III SA/Gl 597/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1 2 3 1 U Z A S A D N I E N I E Pismem z [...] r. adwokat W. K., jako pełnomocnika A. P. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Postanowieniem z 6 maja 2015 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe. W piśmie z [...] r. złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego powołał się na wątpliwości co do zgodności z konstytucją przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę także na wynikające z wykonania zaskarżonej decyzji dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w tym na ryzyko powstania trudności finansowych a nawet możliwości utraty płynności finansowej firmy i jej zadłużenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 t.j. ze zm. – odtąd p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony wniosek zasadny nie jest. Zauważyć należy, że przymusowa realizacja kary pieniężnej w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że nie może być przyczyną wstrzymania wykonania decyzji jej ewentualna niezgodność z prawem lub też niekonstytucyjność przepisów stanowiących jej podstawę. Natomiast sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10) egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w treści skargi ograniczył się jedynie do ogólnych informacji na temat ryzyka utraty działalności gospodarczej w wyniku przeprowadzonej egzekucji, ale nie poparł tego faktu konkretnymi dowodami. Nie znając aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego nie sposób przyjąć, by uiszczenie kary pieniężnej w kwocie [...] złotych mogło spowodować daleko idące skutki z utratą prowadzonej działalności gospodarczej włącznie, zwłaszcza w sytuacji gdy działalność ta jest kontynuowana i wciąż może przynosić realny zysk. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności Sąd, działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.