III SA/Gl 582/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w K. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ruchu zakładu górniczego oddala skargę. 1. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...]r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K.(dalej: organ I instancji) z dnia [...]r., znak: [...], wstrzymującą ruch zakładu górniczego "[...]" (dalej: zakład górniczy) w zakresie prowadzenia odwodnienia wyrobisk górniczych (przepompowywania wody pomiędzy wyrobiskami) oraz prowadzenia eksploatacji z trzeciego poziomu eksploatacyjnego wydana dla "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: strona, skarżący, spółka). 2. Postępowanie przed organami administracji publicznej. 2.1. Z akt sprawy wynika, że ww decyzją organ I instancji, na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 613, w brzmieniu obowiązującym w 2013r., dalej: p.g.g.) wstrzymał ruch zakładu górniczego w zakresie prowadzenia odwodnienia wyrobisk górniczych (przepompowywania wody pomiędzy wyrobiskami) oraz prowadzenia eksploatacji z trzeciego poziomu eksploatacyjnego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że przeprowadzając w dniu [...] r. kontrolę doraźną w zakładzie górniczym pracownicy Okręgowego Urzędu Górniczego w K. stwierdzili prowadzenie robót w zakresie eksploatacji na III poziomie roboczym oraz odwadnianie wyrobiska, co jest niezgodnie z planem ruchu zakładu górniczego. Jednocześnie z uwagi na fakt, że prowadzone roboty stanowią bezpośrednie zagrożenie dla środowiska oraz dla załogi zakładu górniczego, w związku z zaobserwowanymi podczas kontroli licznymi wyciekami wód gruntowych na skarpach zewnętrznych wyrobiska, co świadczyło o odwadnianiu (obniżeniu poziomu wód gruntowych) na terenach przyległych do wyrobiska odstąpiono, w trybie art. 10 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2013r., poz. 267, ze zm., dalej: k.p.a.) od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. 2.3. W odwołaniu od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego tj. art. 171 ust. 1 pkt 2 p.g.g. poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie pomimo faktu, że nie wystąpiło bezpośrednie zagrożenie dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska i jednoczesne wstrzymanie ruchu zakładu górniczego, 2) prawa procesowego, tj.: - art. 7 i 8 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do całościowego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez przeprowadzenie postepowania wbrew zasadzie budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do zebrania materiału dowodowego, - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie ustosunkowania się do protokołu kontroli doraźnej, będącego podstawa wydania zaskarżonej decyzji poprzez wydanie tej decyzji tego samego dnia co sporządzenie protokołu kontroli. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 2.4. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący w ramach zamierzeń inwestycyjnych przedstawionych w dodatku nr 3 do planu ruchu zakładu górniczego zaprojektował system eksploatacji z wykorzystaniem pomp wysokiego podnoszenia i odwadniania wyrobiska górniczego. Z uwagi na niezgodność tych zamierzeń z warunkami określonymi w koncesji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r., znak: [...] oraz z projektem zagospodarowania złoża, organ I instancji decyzją z dnia [...]., znak: [...] odmówił zatwierdzenia tego dodatku. Planowane obniżanie poziomu zwierciadła wody w wyrobisku, mające na celu eksploatację złoża do jego spągu z dodatkowego poziomu III oraz wpływ tego przedsięwzięcia na tereny sąsiednie wraz z obliczeniem promienia leja depresji przedstawiono ponadto w "Opinii hydrogeolologicznej dotyczącej miejscowego, czasowego obniżenia poziomu zwierciadła wody w sektorach wyrobiska, w granicach obszaru górniczego" z sierpnia 2013r., wykonanej przez "B" - z T. na zlecenie strony. Organ II instancji wskazał, że protokół nr [...] kontroli doraźnej, materiał dowodowy w postaci zdjęć fotograficznych wykonanych w dniu [...] r. (dołączony wraz ze skargą mieszkańców G. z dnia [...] r.) oraz zdjęcia i filmy z dnia [...]r. wykonane przez pracowników Okręgowego Urzędu Górniczego w K. wskazują jednoznacznie na obecność pomp i prowadzenie odwadniania (przepompowywania wody) jednego z wyrobisk oraz zrzut wody do drugiego zbiornika oraz na pracę koparek. Duża różnica poziomów w zbiornikach, wykazana w protokole kontroli doraźnej nr [...] z dnia [...] r., wskazuje, że nie jest to próbne pompowanie. Osiągnięcie takich różnic poziomów w zbiornikach nie jest możliwe podczas krótkotrwałego próbnego pompowania. Wskazuje natomiast na długotrwałą pracę urządzeń. Przepompowywanie