III SA/Gl 603/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej oraz skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. nr [...] zakazującą wykonywania przedsiębiorcy M. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślającą tego przedsiębiorcę – OSK Ośrodek Szkolenia Kierowców M. M. nr wpisu [...] - z rejestru przedsiębiorców, z dniem uprawomocnienia się decyzji. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał m.in. przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej zwana w skrócie: k.p.a.) oraz art. 45 ust. 1 pkt 3, art. 45 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 24 pkt 1 lit. d), art. 28 ust. 2 pkt 1 lit. d) ustawy z 5 stycznia 2011 r. o Kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U z 2016 r., poz. 627 – dalej zwana w skrócie u.k.p.), a także art. 71 ust. 3 ustawy z 2 lipca 2004 r. o Swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku kontroli pojazdów Ośrodka Szkolenia Kierowców M. M. przeznaczonych do nauki jazdy, przeprowadzonej [...] r. przez funkcjonariuszy Policji oraz pracownika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z., stwierdzono m.in., że instruktor kontrolowanego w trakcie szkolenia samochodu ciężarowego MAN nr rej. [...] - M. M.- nie posiada dowodu rejestracyjnego tego samochodu. Do kontroli okazał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...], według którego pojazd przeszedł pozytywnie badanie techniczne [...] r., a termin następnego badania przypada na [...] r. Do protokołu kontroli z [...] r. M. M. złożył wyjaśnienia zapewniając, że posiada odpowiednie wpisy w dowodzie rejestracyjnym. Z załączonej do w/w wyjaśnień kserokopii dowodu rejestracyjnego wynika, że ostatni wpis w dowodzie rejestracyjnym wskazuje termin ważności badania technicznego do [...] r. Pismem z [...] r. Starosta wezwał M. M. do przedstawienia oryginału dowodu rejestracyjnego pojazdu MAN nr rej. [...] z adnotacją o spełnieniu wymagań z art. 24 pkt 1 u.k.p. lub wykazania się posiadaniem innego pojazdu spełniającego w/w wymagania pozwalające na szkolenie kierowców kat. C, CE. Żądanych dokumentów przedsiębiorca nie złożył informując, że oryginał dowodu rejestracyjnego pojazdu Man został przed nim ukryty przez jego brata A. M.. Postanowieniem z [...] r. Starosta [...] wszczął postępowanie w sprawie zakazu wykonywania przez przedsiębiorcę M. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. W toku postępowania ustanowiony w sprawie pełnomocnik wniósł o: 1. przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, 2. przeprowadzenie dowodu z oględzin dowodu rejestracyjnego pojazdu Man nr rej. [...], 3. dopuszczenie dowodu z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu, a zawierającej odzwierciedlenie adnotacji znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym w/w pojazdu, co potwierdzi spełnienie wymagań, o których mowa art. 24 pkt. 1 lit. a – c) u.k.p., 4. dopuszczenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez organ zakończonego decyzją Nr [...] z [...] r., 5. przesłuchanie strony oraz świadków: A. M., A. M., M. K., M. G., D. D., S. S., S. F., K. K. - na okoliczność braku podstaw do wydania decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania przez M. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców, a w szczególności na okoliczność, że dowód rejestracyjny pojazdu MAN posiada wszystkie konieczne adnotacje odnośnie spełnienia wymagań, o których mowa art. 24 pkt 1 lit. a – c) u.k.p. Organ uwzględnił wnioski dowodowe wymienione wyżej w punktach 2 i 4, po czym decyzją z [...] r. orzekł o zakazie wykonywania przez M. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia tego przedsiębiorcy z rejestru z dniem uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że samochód Man nr rej. [...] jest od [...] r. pojazdem nie spełniającym wymagań do prowadzenia nauki jazdy na kategorię C i CE, o których mowa w art. 24 u.k.p. Przepis ten stanowi, że nauka jazdy jest prowadzona pojazdem: - odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kat. prawa jazdy, - oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą "L", - przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, - posiadającym adnotację w dowodzie rejestracyjnym o spełnieniu wymagań, o których mowa w lit. a-c, dokonywaną przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów. Ponieważ strona prowadziła wielokrotnie szkolenia kierowców pomimo, że nie posiada aktualnej/ważnej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o