III SA/Gl 578/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] skarżąca spółka "A." sp. z ograniczoną odpowiedzialnością w M. wniosła skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W wyniku wezwania Sądu o uiszczenie wpisu od w/w skargi Spółka zwróciła się o zwolnienie z kosztów opłat sądowych. Powyższa kwestia ostatecznie została rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008r. o sygn. akt I FZ 226/08 oddalającym zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2007r. o oddaleniu wniosku w zakresie przyznania prawa pomocy. Natomiast stosowny wpis do chwili obecnej nie został przez stronę uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość określonym wymaganiom formalnym. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi pobiera się wpis, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm./. Sąd nie podejmie więc żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 w/w ustawy). Wskazać także należy, że stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie Spółka została prawidłowo wezwana pismem z dnia [...] o uzupełnienie braków formalnych w postaci uiszczenia stosownego wpisu; jednocześnie pouczono o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego. Wnioski Spółki o przyznanie prawa pomocy zostały rozpatrzone odmownie; ostatnie postanowienie w tym zakresie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008r. o sygn. akt I FZ 226/08 oddaliło zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2007r. o oddaleniu wniosku w zakresie przyznania prawa pomocy. Natomiast stwierdzone uchybienie w postaci braku uiszczenia wpisu sądowego nie zostało usunięte w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania w/w postanowienia. Podkreślić należy, że określony w wyżej cytowanym art. 220 § 1 termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach tj. jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89). Wobec zatem uchybienia w/w 7-dniowemu terminowi i nieuprawdopodobnienia, że nastąpiło to bez winy strony skarżącej skarga podlega odrzuceniu. Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 220 § 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.