wody pomiędzy dwoma wyrobiskami (pismo organu I instancji w piśmie do mieszkańców G.) miało już miejsce w sierpniu 2012r., zaś nakaz wstrzymania odwadniania w zakładzie był przedmiotem decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r., znak: [...] (dowód: pismo organu I instancji z dnia [...]r., znak: [...]). Organ II instancji wskazał, iż z powołanego protokołu kontroli doraźnej wynika, że prowadzone roboty stanowią bezpośrednie zagrożenie dla środowiska oraz dla załogi zakładu górniczego, w związku z zaobserwowanymi podczas kontroli licznymi wyciekami wód gruntowych na skarpach zewnętrznych wyrobiska, co świadczyło o odwadnianiu (obniżeniu poziomu wód gruntowych) na terenach przyległych do wyrobiska. Dodatkowo udokumentowano zły stan techniczny kabli energetycznych zasilających pompy pływające, co stwarzało zagrożenie porażenia prądem załogi zakładu górniczego. W protokole zawarto następujący zapis: "Stwierdzono, że pompy pływające zasilane są przy pomocy kabli energetycznych w fatalnym stanie technicznym. Odcinki kabli (nawet kilkumetrowe) połączone są taśmą izolacyjną i przysypane ziemią, co stwarza zagrożenie porażenia prądem załogi zakładu górniczego. " Ponadto stwierdzono: "w wyrobisku zachodnim, na skarpach zewnętrznych liczne wycieki wód gruntowych, co świadczy o odwadnianiu terenów przyległych do wyrobiska. Na grobli liczne wycieki wody, co świadczy o przesączaniu wody pomiędzy wyrobiskami (przesączenia z wyrobiska wschodniego do zachodniego)". Liczne wycieki wody z grobli rozdzielającej wyrobisko wschodnie i zachodnie, świadczą, że wyrobisko zachodnie, w którym prowadzona była eksploatacja nie jest dostatecznie izolowane od zbiornika wodnego w polu wschodnim. Stwierdzenia dotyczące wycieku wody z grobli rozdzielającej wyrobisko wschodnie i zachodnie mają istotne znaczenie dla bezpieczeństwa pracowników. Organ odwoławczy podkreślił, że wobec różnicy pomiędzy poziomami wody w zbiornikach wynoszącej w dniu kontroli 4,2 m, w przypadku przerwania grobli, istniało realne i bezpośrednie zagrożenie dla pracowników wykonujących prace na III, tj. najniższym poziomie eksploatacyjnym. Zdaniem tego organu nie można dać bowiem wiary argumentacji strony, że obecność dwóch koparek na trzecim poziomie eksploatacyjnym spowodowana była wyjątkową potrzebą wyczyszczenia eksploatowanej ściany roboczej z materiału, który osunął się do wody podczas załadunku pozyskanego kruszywa. Działanie takie byłoby nieracjonalne, zaś zeskładowany materiał za jedną z koparek (dowód: zdjęcie [...] z dnia [...] r.), a szczególnie jego ilość, niezbicie dowodzą że kopalina została wydobyta ze ściany. Opis pracy koparek na poziomie III (niezależnie od celu tych robót) ujęto w pkt. 10 protokołu [...]UG w K. nr [...] z dnia [...]r., zaś ich pracę potwierdził P. K., osoba dozoru ruchu w zakładzie górniczym "[...]" (dowód: Protokół Nr: [...] kontroli doraźnej z dnia [...] r., pkt 14 tiret 4, s. 4.). Organ II instancji nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania przy wydaniu zaskarżonej decyzji tj. art. 7, art. 77 k.p.a. W toku postępowania organ nie był skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów był weryfikowany z pozostałym, zasługującym na obdarzenie walorem wiarygodności, zebranym w sprawie materiałem dowodowym (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 546/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Gl 642/07). Dalej organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu prawidłowo zastosował normę przewidzianą w art. 10 § 2 k.p.a. Fakt odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania udokumentował w sporządzonym protokole, podpisanym przez osobę biorąca udział w kontroli reprezentującą przedsiębiorcę. Odstąpienie od tej zasady uzasadnił następująco: "Ze wzglądu na bezpośrednie zagrożenie środowiska naturalnego oraz zagrożenie dla załogi zakładu górniczego wstrzymano ruch agregatów pompowych służących do odwadniania wyrobisk górniczych (przepompowywania wody pomiędzy wyrobiskami) oraz eksploatacji trzeciego poziomu eksploatacyjnego. Prowadzenie odwadniania zakłóca stosunki wodne i może powodować wpływ zakładu górniczego (leja depresji) poza granice terenu górniczego wyznaczonego koncesją. Eksploatacja trzeciego poziomu może być niebezpieczna w przypadku przerwania grobli między dwoma wyrobiskami. " 3. Postępowanie przed sądem I instancji. 3. 