pozytywnym wyniku badania technicznego, ani nie posiada innego samochodu ciężarowego przeznaczonego do nauki jazdy w zakresie kategorii C, CE, organ wydał decyzję o wskazanej na wstępie treści. Starosta wskazał, że w okresie od [...] do [...] r. skarżący rozpoczął 20 szkoleń kandydatów na kierowców a zakończył 12. Organ wskazał, że poddał oględzinom oryginał dowodu rejestracyjnego przedmiotowego w sprawie pojazdu (kserokopie włączono do akt sprawy), okazanego przez A. M., stwierdzając brak stosownego wpisu o przeprowadzonym aktualnym badaniu technicznym. Wyjaśnił także, że włączona do akt postępowania dokumentacja sprawy zakończonej decyzją Nr [...] z [...] r. (umarzającą wszczęte postępowanie) dotyczy innej kontroli pojazdów M. M. i sytuacji, gdy przedłożył on wówczas oryginał dowodu rejestracyjnego zawierający stosowny wpis o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu (do [...] r.). W odwołaniu strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania: 1. art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niepełne zgromadzenie i błędną ocenę materiału dowodowego, będące skutkiem m.in. nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz nieuwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego z [...] r. w zakresie pkt. 3, 5 i 6. Skutkowało to błędnym uznaniem, że samochód ciężarowy marki MAN nr rej. [...] nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 24 pkt 1 u.k.p.; 2. art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem, że przedmiotowy w sprawie samochód MAN nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 24 pkt 1 u.k.p.; 3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu bezpośrednio przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zwłaszcza, że na końcowym etapie postępowania administracyjnego organ uzupełnił materiał dowodowy, o czym skarżący nie został poinformowany; 4. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie w treści decyzji wadliwej podstawy prawnej, tj. art. 61 § 1 i 4 k.p.a. regulujących kwestie związane ze wszczęciem postępowania administracyjnego, jak również art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, bez sprecyzowania w oparciu o który punkt tego przepisu, tj. punkt 1, 2 czy 3, organ wydał decyzję o zakazie wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, co wobec nie zawarcia w treści decyzji uzasadnienia prawnego odnoszącego się do tego przepisu, uniemożliwia skarżącemu skuteczną polemikę z zastosowaną podstawą prawną decyzji; 5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w decyzji obligatoryjnego elementu, jakim jest uzasadnienie prawne. II. przepisów prawa materialnego: 1. art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. c), art. 128 ust. 3 pkt 2, ust. 4 w zw. z art. 24 pkt 1 lit. d), art. 28 ust. 2 pkt 1 lit. d) u.k.p. poprzez ich błędne zastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zakazania skarżącemu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców; 2. art. 24 pkt 1 lit. d) w zw. z art. 24 pkt 1 lit. a – c) u.k.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nieposiadanie przez skarżącego dowodu rejestracyjnego samochodu ciężarowego marki MAN nr rej. [...] oraz brak w dowodzie rejestracyjnym adnotacji o badaniu technicznym samochodu stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że pojazd nie spełnia warunku zawartego w treści wyżej wskazanych przepisów. Organ odwoławczy w dniu [...] r. przeprowadził rozprawę administracyjną przedkładając stronie do zapoznania i wypowiedzenia się zebrany w sprawie materiał dowodowy. W reakcji na to strona ponownie złożyła wnioski dowodowe o dopuszczenie dowodu z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu, a zawierającej odzwierciedlenie adnotacji znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym w/w pojazdu, co potwierdzi spełnienie wymagań, o których mowa art. 24 pkt 1 lit. a – c) u.k.p., a także przesłuchanie strony oraz świadków: A. M., A. M., M.K., M. G. - na okoliczność braku podstaw do wydania decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania przez M. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców, a w szczególności na okoliczność, że dowód rejestracyjny pojazdu MAN posiada wszystkie konieczne adnotacje odnośnie spełnienia wymagań, o których mowa art.24 pkt 1 lit. a – c) u.k.p. Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., uznając za trafne rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy w całości zaakceptował argumenty faktyczne i prawne wyrażone przez Starostę, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem Kolegium zarzuty strony nie mogą podważyć prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz przyjętej argumentacji prawnej. Zgłaszane wnioski dowodowe zawierające wskazane przez stronę tezy do wykazania, organ uznał za bezzasadne. Wskazał, że tezy dowodowe wskazywane przez stronę dotyczą okoliczności, co do których nie mogą się wypowiadać świadkowie, lecz pozostają one w wyłącznej kompetencji organu. Ponadto Kolegium za oczywisty błąd organu I instancji uznało mylne powołanie w decyzji art. 61 k.p.a., a nie art. 104 tej ustawy wskazując, że uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Co do nieprecyzyjnego powołania w decyzji przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ wskazał, że ich wskazanie w decyzji nie było w ogóle istotne, gdyż wystarczające pozostawało oparcie decyzji o właściwe przepisy ustawy o kierujących pojazdami. W skardze, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podniósł zarzuty naruszenia: I. przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie: 1. art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co było skutkiem m.in. nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz nierozpoznania wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego z [...] r. w zakresie pkt. 3, 5 i 6, co skutkowało dowolnym i błędnym uznaniem, że samochód marki MAN nr rej. [...] nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 24 pkt 1 u.k.p.; 2. art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało dowolnym i błędnym uznaniem, że samochód MAN nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 24 pkt 1 u.k.p.; 3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu bezpośrednio przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zwłaszcza, że na końcowym etapie postępowania organ uzupełnił materiał dowodowy, o czym skarżący nie został w poinformowany. 4. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie w treści decyzji wadliwej podstawy prawnej, tj. art. 61 § 1 i 4 k.p.a. regulujących kwestie związane ze wszczęciem postępowania administracyjnego, jak również art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, bez sprecyzowania, w oparciu o który punkt tego przepisu, tj. punkt 1, 2 czy 3, organ wydał decyzję o zakazie wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, co wobec nie zawarcia w treści decyzji uzasadnienia prawnego odnoszącego się do treści tego przepisu uniemożliwia skarżącemu skuteczną polemikę z zastosowaną podstawą prawną decyzji; 5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w zaskarżonej decyzji obligatoryjnego elementu każdej decyzji, jakim jest uzasadnienie prawne; II. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. c, art. 128 ust. 3 pkt 2, ust. 4 w zw. z art. 24 pkt 1 lit. d, art. 28 ust. 2 pkt 1 lit. d) u.k.p. poprzez ich błędne zastosowanie i w rezultacie uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zakazania skarżącemu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców; 2. art. 24 pkt 1 lit. d w zw. z art. 24 pkt 1 lit. a - c u.k.p. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że nieposiadanie przez skarżącego dowodu rejestracyjnego samochodu ciężarowego MAN nr rej. [...] oraz brak w dowodzie rejestracyjnym adnotacji o badaniu technicznym samochodu stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że pojazd nie spełnia warunku zawartego w treści wyżej wskazanych przepisów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z [...] r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wyrażone w niej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący na podstawie wpisu nr [...] prowadził działalność gospodarczą m.in. w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców kategorii C i CE. W wyniku kontroli pojazdów wykorzystywanych przez skarżącego w Ośrodku Szkolenia Kierowców do nauki jazdy kandydatów na kierowców w/w kategorii, stwierdzono brak dowodu rejestracyjnego samochodu ciężarowego MAN nr rej. [...], którym jazdy szkoleniowe, wraz z instruktorem, odbywali kursanci. W trakcie kontroli ustalono, że skarżący dysponuje zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...], według którego pojazd przeszedł pozytywnie badanie techniczne [...] r., a termin następnego badania przypada na [...] r. W toku wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego organ ustalił, po przeprowadzonych oględzinach oryginału dowodu rejestracyjnego, że adnotacji w tym zakresie dowód