III SA/Gl 57/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.H. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 30 czerwca 2023 r. nr ZDV.3151.68.2023 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 16 listopada 2023 r. K.H. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 30 czerwca 2023 r. nr ZDV.3151.68.2023, którym to nałożono na niego grzywnę w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Państwowego Inspektora Sanitarnego w R. nr [...]. Rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie tj. - art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) poprzez brak odniesienia się przez organ administracji do postawionych zarzutów w zakresie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., - art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.) poprzez nałożenie obowiązku w oparciu o Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego, który nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, - art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie obowiązku, który nie istniał w dniu wydania postanowienia, - dotknięcie postanowienia wadą nieważności w postaci niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. bowiem w aktach sprawy brak jest zaświadczenia, z którego wynikałoby, że w dniu wydania postanowienia organ nie posiadał wiedzy o aktualnym stanie zdrowia dziecka, nie mógł zatem stwierdzić, czy obowiązek jest wykonalny. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. Podkreślił, że od zaskarżonego postanowienia stronie przysługiwało zażalenie do Ministra Zdrowia. Strona skorzystała z tego uprawnienia wnosząc w ustawowym terminie zażalenie z 19 lipca 2023 r. Do dnia przekazania skargi Minister Zdrowia nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę zażalenia otwiera drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto skargę strona złożyła dopiero 18 listopada 2023 r. tj. 4 miesiące po odebraniu zaskarżonego postanowienia, co również powinno skutkować jej odrzuceniem jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przy czym nie można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia, dopóty dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracji. Oznacza to, że niezachowanie omawianego warunku dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez organ. Dopiero bowiem akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu tak złożonego środka zaskarżenia, przysługującego stronie w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1710/12, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 218/13, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona uczyniła postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 30 czerwca 2023 r. nr ZDV.3151.68.2023 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Od postanowienia, zgodnie z pouczeniem, skarżący wniósł 19 lipca 2023 r., za pośrednictwem Wojewody Śląskiego, zażalenie do Ministra Zdrowia. Zażalenie przekazano przy piśmie z 13 września 2023 r. i do dnia wniesienia skargi nie zostało ono rozpoznane przez organ odwoławczy. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie została złożona bez wyczerpania środków zaskarżenia i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga będzie przysługiwała stronie dopiero od orzeczenia wydanego przez Ministra Zdrowia w przedmiocie złożonego zażalenia z 19 lipca 2023 r.