III SA/Gl 633/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku strony skarżącej do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 maja 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej w osobie doradcy podatkowego M. M., wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...]. Odpis tego zarządzenia został doręczony 18 czerwca 2018 r., do rąk pracownika spółki – M. K., w której pełnomocnik świadczy usługi. Termin do uiszczenia wpisu upłynął 25 czerwca 2018 r., przy czym wpis został uiszczony 29 czerwca 2018 r. W dniu 2 lipca 2018 r. bezpośrednio w Sądzie złożono wniosek o przywrócenie terminu do dokonania wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku podano, że w biurze pełnomocników spółki funkcjonuje elektroniczny system obsługi korespondencji. Wyjaśniono, że po otrzymaniu przesyłki system automatycznie generuje zawiadomienie o jej zarejestrowaniu. System od lat pracował bezbłędnie, jednakże 18 czerwca 2018 r. w wyniku błędu w systemie doradca podatkowy M. M. nie otrzymał przesyłki. Zaznaczono, że wspomniany błąd systemu działającego sprawnie przez wiele lat stanowił okoliczność trudną do przewidzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302., zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym art. 86 § 1 p.p.s.a. stwierdza, że jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do treści art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Nadto art. 88 p.p.s.a. stanowi, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 [w:] CBOSA). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). W przedmiotowej sprawie nie sposób tracić z pola widzenia, że skargę złożył profesjonalny pełnomocnik, względem którego ów miernik staranności jest wyższy niż w wypadku strony działającej samodzielnie. Sąd stanął na stanowisku, że instalacja elektronicznego systemu obsługi korespondencji, jakkolwiek stanowi znaczące ułatwienie, nie zwalnia jednak adresata z obowiązku kontroli bieżącego obiegu przesyłek. W tym wypadku odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został wysłany za pośrednictwem operatora pocztowego i doręczony pracownikowi B sp. z o.o. w W., M. K.. Skoro zatem pełnomocnik nie otrzymał przesyłki do rąk własnych, okoliczność ta niewątpliwie jego obciąża, niezależnie od tego czy było to zaniedbanie wspomnianego pracownika czy wynik praktyki związanej z funkcjonowaniem elektronicznego systemu. Na marginesie wskazać trzeba, że każdy system oparty na osiągnięciach techniki wiąże się z pewnym ryzykiem błędu, którego skutków można uniknąć, szczególnie w wypadku korespondencji przesyłanej w formie materialnej i fizycznie dostępnej, czego pełnomocnik jako profesjonalista winien być świadomy. Mając na uwadze powyższe okoliczności na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.