rejestracyjny nie zawiera, a ostatni wpis w dowodzie rejestracyjnym został dokonany [...] r. i wskazuje termin ważności badania technicznego do [...] r. Zatem w dniu kontroli pojazdu, tj. [...] r., skarżący nie posiadał adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu MAN przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów. Braku tego nie uzupełnił do czasu zakończenia postępowania administracyjnego. Tym niemniej, jak ustalił organ I instancji, w okresie po [...] do [...] r. rozpoczął przedmiotowym pojazdem 20 szkoleń kandydatów na kierowców, a 12 zakończył. Zgodnie z art. 24 pkt 1 u.k.p., nauka jazdy jest prowadzona pojazdem: a) odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kategorii prawa jazdy lub dla pozwolenia na kierowanie tramwajem, b) oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą "L", c) przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, d) posiadającym adnotację w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie do ruchu o spełnieniu wymagań, o których mowa w lit. a-c, dokonywaną przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - nie dotyczy tramwaju. Na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. W myśl art. 38 pkt 2 w/w ustawy, kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wymagany dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu. Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 1 u.k.p., podczas jazdy osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, wobec instruktora stosuje się przepisy dotyczące kierującego pojazdem, w szczególności w zakresie dokumentów wymaganych do kierowania pojazdem i używania pojazdu. Z treści powyższych przepisów wynika, że prowadzenie nauki jazdy jest dozwolone pod warunkiem m.in. posiadania i okazania w razie kontroli dokumentu stwierdzającego dopuszczenie pojazdu do ruchu (dowodu rejestracyjnego pojazdu), zawierającego adnotację (wpis) o spełnieniu stosownych wymagań (o których mowa w art. 24 pkt 1 lit. a-c u.k.p.), dokonaną przez odpowiedni organ na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów. Nauka jazdy może być więc prowadzona jedynie pojazdem spełniającym łącznie wszystkie wymienione w art. 24 pkt 1 u.k.p. warunki, gdyż przepis ten formułuje bezwzględny nakaz ich spełnienia, a niespełnienie któregoś z wymienionych w nim warunków stanowi o dyskwalifikacji danego pojazdu jako służącego do prowadzenia nauki jazdy. Wbrew zarzutom skargi, wpis w dowodzie rejestracyjnym, wobec treści art. 24 pkt 1 u.k.p., obejmuje i stwierdza także – obok warunków z art. 24 pkt 1 lit. a-c u.k.p. - pozytywny wynik aktualnego badania technicznego pojazdu. Wpis taki, stwierdzający aktualne spełnienie wszystkich warunków określonych dla pojazdu przez ustawę, nie może być zastąpiony innymi, w tym "cząstkowymi" dowodami, np. zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym. Zaświadczenie nie jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu – jest nim dowód rejestracyjny (art. 71 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowy). Za prawidłowością takiej interpretacji art. 24 pkt 1 u.k.p. przemawia również jego wykładnia systemowa wewnętrzna. Jak bowiem stanowi art. 45 ust. 2 u.k.p., rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest m.in. wielokrotne prowadzenie szkolenia pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24. Ustawa w art. 24 nie różnicuje warunków jakie powinien spełniać pojazd, aby nauka jazdy mogła być nim prowadzona, odsyłają w całości do art. 24 u.p.k., a jednym z tych warunków jest adnotacja w dowodzie rejestracyjnym o spełnieniu określonych wymagań, dokonana przez odpowiedni organ - na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów (art. 24 pkt 1 lit. d). Aktualność spełniania w/w warunków jest corocznie weryfikowana przez uprawnionego diagnostę w toku okresowych badań technicznych, gdyż zgodnie z art. 81 ust. 6 i 11 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd używany do nauki jazdy lub egzaminu państwowego podlega corocznym badaniom technicznym, których zakres i sposób przeprowadzenia określa w drodze rozporządzenia Minister właściwy do spraw transportu. W § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015 r. poz. 776) wprost wskazano, że zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu do nauki jazdy, pojazdu do przeprowadzania egzaminu państwowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia dodatkowych warunków technicznych, w sposób określony w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 