III SA/Gl 641/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ruchu i likwidacji zakładu górniczego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Ldz. [...] , Prezes Wyższego Urzędu G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a) oraz art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U, z 2015 r. poz. 196, z późn. zm., dalej P.g.g.), po rozpoznaniu odwołania z dnia 22 lutego 2016 r., wniesionego przez "A" Sp. z o.o., [...] , od decyzji nr [...] Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] , nakazującej Kopalni "A" Sp. z o.o. w zakładzie górniczym "B" "usunięcie nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego - uchylił zaskarżoną decyzję nr [... ] Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w części dotyczącej pkt 1 w związku z jej wykonaniem w tym zakresie i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: W dniach [...] r. w zakładzie górniczym "B" ""A" " Sp. z o.o. została przeprowadzona przez nadinspektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , kontrola doraźna. Kontrolę przeprowadzono w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wypadku zaistniałego w tym zakładzie górniczym w dniu 23 grudnia 2015 r. W trakcie kontroli skontrolowano oznakowanie zakładu górniczego oraz urządzenia zakładu górniczego. Szczegółowy opis przebiegu kontroli został zawarty w protokole kontroli z 10 lutego 2016 r. W wyniku kontroli, na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 1 P.g.g., Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , decyzją z dnia [...] r. nakazał ""A" " Sp. z o.o. w zakładzie górniczym "B" "usunięcie nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego, polegających na: 1. Braku właściwego oznakowania drogi wewnątrzzakładowej znakami ostrzegawczo- nakazującymi. 2. Nie dokonaniu aktualizacji Dokumentu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w dostosowaniu do obowiązujących przepisów". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji w zakresie pkt 1 orzeczonego nakazu stwierdził, że: "Przy na teren wjeździe na teren zakładu górniczego umieszczono tablice o treści: "Droga wewnątrzzakładowa" oraz ""B" . Nieupoważnionym wstęp wzbroniony". Nie stwierdzono żadnego innego oznakowania drogi. Brak właściwego oznakowania drogi komunikacyjnej narusza treść § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu górniczego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1008) w związku z pkt 3 Instrukcji bezpiecznego zachowania się na terenie zakładu górniczego, w myśl którego: ". poruszać się po terenie zakładu górniczego tylko po wyznaczonych drogach technologicznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu drogowego oraz wewnętrznymi znakami ostrzegawczo-nakazującymi". W odwołaniu od decyzji organu I instancji, ""A" " Sp. z o.o. w W. , zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 171 ust. 1 pkt 1 P.g.g., w związku z przepisem § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu górniczego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1008 dalej: rozporządzenie), poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie. Ponadto odwołująca się zarzuciła naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Wobec tych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i umorzenie prowadzonego w tym zakresie postępowania przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. " lub też o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. . W uzasadnieniu podniosła, że nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności odstąpiono od ogólnych zasad postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie odwołującej się czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Dalej zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana "wyłącznie w reakcji na wypadek śmiertelny do jakiego doszło w dniu 23 grudnia 2015 r. na terenie zakładu górniczego...". Powyższe wywodzi z tego, że sposób oznakowania zakładu górniczego, zastany w dniu kontroli, funkcjonuje od wielu lat i pomimo wcześniejszych kontroli Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , nie był kwestionowany w jakikolwiek sposób. Stwierdziła, że "przywiązuje należytą wagę do zapewnienia bezpieczeństwa w korzystaniu z dróg komunikacyjnych na terenie zakładu górniczego", a to poprzez przestrzeganie przepisów § 13, § 15 ust. 1, § 117 ust. 1 rozporządzenia, zaś zastosowane na terenie zakładu górniczego oznakowanie, znajduje