1. Na powyższą decyzję organu II instancji strona wniosła skargę, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 171 ust. 1 pkt 2 p.g.g. poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie pomimo faktu, iż nie wystąpiło bezpośrednie zagrożenie dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska i jednoczesne wstrzymanie ruchu zakładu górniczego; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 10 § 2 k.p.a., poprzez bezzasadne odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania w stosunku do protokołu kontroli i wydanej na jego podstawie decyzji organu I instancji utrzymanej mocą decyzji organu II instancji; - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności zaś poprzez nieprzeprowadzenie dowodów na kwestionowane przez stronę twierdzenia zawarte w protokole kontroli nr [...]z dnia [...]r.; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie odniesienie się w decyzji do przesłanek stosowania norm prawa materialnego; a jedynie przedstawienie w sposób szczegółowy przebiegu postępowania. Mając na względzie powołane zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji w całości jako naruszających prawo i umorzenia postępowania, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych względnie o: 3) uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w całości jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podkreślił, że argumentacja przedstawiona w skardze przez skarżącą wskazująca, że obecność pomp odwadniających oraz ich niedawna praca spowodowana była potrzebą ich przetestowania, w kontekście przywołanych dowodów, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a., w części dotyczącej uzasadnienia faktycznego wskazał wszystkie fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz wskazał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej. Dokonał wszechstronnej oceny mających znaczenie w przedmiotowej sprawie okoliczności, na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób jasny i logiczny, uwzględniając w pełni - unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadę praworządności. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga nie jest zasadna. 4.2. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm., dalej; p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika zaś, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 4.3. Mając na uwadze powyższe oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonej decyzji i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia. Trafnie bowiem organy obu instancji przyjęły, że poczynione ustalenia dały podstawę do przyjęcia, że stwierdzone protokołem doraźnym z dnia [...]r. oraz innymi dowodami wskazanymi w zaskarżonej decyzji prowadzenie robót w zakresie eksploatacji na III poziomie roboczym oraz odwadnianie wyrobiska jest niezgodnie z planem ruchu zakładu górniczego i stanowi bezpośrednie zagrożenie dla środowiska oraz dla załogi zakładu górniczego, w związku z zaobserwowanymi podczas kontroli licznym wyciekami wód gruntowych na skarpach zewnętrznych wyrobiska, co świadczyło o odwadnianiu (obniżeniu poziomu wód gruntowych) na terenach przyległych do wyrobiska. 4.4 Z przepisu art. 105 ust. 1 p.g.g. wynika, że ruch zakładu górniczego prowadzi się w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności na podstawie planu ruchu zakładu górniczego, a także zgodnie z zasadami techniki górniczej. Plan ruchu sporządza przedsiębiorca odrębnie dla każdego zakładu górniczego (art. 108 ust. 1 p.g.g.), a jego zmiany dokonuje się w formie dodatku do planu, w trybie przewidzianym dla zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego (art. 109 ust. 1 pkt 1 p.g.g.). Z art. 108 ust. 3 p.g.g. wynika, że plan ruchu zakładu górniczego sporządza się z uwzględnieniem warunków określonych w koncesji oraz odpowiednio w projekcie zagospodarowania złoża albo w planie zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla. Wskazać także należy, że w świetle art. 111 ust. 1 p.g.g. odstąpienie od zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego jest dopuszczalne tylko w przypadku powstania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego lub jego części, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska. W takim przypadku przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie podjąć działania konieczne dla ochrony zdrowia i życia ludzkiego, zabezpieczenia obiektów zakładu górniczego, bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska. Działania te nie mogą być niezgodne z zasadami techniki górniczej oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 2). O dokonanym odstąpieniu przedsiębiorca niezwłocznie powiadamia właściwy organ nadzoru górniczego oraz organ opiniujący lub uzgadniający (art. 111 ust. 3 zdanie pierwsze p.g.g.). Powołane regulacje mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego jak i bezpieczeństwa powszechnego. Przepisy p.g.g. przyznają również organom nadzoru górniczego kompetencje i określają środki mające na celu zapewnienie tego bezpieczeństwa w przypadku stwierdzenia określonych przepisami uchybień. Stosownie do postanowień art. 171 ust. 1 pkt 2 p.g.g. przy wykonywaniu nadzoru i kontroli właściwy organ nadzoru górniczego w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska, może w całości lub w części wstrzymać ruch tego zakładu lub jego urządzeń, określając warunki wznowienia ruchu tego zakładu lub urządzeń. Zdaniem składu orzekającego istotne jest, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, dotyczy wstrzymania ruchu zakładu górniczego w zakresie prowadzenia odwodnienia wyrobisk górniczych (przepompowywania wody pomiędzy wyrobiskami) oraz prowadzenia eksploatacji z trzeciego poziomu eksploatacyjnego, a więc w zakresie nie objętym planem ruchu górniczego. Podkreślić także należy, że prace te jako zamierzenia inwestorskie zawarte zostały w dodatku nr 3 do planu ruchu zakładu górniczego, którego nie zatwierdził organ I instancji z uwagi na ich niezgodność z warunkami określonymi w koncesji Marszałka Województwa [...]z dnia [...]r., znak: [...]oraz z projektem zagospodarowania złoża. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest, okoliczność, że organ nie określił w zaskarżonej decyzji warunków wznowienia tego ruchu zakładu. Zdaniem Sądu mając na uwadze stan faktyczny sprawy określenie warunków wznowienia ruchu tego zakładu byłoby bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że ruch zakładu górniczego wstrzymany został w zakresie nieobjętym planem ruchu. W konsekwencji nie było możliwe określenie warunków wznowienia ruchu w tym zakresie skoro ruch zakładu górniczego prowadzi się w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności na podstawie planu ruchu zakładu górniczego przepisu (art. 105 ust. 1 p.g.g.), a wykonywane prace były z tym planem niezgodne. 4.5. Z art. 10 § 1 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od tej zasady może mieć jedynie miejsce gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.). Stosownie do postanowień art. 10 § 3 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. Trafnie strona w skardze podnosi, że pojęcie "ochrony życia lub zdrowia ludzkiego" stanowi klauzulę generalną a więc zwrot niedookreślony zawarty w przepisie prawnym, któremu znaczenie nadaje organ rozstrzygający sprawę w określonym stanie faktycznym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym aspekcie, zdaniem Sądu, zasadnie organy obu instancji przyjęły, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; stanowiło ją niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia załogi zakładu górniczego. Okoliczność tą organ I instancji ustalił i odnotował w sposób zgodny z przepisami prawa. Sąd podziela pogląd skarżącego, że przesłanką odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie jest zagrożenie dla środowiska naturalnego. Trafnie strona wskazała, że przesłanka ta stanowi natomiast podstawę do zastosowania art. 171 § 1 p.g.g. Z uwagi jednak na fakt wystąpienia przesłanki "niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego", o której mowa w art. 10 § 2 k.p.a., zasadnie organy nadzoru górniczego obu instancji odstąpiły od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Nie sposób podzielić twierdzenia spółki, że uszkodzenie kabli zasilających pompy prowadzi jedynie do zaprzestania ich działalności, gdyż jest rzeczą powszechnie znaną, że uszkodzone kable grożą porażeniem prądem, co w stanie faktycznym sprawy w konsekwencji powoduje bezpośrednie zagrożenia dla zdrowia i życia pracowników zakładu górniczego. Podobnie przesączanie, z uwagi na różnice pomiędzy poziomami wody w zbiornikach wynoszącą w dniu kontroli 4,2 m, stanowi niebezpieczeństwo dla pracowników zakładu górniczego z uwagi na możliwość przerwania grobli. 4.6. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności. Organy nadzoru górniczego podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i mając na uwadze art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zasadnie organ II instancji stwierdził, że wyjaśnienia strony dotyczące pracy pomp oraz eksploatacji złoża na poziomie III nie są wiarygodne. Ocena tych twierdzeń została dokonana w aspekcie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co organ szczegółowo uzasadnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4.7. W konsekwencji skarżący nie wykazał skutecznie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. albowiem organ odniósł się do wykazania przesłanek zastosowania prawa materialnego. Wykazując ich zaistnienie szczegółowo opisał ustalony stan faktyczny, z którego przesłanki te wynikają. 4.8. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.