5 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia. Adnotacja w dowodzie rejestracyjnym potwierdza spełnienie stosownych wymagań, w tym dot. budowy, wyposażenia i utrzymania danego pojazdu uczestniczącego w ruchu. Brak adnotacji nie pozwala na uznanie, że dany pojazd spełnia wymagania dla pojazdu, którym można prowadzić naukę jazdy i stanowi rażące naruszenie warunków jej prowadzenia. Skutki takiego rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców określa art. 45 ust. 1 u.k.p. W myśl tego przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca m.in. rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców (art. 45 ust. 1 pkt 3 u.k.p.). W tym stanie rzeczy słusznie organy obu instancji nie uwzględniły argumentów skarżącego o spełnieniu przez pojazd wykorzystywany do nauki jazdy wymogów określonych w art. 24 pkt 1 lit. a-c u.k.p., czego dowodem miało być – wobec braku stosownego wpisu w dowodzie rejestracyjnym - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym przez stację diagnostyczną. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zaświadczenie to nie zastępuje adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 24 u.k.p. W celu stwierdzenia aktualnego stanu pojazdu służącego do nauki jazdy w zakresie warunków z art. 24 u.k.p., konieczna jest stosowna adnotacja w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie do ruchu o spełnieniu w/w wymagań dokonana przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przewidziana w art. 45 ust. 1 u.k.p. sankcja w postaci zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz o skreśleniu z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, ma z pewnością charakter dotkliwy i surowy. Trzeba jednak mieć na uwadze, że wprowadzając do ustawy pojęcie rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, ustawodawca posłużył się określeniem – "wielokrotne" – naruszenie wskazanych obowiązków. Nie stanowi zatem podstawy zastosowania omawianej sankcji jednostkowa sytuacja naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej, lecz dopiero powtarzające się uchybienia w tym zakresie powodują wskazany skutek. W tym względzie należy mieć na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, i to nie tylko osobom biorącym udział w procesie nauki jazdy, lecz również pozostałym uczestnikom ruchu drogowego (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 lipca 2014 r. sygn. II SA/Go 431/14). W realiach rozpoznawanej sprawy o wielokrotności naruszenia warunków wykonywania działalności świadczy fakt, że tylko w okresie od [...] do [...] r. skarżący rozpoczął przedmiotowym samochodem MAN 20 szkoleń kierowców, a zakończył 12. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się przy tym Sąd, z przyczyn wyżej przedstawionych, zarzucanego w skardze naruszenia przepisów art. 24 pkt 1 lit. d w zw. z art. 24 pkt 1 lit. a – c) oraz art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. c) u.k.p. Przeprowadzona przez organ ocena dowodów nie narusza art. 80 k.p.a. Organ zgromadził bowiem dowody konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w tym dowody wskazane przez stronę, w zakresie w jakim mają znaczenie dla sprawy. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz podał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał przepisy prawa, wyjaśniając zastosowaną podstawę prawną decyzji. Z tych przyczyn zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd uznał za nietrafne. Za nietrafne uznał Sąd także zarzuty dot. naruszenia przepisów art. 128 ust. 3 pkt 2, ust. 4 w zw. z art. 24 pkt 1 lit. d, art. 28 ust. 2 pkt 1 lit. d) u.k.p. W myśl art. 128 ust. 3 u.k.p. przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany dostosować infrastrukturę ośrodka szkolenia kierowców do wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2, i przedłożyć staroście informację, o której mowa w art. 28 ust. 4 pkt 6 - w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawa weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013 r. (art. 139 u.k.p.), co oznacza, że w 2016 r. nie obowiązywał już okres "dostosowania" przedsiębiorcy do warunków ustawy, co zarzuty skargi w tym zakresie czyni chybionymi. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. polegający na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co miało być skutkiem m.in. nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz nierozpoznania wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego z [...] r. w zakresie pkt. 3, 5 i 6. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zebrany przez organy był wystarczający do ustalenia stanu sprawy i zastosowania stosownych przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy przeprowadził rozprawę administracyjną, o czym świadczy protokół z [...] r. podpisany przez pełnomocnika skarżącego. Organ włączył także w poczet materiału dowodowego zgodną z oryginałem kserokopię dowodu rejestracyjnego pojazdu MAN. Natomiast za niecelowe uznał przesłuchanie strony oraz wskazanych świadków na okoliczność braku podstaw do wydania decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania przez M. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców, a w szczególności na okoliczność, że dowód rejestracyjny pojazdu MAN posiada wszystkie konieczne adnotacje odnośnie spełnienia wymagań, o których mowa art. 24 pkt 1 lit. a – c) u.k.p., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji (s. 6 decyzji SKO). Sąd stanowisko to podziela. Zeznania strony oraz świadków mogą obejmować, ujmując najogólniej, ich spostrzeżenia oraz informacje o znanych im faktach lub zdarzeniach których byli uczestnikiem. Nie jest natomiast rzeczą strony lub świadków określanie podstaw do wydania decyzji administracyjnej bądź stwierdzania skutków treści zapisów w czytelnych dokumentach stanowiących dowód w sprawie – wszystko to należy do kompetencji organu administracji. Słusznie zatem organ nie przeprowadził przesłuchań strony oraz wskazywanych świadków, skoro okoliczności które mieli wykazać są w wyłącznej kompetencji organu. Nie podzielił Sąd także słuszności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu bezpośrednio przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Z akt przedłożonych Sądowi wynika, że organ I instancji [...] r. przedłożył pełnomocnikowi do zapoznania akta postępowania. W dniu [...] r. pełnomocnik złożył w organie pismo zawierające wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe, które organ I instancji faktycznie zrealizował, nie zapoznając z nimi strony ponownie. Organ odwoławczy umożliwił stronie zapoznanie z całością akt sprawy, o czym świadczy protokół z rozprawy z [...] r. Sąd stoi na stanowisku, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, jeżeli skarżący wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zdaniem Sądu skarżący w żadnym stopniu nie wykazał, aby niezawiadomienie strony przez organ I instancji o zebraniu dodatkowych dowodów, znanych zresztą stronie, miało jakikolwiek wpływ na dokonanie konkretnych czynności procesowych. Co wymaga podkreślenia, w postępowaniu odwoławczym strona miała możliwość zapoznania z całością dowodów sprawy, a jej inicjatywa nie obejmowała innych argumentów niż wynikające z odwołania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie w treści decyzji organu I instancji wadliwej podstawy prawnej, tj. art. 61 § 1 i 4 k.p.a., stwierdzić trzeba, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem po pierwsze trzeba, że według art. 104 § 1 k.p.a. załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji i odnosi się do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. W realiach rozpoznawanej sprawy art. 45 ust. 1 u.k.p. nakazuje załatwić sprawę w drodze decyzji i taki akt administracyjny organ I instancji wydał. Po drugie decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Jest ona oświadczeniem woli kompetentnego organu administracji publicznej, podjętym w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego w konkretnej sytuacji faktycznej, wobec zindywidualizowanego adresata, prowadzącym wobec niego do konkretyzacji określonych praw lub obowiązków administracyjnoprawnych. Zestawiając treść decyzji z w/w postulatami, spełnia ona normatywne kryteria art. 104 k.p.a. Dostrzec trzeba, że decyzja jest wydana bez podstawy prawnej jedynie w przypadku, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. W realiach rozpoznawanej sprawy istniała zarówno podstawa prawna do wydania decyzji jak i kompetencja Starosty [...] w tym zakresie. W związku z tym zarzucane uchybienie organu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Nie podzielił Sąd także słuszności zarzutu naruszenia art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegającego na niesprecyzowaniu jednostki redakcyjnej, którą zastosował organ. Organ odwoławczy powołał bowiem w swojej decyzji art. 71 ust. 3 w/w ustawy, a ten przepis nie zawiera dalszych podziałów redakcyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), skargę oddalił.