III SA/Gl 621/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej w skrócie jako: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "organ pierwszej instancji") z [...] r., nr [...], o wymierzeniu E.K. kary pieniężnej w wysokości 800 zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji odwoławczej, przyczyną nałożenia kary na E.K. było niezgłoszenie organowi udzielającemu licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zmiany danych wymaganych przepisami art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. w Dz.U z 2019 r., poz. 2140, w skrócie jak: "u.t.d."). Zgodnie z posiadaną przez skarżącą licencją, do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym zgłoszony został jedynie samochód Renault o nr rejestracyjnym [...]. Tymczasem w wyniku kontroli przeprowadzonej 8 listopada 2019 r. w miejscowości B. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego ustalono, że skarżąca wykonywała swą działalności z użyciem innego samochodu marki Opel o nr rejestracyjnym [...]. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał jeszcze przepisy art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W skardze na tę decyzję E.K. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności, czy czynności stwierdzone w toku kontroli drogowej nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej przy braku powiazania między skarżącą a osobą kierującą samochodem Opel o nr rejestracyjnym [...], jak również ustalenia, czy w ogóle doszło do wykonania transportu drogowego, - art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z 1.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 4 pkt 6a tej ustawy przez nałożenie na skarżącą kary przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy pomimo niespełnienia przez nią tego kryterium, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji administracyjnej, - art. 107 § 3 k.p.a. przez nieodniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, - art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do organów państwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 135 tej ustawy. Jednocześnie, na podstawie art. 200 p.p.s.a. skarżąca wniosła o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania sądowego. Oran odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że w toku kontroli z 8 listopada 2019 r. ustalono, że R.R. zamówił za pośrednictwem aplikacji A przewóz w O. z ul. [...] na ul. [...]. Usługa była wykonywana samochodem Opel o nr rej. [...]. Kierującym samochodem był K.M., który okazał do kontroli: kopię licencji nr [...] udzielonej E.K. na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz umowę najmu samochodu zawartą z P.K.. Ustalono dalej, że fakturę za wykonanie usługi wystawił w imieniu B. Fakty te, zdaniem organu odwoławczego, świadczą o tym, że wykonawcą przewozu była skarżąca, która nie zgłosiła do posiadanej licencji samochodu, którym przewóz był wykonywany, jak również nie posiadał innych uprawnień w zakresie transportu drogowego. Była to usługa odpłatna, co wynika z zeznań pasażera samochodu – R.R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Skarga jest nieuzasadniona. Pierwszy z jej zarzutów dotyczy braku ustaleń na temat, czy "Skarżący" podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., przez co należy rozumieć odpłatne świadczenie usług jako działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. W parze z tym zarzutem skarżąca przedstawiła sugestię, że jeśli ktoś już wykonywał krajowy transport drogowy, to był to kierowca samochodu, a nie adresat decyzji. Jest to zarzut chybiony. Ustalenia organów są w tym zakresie wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. W dniu kontroli skarżąca posiadała licencję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób, udzieloną [...] r. przez Prezydenta Miasta K. o nr [...], na którą to licencję powołał się kierowca w toku kontroli. Skarżąca była też zarejestrowana w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako wykonująca działalność gospodarczą w zakresie transportu lądowego pasażerskiego, miejskiego i podmiejskiego. Za wykonanie przewozu pasażera została wystawiona przez B w imieniu skarżącej faktura VAT tytułem usługi transportowej z [...] r., rozpoczętej o godz. 19.15, w O. przy ul. [...]. Jak zatem widać, kierowca samochodu nie wykonał usługi we własnym imieniu i na własną rzecz, to nie kierowca zawarł umowę z pasażerem i nie otrzymał od niego wynagrodzenia za usługę. Kierowca działał w imieniu i na rzecz skarżącej, w ramach jej działalności objętej licencją nr [...], wykonawcą odpłatnej usługi była skarżąca, co przede wszystkim potwierdza wystawiona w jej imieniu faktura VAT. Zapłata za usługę została dokonana za pośrednictwem platformy A na rzecz skarżącej, a nie na rzecz kierowcy pojazdu. Kwestie związane z udziałem w sprawie męża skarżącej P.K. pozostają w takim układzie bez znaczenia. Drugi zarzut skargi dotyczy braku ustalenia, czy w ogóle wykonano transport drogowy. Otóż wykonano. Wykonanie transportu drogowego jest działaniem faktycznym, polegającym na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadającym transportowi drogowemu (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Aby czynności zostały zakwalifikowane jako wykonywanie transportu drogowego, nie muszą stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, w tym ewidencjonowanej ( tak też WSA w Białymstoku w wyroku z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 776/19, powołane tu wyroki sądów administracyjnych są dostępne w Bazie Orzeczeń na www.nsa.gov.pl). W tym stanie nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7 i art. 77 k.p.a. Fakty niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim fakty istotne z punktu widzenia zastosowania art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d., zostały ustalone w postępowaniu przed tymi organami. Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej ... Jak zatem wynika z tego przepisu karze pieniężnej podlega, kto wykonuje przewóz drogowy z naruszeniem jego warunków lub obowiązków. We wniosku o udzielenie licencji skarżąca, zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d., zgłosiła jedynie samochód Renault [...] o nr rej. [...]. Wykonywanie przewozu drogowego samochodem nie zgłoszonym do licencji jest naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 tej ustawy, który wymaga, by przewoźnik drogowy zgłaszał w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wysokość kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenie obowiązków przewozu drogowego wynika z załącznika nr 3 do ustawy pkt 1.5 i wynosi 800 zł za każdą niezgłoszoną zmianę warunków udzielonej licencji. Wysokość wymierzonej w sprawie kary jest zgodna z tym przepisem. Nie ma podstaw do przyjęcia, że decyzję wydano z naruszeniem art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z pkt 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej, dotyczących zasad działania aplikacji o nazwie A, a to dlatego, że w odwołaniu zarzutu takiego nie było. Pomijając już ten wzgląd, zasady działania aplikacji A, podobnie jak C, należy uznać za fakty powszechnie znane, dostępne w Internecie i nie wymagające szczególnego dowodzenia (tak też WSA w Białymstoku w wyroku z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 858/19). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., czyli zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa. Skoro wszystkie wcześniejsze zarzuty skargi, dotyczące tak trybu postępowania przed organami administracji, jak i wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, okazały się nieuzasadnione, to nie ma podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Zarzut ten musi mieć swe umocowanie w wadliwym działaniu organów, czy to procesowym, czy materialno-prawnym, a skoro w niniejszej sprawie umocowania takiego nie ma, to nie sposób, by Sąd zarzut taki uwzględnił. W podsumowaniu stwierdzić należy, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odpowiadającą prawu, a zatem nie doszło do naruszenia art. 138 § 3 k.p.a. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.