III SA/Gl 522/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statutu osoby bezrobotnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1265 z późn. zm., dalej ustawa o promocji zatrudnienia lub upzirp), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: Kpa), po rozpatrzeniu odwołania T. P., (dalej także strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta G. z [...]r., nr [...] orzekającej o utracie przez niego statusu bezrobotnego – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że strona w dniu 18 sierpnia 2017 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. jako bezrobotny, od 16 listopada 2017 r. posiadała prawo do zasiłku. Została pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego, została także poinformowana, że prawa i obowiązki bezrobotnego określa ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wykonawcze do niej. Podniósł także, że 8 stycznia 2019 r. otrzymała skierowanie do pracy w A S.A. w G. w charakterze operatora maszyn i urządzeń do produkcji i przetwórstwa metali a 14 stycznia 2019 r. odmówiła przyjęcia pracy na proponowanym jej stanowisku, co skutkowało wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji z [...]r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 stycznia 2019 r., mocą art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z nim starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Wyjaśnił także, że odpowiednią pracą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 wymienionej ustawy jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy przypomniał, że strona 8 stycznia 2019 r. otrzymała skierowanie do pracy w A S.A. w G. w charakterze operatora maszyn i urządzeń do produkcji i przetwórstwa metali. W dniu 14 stycznia 2019 r. zgłosiła się do pracodawcy, jednak odmówiła jej przyjęcia na proponowanym mu stanowisku. W skierowaniu do pracy wskazała, że odmawia przyjęcia zatrudnienia z powodu braku możliwości dojazdu oraz braku doświadczenia na produkcji, a także praktyki w kierowaniu wózkiem widłowym. W tych okolicznościach, na co w dalszej kolejności zwrócił uwagę organ drugoinstancyjny, organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję z dnia [...] r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 stycznia 2019 r., od której w ustawowym strona złożyła odwołanie. Podnosząc w nim, że to Kierownik Działu, do którego się zgłosiła w sprawie oferty pracy, stwierdził, że nie ma czasu jej przyuczać do pracy na hali produkcyjnej, a tym bardziej na wózkach widłowych. Wpisując na skierowaniu, że strona nie ma doświadczenia, co ma w jej ocenie znaczenie w sprawie, ponieważ pracodawca dysponuje doświadczonymi kandydatami do pracy, którzy mogą ją rozpocząć natychmiast, bez konieczności przyuczania. W tych realiach organ odwoławczy wyjaśnił, że pracodawca od kandydatów do pracy na stanowisku tłoczarza gwoździ z obsługą wózka, obsługą walcarek oraz obsługą linii cynkowania nie wymagał posiadania wykształcenia na określonym poziomie czy posiadania doświadczenia zawodowego. Wymagał jedynie posiadania uprawnień do kierowania wózkiem widłowym. Strona, jak zaznaczył, spełnia ten warunek, gdyż posiada uprawnienia operatora i kierowcy wózków widłowych po ukończeniu w dniu 26 maja 2011 r. kursu w tym zakresie. Kandydaci mieli otrzymywać wynagrodzenie w wysokości 2500 zł brutto miesięcznie, co oznacza, że pracodawca proponował płacę w wysokości wyższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Praca miała być wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, na trzy zmiany, w ramach umowy o pracę na czas określony. Ponadto zauważył, że ze zgłoszenia wolnego miejsca zatrudnienia wynika, iż praca na rzecz A S.A. miała być świadczona w G. przy ul. [...], tj. około 10,5 km od miejsca zamieszkania strony. Z analizy rozkładu jazdy komunikacji miejskiej wynika, że odwołujący mógłby dojechać środkami komunikacji publicznej do pracy przed godz. 6.00 oraz wrócić do domu po godz. 22.00, przy czym łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekroczyłby w przypadku odwołującego 3 godzin - trwałby około 90 minut. Stwierdził, że podnoszona przez stronę obawa, iż nie podoła obowiązkom i wymaganiom pracodawcy nie stanowiła w przedmiotowej sprawie realnej przeszkody do podjęcia pracy. Pracodawca proponował bowiem pracę w ramach umowy na czas określony i nie wymagała posiadania doświadczenia czy wykształcenia na określonym poziomie, a jedynie uprawnień do kierowania wózkiem widłowym. W trakcie trwania umowy na czas określony odwołujący mógłby uzupełnić potrzebne umiejętności i doświadczenie w wykonywaniu obowiązków zawodowych w ramach powierzonego mu zakresu obowiązków. W przekonaniu organu odwoławczego, postawa strony, opisana wyżej, wskazuje natomiast, że nie chciała podjąć pracy, zaproponowanej jej w ramach zatrudnienia na czas określony we wskazanym wyżej przedsiębiorstwie. Zachowanie takie, w kontekście obowiązków wynikających ze statusu osoby bezrobotnej, jest nieuzasadnione. Zaznaczył, że organ zatrudnienia nie zawsze dysponuje ofertami pracy odzwierciedlającymi zainteresowania zawodowe lub lokacyjne osób bezrobotnych. Wyjaśnił przy tym, że skoro zatem PUP w G. nie dysponował ofertami ściśle odpowiadającymi wymaganiom strony, to winna ona przyjąć zaproponowaną mu formę pomocy, by móc wrócić na rynek pracy po pozostawaniu poza zatrudnieniem. Podniesione wyżej okoliczności faktyczne i prawne - w jego opinii - oznaczają, że praca w A S.A. w charakterze operatora maszyn i urządzeń do produkcji i przetwórstwa metali, zaproponowana odwołującemu w dniu 08 stycznia 2019 r., była odpowiednią pracą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia. Odmowa przyjęcia tej pracy przez nie była zatem jego zdaniem uzasadniona. Podsumowując za WSA we Wrocławiu podniósł, że "osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, oferty szkoleń lub prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami" - tak WSA we Wrocławiu w wyroku z 8 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 809/11, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ppsa wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadnie organy orzekające w sprawie