III SA/Gl 568/14

Gliwice, dnia 6 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej) w kwestii: wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Pismem z dnia [...] r. "A" Spółka z o.o. w B. za pośrednictwem fachowego pełnomocnika wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...].r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną w kwocie [...] zł w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu tego wniosku Spółka wskazała, że jej sytuacja ekonomiczna oraz fakt zatrzymania urządzenia jak również podniesione w skardze zarzuty wskazują, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały w rozpoznawanej sprawie wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podobnie konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Sytuacja finansowa skarżącej Spółki, jak wynika z treści wydanego 27 czerwca 2014 r. orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, nie wskazuje jakoby w wyniku nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry miało dojść do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podobnie jak fakt zatrzymania spornego urządzenia, albowiem jak wskazano w postanowieniu tut. sądu z 27 czerwca 2014 r. Spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym w sposób aktywny, a deklarowana strata jest jedynie nadwyżką ponoszonych kosztów prowadzonej działalności. W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Tym bardziej, że posiadane przez Spółkę środki trwałe w postaci automatów zręcznościowych (vide: dołączoną do akt ewidencję środków trwałych) pozwalają jej na dalsze funkcjonowanie na rynku. Końcowo odnosząc się do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r., nr [...], na mocy której wymierzono skarżącej Spółce karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie [...] zł, zauważyć należy, że zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1835/10 " nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącego, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji" (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji II instancji, co czyni niemożliwym wstrzymanie wykonania decyzji I instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.