało mu się odtworzyć część dokumentacji za lata [...], tj. całość dokumentacji z Drugiego Urzędu Skarbowego w C., część lub całość dokumentacji dotyczącej transakcji z A i z jakiejś firmy z okolic C., która była jego dostawcą i odbiorcą, ale nie pamiętał jej nazwy i adresu. Odtworzona dokumentacja miała znajdować się u księgowej imieniem B., zamieszkałej w M., której nazwiska ani adresu nie pamiętał. W toku weryfikacji zeznań skarżącego, ustalono, że w latach [...] nie przeprowadził on transakcji handlowych ze C S.A.; w latach [...] dokonywał zakupów w Spółce B w C.; w bazie danych klientów [...] - która obejmuje także podmioty, z którymi przeprowadzona była wstępna procedura weryfikacyjna – nie figuruje firma D A.G.. Z informacji uzyskanych w Starostwie Powiatowym w C. wynika, że podatnik nie posiadał samochodu [...] o nr rej. [...], którego spalenie zostało opisane w zaświadczeniu wydanym przez posterunek policji autostradowej w M. W konsekwencji powyższych ustaleń Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] mienił rozliczenie w podatku od towarów i usług za październik 2006 r. dokonane przez A.G. w drodze samo obliczenia w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. W odwołaniu od w/w decyzji, A.G. podniósł, że nie mógł dotrzymać terminu wyznaczonego na dzień [...], gdyż w dniu [...] został aresztowany. Nadto wskazał, że część dokumentów stracił w wyniku pożaru samochodu oraz błędnie podał numery rejestracyjne pojazdu, który uległ spaleniu. Wyznaczonego terminu na złożenie dokumentacji również nie mógł dotrzymać, gdyż od dnia [...] do [...] przebywał na zwolnieniu lekarskim, a w dniu [...] wyjechał na uzgodnioną operację do R. W trakcie podróży odebrał dokumenty ze spalonego samochodu i dostarczył do księgowej; następnie poddał się operacji przepukliny w dniu [...] w Szpitalu w P., a [...] był już w Szpitalu [...] w R. z rozpoznaniem "[...]", gdzie przebywał wg niego do [...]. Po powrocie do Polski, według oświadczenia skarżącego, dalej przebywał na zwolnieniu lekarskim i kompletował dokumenty, gdyż termin do ich przedłożenia do Urzędu Kontroli Skarbowej mijał w dniu [...], nie zdołał ich jednak przekazać, gdyż w dniu [...] został aresztowany. Przebywając w areszcie nie miał zaś możliwości dostarczenia faktur zakupu ani ustanowienia pełnomocnika. Nie może także wskazać miejsca przechowywania odtworzonej dokumentacji, gdyż nie pamięta obecnego nazwiska księgowej ani jej adresu. W związku czym wniósł o zakreślenie nowego terminu do złożenia dokumentacji wskazując, że winny to być 3 dni od dnia zwolnienia z aresztu. Organ odwoławczy nie uznał zasadności podniesionych zarzutów i stwierdził, że istotą sporu w sprawie jest przedwczesne wydanie decyzji wymiarowych, gdyż skarżący nie miał możliwości dostarczenia organowi kontroli skarbowej wymaganych dokumentów, mogących mieć wpływ na wynik sprawy; brak bowiem stosownej dokumentacji uprawniającej do dokonania potrąceń podatkowych na datę wszczęcia postępowania aż do wydawania decyzji jest niekwestionowany. Zdaniem organu podatkowego II instancji skarżący posiadał wystarczającą ilość czasu dla odtworzenia dokumentacji księgowej za lata [...], gdyż dokonywał transakcji handlowych z dwoma lub trzema kontrahentami w ciągu roku; utrata dokumentów nastąpiła w [...], a kontrola została wszczęta w [...] mógł więc odtworzyć utracone dokumenty lub przynajmniej wystąpić o wystawienie duplikatów; w okresie od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia aresztowania podatnik nie przebywał w sposób ciągły na zwolnieniu lekarskim, a ponadto jeżeli zwolnienie takie nie uniemożliwiało mu podróży do Niemiec w interesach, to również możliwe było napisanie listu do kontrahentów; jeżeli w dniu [...] odzyskał ocalone z pożaru dokumenty, to winien je dostarczyć do siedziby organu kontroli skarbowej, a nie do bliżej nieokreślonej księgowej, o której wie tylko tyle, że ma na imię B. i mieszka w M.; odzyskane dokumenty mógł dostarczyć również w dniu [...], gdy udawał się do lekarza na ul. [...] w C.; z tłumaczenia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez Szpital [...] w R. nie wynika termin, w jakim A.G. tam przebywał, ani kiedy opuścił szpital. Wynika z niego jedynie, że chorował od dnia [...]. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku posiadania i okazywania organom kontroli ksiąg podatkowych i związanych z nimi dokumentów do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowe-go, który to obowiązek wynika z art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszył także obowiązek przechowywania oryginałów i kopii faktur, faktur korygujących, not korygujących oraz duplikatów tych dokumentów w okresie 5 lat od końca roku podatkowego, w którym wystawiono fakturę, fakturę korygującą lub not. Zaakcentowano, że art. 86 ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wiąże prawo do doliczenia z istnieniem i otrzymaniem faktur stwierdzających zakup towarów i usług, ewentualnie ich duplikatów. Żaden przepis prawa podatkowego nie zwalnia podatnika z obowiązku posiadania tych dokumentów nawet jeśli ich utrata nastąpiła w wyniku działania siły wyższej. Natomiast w wypadku utraty dokumentów obowiązkiem skarżącego było niezwłoczne odtworzenie zniszczonej dokumentacji, a obowiązek ten wynika z § 22 rozporządzeni Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur...(Dz.U. Nr 95, poz. 798 ze zm.). Podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego stanowią – zgodnie z w/w przepisami – wyłącznie oryginały faktur albo ich duplikaty. Okoliczność, że utrata dokumentacji nastąpiła z przyczyn losowych, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie ma znaczenia prawnego. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionował A.G. w dniu [...] (data złożenia pisma w administracji Aresztu Śledczego w P.) wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu; opisał okoliczności zniszczenia dokumentacji w Niemczech i fakt korzystania ze zwolnień lekarskich. Złożył też organom oświadczenie, że dostarczy odtworzoną dokumentację niezwłocznie po wyjściu z aresztu, jednak w dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za przedmiotowy okres. Zarzucił także organom podatkowym błędy w ustaleniach faktycznych. W szczególności A.G. wskazał, że nie jest prawdziwe stwierdzenie pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej, że skarżący nie przebywał ciągle na zwolnieniu L-4 do dnia zatrzymania, gdyż przedłożył zaświadczenie o pobycie w szpitalu , przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego; pomylił się podając numer rejestracyjny samochodu, który spalił się na terenie Niemiec określając go jako [...], podczas gdy w istocie winien to być numer [...]; posiada symulacje rat leasingowych, jednak nie jest pewien, czy są to symulacje dotyczące [...]; zwrócił się także o możliwość "dostarczenia dokumentów i wyjaśnienia sprzeczności" niezwłocznie po wyjściu z aresztu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska i wskazał na możliwość wznowienia postępowania w przypadku posiadania duplikatu faktury przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjne-go; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i ocenę prawną zawartą w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Zgodnie z art. 86 ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów. Zgodnie więc z powyższą normą podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; może dokonać obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ale nie musi tego robić; jest to jego ewidentne prawo, ale nie obowiązek. Uprawnienie to powstaje i istnieje z mocy prawa. Musi jednak być ono stosownie udokumentowane. Podstawą do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty. Zatem jeżeli oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie to sprzedawca na wniosek nabywcy, ponownie wystawia fakturę zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury (§ 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług). Należy ponadto zauważyć, że podatnicy obowiązani są przechowywać oryginały i kopie faktur, faktur korygujących i not korygujących (§ 23 rozporządzenia), a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podobną regulację ustawodawca zawarł również w art. 86 § 1 ustawy O. p. Zgodnie z tym przepisem podatnicy zobowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Bezspornym jest, że A.G. nie dysponował oryginałami faktur ani ich duplikatami zarówno w dniu wszczęcia postępowania kontrolnego (tj. [...]), jak i nie przedłożył ich w toku całego postępowania zakończonego w dniu [...] wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do kwestii przedwczesności decyzji organu podatkowego w związku z pobytem skarżącego w areszcie, który zakończył się [...]. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu podatkowego, że czas, jaki upłynął od dnia utraty dokumentacji podatkowej ([...]) do dnia wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług ([...]) był wystarczający do odtworzenia dokumentacji podatkowej, w szczególności faktur dokumentujących zakupy towarów i usług stanowiących podstawę dokonanych odliczeń podatkowych. Nie stał temu na przeszkodzie stan zdrowia skarżącego, który co prawda korzystał w tym czasie ze zwolnienia lekarskiego w okresie [...] oraz [...], co jednak nie przeszkadzało mu w odbyciu dniu [...] podróży – jak oświadczyli członkowie rodziny skarżącego - w interesach do Niemiec lub na operację do Włoch – jak utrzymuje sam skarżący. Skoro zaś stan zdrowia skarżącego był na tyle dobry, że możliwa była podróż do Niemiec i Włoch, to jak wykazuje doświadczenie życiowe tym bardziej możliwe było wysłanie do kontrahentów listów z wnioskiem o wystawienie duplikatów faktur. W ocenie Sądu również fakt osadzenia w Areszcie Śledczym nie stał na przeszkodzie prowadzenia korespondencji z kontrahentami, skoro skarżący prowadził ją z organem kontroli skarbowej i organem podatkowym. Faktem jest, iż organ podatkowy ma wynikający z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz określony w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. nie oznacza to jednak zwolnienia strony z jakiejkolwiek aktywności w celu poparcia swego stanowiska. Bowiem to na podatniku ciąży obowiązek przechowywania dokumentacji podatkowej do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikający z art. 86§ 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie zaś skarżący poprzestawał jedynie na deklaracjach dostarczenia dokumentacji, a nie wykazał, że w ogóle podjął próbę jej odtworzenia, np. poprzez wystosowanie odpowiednich pism do kontrahentów. Tak więc nawet udowodnienie, że dokumentacja podatkowa uległa zniszczeniu na skutek działania siły wyższej, nie zdejmuje z podatnika odpowiedzialności za jej brak. Należy bowiem podkreślić, że prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie oceny stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych. Wprawdzie postępowanie podatkowe jest procesem administracyjnym, rządzącym się swoimi, charakterystycznymi, sztywnymi regułami i podlegającym konkretnym reżimom prawnym to jednak należy mieć na uwadze podstawową zasadę polskiego systemu prawa, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w poglądzie wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 lipca 2003 r. o sygn. akt III SA 1050/2002 i III SA 1110/2002, że "w prawie podatkowym nie można stosować art. 6 Kodeksu cywilnego. Jednak doktryna i orzecznictwo wypracowało stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy podatnik z jakiegoś faktu, zdarzenia wynosi skutki prawne, musi to udowodnić". Skoro więc strona podtrzymywała argument faktycznego nabycia konkretnych towarów czy usług objętych wystawionymi, a utraconymi fakturami, to na niej ciążył ciężar przeprowadzenia dowodu w tym zakresie i odtworzenia niezbędnych dokumentów czy dowodów księgowo – finansowych. Wobec natomiast braku należytej dokumentacji w tym zakresie podnoszone zarzuty należało uznać za bezzasadne i pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. Dlatego też odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że w ocenie Sądu nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność, czy A.G. korzystał ze zwolnienia lekarskiego przez cały okres kontroli aż do dnia osadzenia w Areszcie Śledczym czy też nie, nie zmienia zasadniczej oceny, że korzystanie z niego nie uniemożliwiało mu korespondencji z kontrahentami, co w świetle stanu faktycznego, a zwłaszcza odbytej w czasie objętym zwolnieniem lekarskim podróży do Niemiec i Włoch należy uznać za ustalenie prawidłowe. Nadto zauważyć należy, że z analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji dot. leczenia skarżącego wynika jednoznacznie, że korzystał on ze zwolnień lekarskich w okresach [...] oraz [...]. Zaś z zaświadczenia lekarskiego, wystawionego przez Szpital [...] w R. w dniu [...], to zawarta jest w nim informacja, iż choroba skarżącego – [...] powstały [...]. Natomiast na podstawie rachunku ze Szpitala [...] w L., można ustalić, że skarżący był hospitalizowany w tym szpitalu w dniu [...]. W żadnym zaś razie z powołanych dokumentów nie wynika, że skarżący w jakimś okresie nie był zdolny do pracy. Również nie ma żadnego znaczenia dla sprawy jaki był numer rejestracyjny pojazdu, w którym była przewożona dokumentacja podatkowa skoro okoliczność ta nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy; podobnie prawnie nieistotne jest w jakiej firmie leasingowej skarżący zamierzał wyleasingować urządzenia służące mu do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie składu orzekającego Sądu dla prawidłowej oceny stanu faktycznego istniejącego w niniejszej sprawie istotna jest jedynie odpowiedź na pytanie czy podatnik dysponował w dacie kontroli i wydawania decyzji oryginałami lub duplikatami faktur dokumentujących dokonanie zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną, gdyż tylko takie dokumenty w świetle wyżej przytoczonych przepisów uprawniają do odliczenia wynikającej z nich sumy podatku naliczonego od podatku należnego. W sytuacji, gdy podatnik nie dysponuje takimi dokumentami, nie ma też prawa do dokonania w/w odliczenia. Biorąc pod uwagę, że skarżący w toku postępowania przed organami obydwu instancji dokumentów księgowych nie okazał, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. jest zgodna z prawem. Na zakończenie jeszcze należy zauważyć, że w przypadku posiadania przez podatnika nowych dowodów faktur, które nie zostały przedstawione organom w rozliczeniu za przedmiotowy okres, gdyż podatnik nie był w ich posiadaniu bądź przedłożył je już po zakończeniu postępowania w sprawie - wówczas możliwe jest wnioskowanie przez stronę o wznowienie postępowania podatkowego. Niemniej zaakcentować należy, że okres przedawnienia w sytuacji jego zaistnienia uniemożliwi dokonanie jakiejkolwiek weryfikacji wymiaru podatku za rozpatrywany okres. Tym samym z powyższych względów wobec bezskuteczności podniesionych zarzutów i przy braku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które Sąd winien brać pod rozwagę niezależnie od zarzutów i wniosków skargi (art. 134 par. 1 ppsa), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.