powołały się na obowiązek adresatów normy ukształtowanej art. art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten stanowi jednoznacznie, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Odwołując się do poglądu prezentowanego w tożsamym przedmiocie za WSA we Wrocławiu (przywołanym powyżej) podał, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, oferty szkoleń lub prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. W drugiej zaś kolejności podniesienia natomiast wymaga, że nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę. Organ władny jest zatem pozbawić bezrobotnego statusu, jeżeli ustali, że bezrobotnemu przedstawiono propozycję formy pomocy oraz jeżeli odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Wskazany wyżej zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu (np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenia), które uniemożliwiają bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy. Zaistnienia takich okoliczności skarżący nie wywiódł. Wprost przeciwnie jego sytuacja domowa, życiowa nie uległa zmianie od momentu rejestracji co czasu odmowy przyjęcia pracy. Małżonka strony, co istotne, legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, którą w orzeczeniu z [...] r. określono jako datowaną od dnia 21 września 1999 r. Nadto określone w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wskazania nie dowodzą braku samodzielności małżonki skarżącego w egzystencji w życiu codziennym. Z kolei zaś odległość do pokonania w drodze "do" i "z" pracy nie odbiega od tej pokonywanej przez wielu obywateli, a niejednokrotnie jest nawet mniejsza nawet w obrębie większego miasta, co jest okolicznością powszechnie znaną. Przy tym łączność komunikacyjna, zwłaszcza w aglomeracji śląskiej, jest sprzyjająca przemieszczaniu się, zatem i ta okoliczność nie stanowiła uzasadnionej przeszkody w podjęciu zatrudnienia. Podobnież kwestia kwalifikacji zawodowych, która została szeroko zaprezentowana powyżej i wyjaśniona przez organ, a stanowisko tak, jak i pozostałe wyrażone w sprawie, skład orzekający w pełni zaakceptował. Puentując powyższe, nie sposób nie wskazać, że rację ma organ odwoławczy wskazując na stanowisko judykatury, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy te przedstawiają bezrobotnym propozycje prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami, natomiast nieuzasadniona odmowa jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw oraz ograniczeń wynikających z posiadanego statusu, a w konsekwencji z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę - stanowisko wyrażone przez WSA w Gliwicach w wyroku z 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 870/09. Warunkiem, co wymaga przypomnienia, zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest wykazanie, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy, która była pracą odpowiednią, i że odmowa ta była bezzasadna. W ocenie Sądu wszystkie ustawowe przesłanki zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 3 tej ustawy zostały w sprawie spełnione, a co więcej zostały wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (a także w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej). Skarżący po przyjęciu skierowania do pracy odmówił jej podjęcia, co jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pracy, a przy tym jak wskazał to organ pierwszej instancji i jak wynika to z akt administracyjnych, był pouczony (i to w przeszłości kilkakrotnie) o konsekwencjach zarówno nie przyjęcia oferty pracy jak i o wszystkich innych obowiązkach bezrobotnego. Podkreślenia wymaga, że Wojewoda powołując się na definicję zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy wykazał, że praca, której podjęcia skarżący odmówił, była pracą "odpowiednią" w rozumieniu ustawy. Zgodnie z tym przepisem odpowiednia praca to "zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, która podlega ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacja lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy". W zaskarżonej decyzji wykazane zostało spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek tej definicji. W tej sytuacji, okoliczność, że skarżący, jak wynika to z treści skargi, kieruje się własnym, pozaustawowym rozumieniem pojęcia "odpowiednia praca" nie może prowadzić do stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wbrew też wywodom skargi, nie sposób dopatrzyć się naruszenia prawa w dokonanej w zaskarżonej decyzji oceny odmowy podjęcia pracy. Z uzasadnienie tego wynika, że Wojewoda odmowę tę uznał za bezzasadną i w kontekście całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności trafnie wywiódł, że skarżący nie spełnia ustawowej definicji bezrobotnego. Nie negując prawa skarżącego do poszukiwania pracy, do której wykonywania czuje się on predystynowany, trzeba zauważyć, że Wojewoda w swojej decyzji trafnie wskazał na wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uwarunkowania i możliwości w oferowaniu bezrobotnym odpowiedniej pracy w rozumieniu tej ustawy. Z tym stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji należy się zgodzić. Z treści skargi wynika, że skarżący jakby nie uwzględnił, że jako osoba bezrobotna przyjął na siebie obowiązki jakie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wiąże z tym faktem. Rejestracja bezrobotnego na podstawie przepisów tej ustawy, o czym także powyżej, ma charakter dobrowolny i w związku z tym bezrobotny musi zdawać sobie sprawę z konieczności podporządkowania się wymogom jakie przewidział w niej ustawodawca, jeśli chce korzystać z przewidzianych ustawą możliwości pomocy. W rezultacie albo bezrobotny stosuje się do definicji ustawowej bezrobotnego jako osoby gotowej i oczekującej na pracę czy aktywizację zawodową, albo nie może być zarejestrowany jako osoba bezrobotna i powinien poszukiwać pracy we własnym zakresie. Reasumując powyższe, w zaskarżonej decyzji zostało wykazane spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co uzasadnia pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W tej sytuacji wobec uznania skargi za niezasadną należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi