III SA/Gl 60/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie inne koncesje i zezwolenia (wytwarzanie odpadów – stwierdzenie nieważności) w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej pismem z dnia [...] r. W. S. reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego G. K., wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty C. dotyczącej pozwolenia na wytwarzanie określonych odpadów z uwzględnieniem odzysku wydanego dla strony skarżącej. Pełnomocnik strony w uzasadnieniu złożonego wniosku wyjaśnił, że skarżący wykonuje działalność gospodarczą polegającą m.in. na przetwarzaniu odpadów, zakład W. S. odbiera określone ilości odpadów, a następnie prowadzi przetwarza je, co w konsekwencji prowadzi do wytworzenia konkretnych odpadów w określonych ilościach. Podniósł, iż ograniczenie możliwości wytwarzania określonych ilości odpadów, co ma miejsce w wyniku bezzasadnego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty C. z dnia [...] r. znak [...], utrudniło prowadzenie działalności odzysku odpadów przez skarżącego. Pełnomocnik strony stwierdził, iż opisana sytuacja doprowadzi to do niemożności przetworzenia niektórych odebranych odpadów, co przełoży się na stratę finansową skarżącego, a zatem po stronie W. S. powstanie niewątpliwie znaczna i całkowicie nieuzasadniona szkoda. Pełnomocnik podkreślił, że niemożność przetworzenia przewidywanych ilości odpadów, może doprowadzić do powstania dużych ilości odpadów nieprzetworzonych, których nie będzie gdzie bezpiecznie przechowywać, a wobec braku odpowiedniego miejsca do ich przechowywania, odpady te mogą być narażone na niekorzystne warunki atmosferyczne, co z kolei doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa niekontrolowanej degradacji tych nieprzetworzonych odpadów, i przedostawania się nadmiernych ilości szkodliwych substancji do środowiska naturalnego. Zaakcentował, iż brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może doprowadzić nie tylko do powstania znacznej szkody w majątku skarżącego, ale również do spowodowania trudnych do przewidzenia skutków dla środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast zgodnie z art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz art. 61 § 5 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie rozważyć trzeba, czy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w przedmiotowej sprawie nadaje się do rozpoznania. W doktrynie powszechnie przyjęto, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (Bogusław Dauter w "Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Zakamycze 2005 r., str. 166, nb.7). Natomiast samo wykonanie aktu administracyjnego, oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (Jan Paweł Tarno w "Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2004, str. 122, nb.5). Stwierdzić należy, że jeżeli z aktu administracyjnego wynika dla strony uprawnienie lub nakaz określonego zachowania, to taki akt podlega wykonaniu. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było utrzymanie w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty C. dotyczącej pozwolenia na wytwarzanie określonych odpadów z uwzględnieniem odzysku wydanego dla strony skarżącej. Z tej decyzji wynika dla strony nakaz powinnego zachowania, które polegać ma na obowiązku powstrzymania się od wytwarzania odpadów z uwzględnieniem ich odzysku (przetwarzania). Sąd stanął na stanowisku, iż opisana decyzja posiada przymiot wykonalności, a w związku z tym są podstawy, aby rozpoznać merytorycznie wniosek o wstrzymanie wykonania takiego aktu w przedmiotowej sprawie. W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania Strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem Strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie Strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 2060/11, LEX nr 984625). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Twierdzenia Strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Należy mieć na uwadze także, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. (por postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne, w jego uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, jednakże nie poparł swoich twierdzeń jakimikolwiek dowodami. Nadto podkreślić należy, że pełnomocnik strony nie przedstawił całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Tymczasem ocena występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana w kontekście analizy całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Sąd w takiej sytuacji nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się Strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku Strony. Podkreślić należy, że to w interesie Strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami. Niniejsza odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie pozbawia Strony skarżącej prawa do składania kolejnego takiego wniosku wraz ze stosownym jego uzasadnieniem. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.