uregulowanie w wewnętrznych przepisach i w sposób wystarczający zapewnia realizację wymogów cyt. wyżej przepisów. Tym bardziej, że na terenie zakładu górniczego nie ma żadnych dróg publicznych, czy też wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.), co ewentualnie uzasadniałoby przyjęcie zasad oznakowania obowiązujących dla tych dróg, a wynikających z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.). Ponadto tablica: "zakaz wstępu dla osób nieupoważnionych na teren zakładu" stanowi ewentualne wypełnienie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym o obowiązku oznakowania koniecznego dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób. Jednocześnie poinformowała, że wykonała nakaz wynikający z pkt 1 zaskarżonej decyzji, gdyż "umieszczono dodatkowo znak nakazujący ograniczenie prędkości do 10 km/h". Dalej podniosła, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano jakie nieprawidłowości zostały stwierdzone, a ograniczono się do ogólnego stwierdzenia braku właściwego oznakowania bez określenia, jakie oznakowanie w ocenie organu I instancji jest właściwe. Organ II instancji, po ponownym przeanalizowaniu sprawy stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji z dnia 31 marca 2016 r. Uzasadniając zajęte stanowisko, organ wskazał, że w skontrolowanym odkrywkowym zakładzie górniczym – "B" - konieczność oznakowania dróg wewnątrzzakładowych wynika z przepisów rozporządzenia, w szczególności z § 15 ust. 1, w myśl którego: "Drogi komunikacyjne oraz dojścia do miejsc i stanowisk pracy oznakowuje się i utrzymuje w stanie umożliwiającym bezpieczne poruszanie się po nich" oraz § 117 ust. 1, zgodnie z którym: "Zasady używania i utrzymywania pojazdów oraz dróg wewnętrznych zakładu górniczego określa regulamin ruchu, zatwierdzony przez kierownika ruchu zakładu górniczego, uwzględniający odrębne przepisy w tym zakresie". Jak wynika z dołączonych do odwołania dokumentów, zgodnie z § 117 ust. 1 rozporządzenia, w skontrolowanym zakładzie górniczym obecnie obowiązuje Regulamin ruchu zakładu górniczego zatwierdzony przez kierownika ruchu zakładu górniczego w dniu 4 stycznia 2016 r. W Regulaminie tym, w zakresie oznakowania dróg wewnątrzzakładowych i ruchu po tych drogach, znajdują się odpowiednie uregulowania zawarte w punkcie III pt. "Zasady użytkowania dróg wewnątrzzakładowych", w punkcie IV pt. "Zasady utrzymywania dróg wewnątrzzakładowych" oraz w punkcie V pt. "Regulacja ruchu dla publicznego ruchu kołowego". Dodatkowo przedmiotowe zagadnienie znajduje uregulowanie w pkt 3 podpisanej przez kierownika ruchu zakładu górniczego "Instrukcji bezpiecznego zachowania się na terenie zakładu górniczego", a także w pkt 5 "Zarządzenia [...] ". Organ II instancji zauważył, że zarówno z treści protokołu kontroli doraźnej z dnia 10 lutego 2016 r., jak i pkt 1 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika aby organ I instancji wnosił jakiekolwiek uwagi w zakresie uregulowań zawartych w cytowanych wyżej wewnętrznych przepisach obowiązujących w kontrolowanym zakładzie górniczym. Oprócz tablic z napisami: "Droga wewnątrzzakładowa" oraz ""B" . Nieupoważnionym wstęp wzbroniony", organ l instancji nie stwierdził żadnego innego oznakowania drogi. Z tego wywnioskował, że brak właściwego oznakowania drogi komunikacyjnej narusza treść § 15 ust. 1 rozporządzenia w związku z pkt 3 Instrukcji bezpiecznego zachowania się na terenie zakładu górniczego, w myśl którego: "Poruszać się po terenie zakładu górniczego tylko po wyznaczonych drogach technologicznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu drogowego oraz wewnętrznymi znakami ostrzegawczo- nakazującymi". Biorąc pod uwagę powyższe, powołaną podstawę prawną zaskarżonej decyzji (nakazanie usunięcia nieprawidłowości...), a także treść orzeczonego w pkt 1 zaskarżonej decyzji nakazu, organ II instancji przyznaje odwołującej się, że zaskarżona decyzja w zakresie brzmienia pkt 1 jest mało precyzyjna. Nie wskazuje bowiem bezpośrednio sposobu i rodzaju oznakowania przedmiotowej drogi, który spełniłby wymogi naruszonych przepisów. [pic] Zgodnie z art. 171 ust. 1 pkt 1 P.g.g. w razie stwierdzenia nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego właściwy organ nadzoru górniczego jest obowiązany nakazać usunięcie tych nieprawidłowości. Ze stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wynika, że nieprawidłowość polegała na "braku właściwego oznakowania drogi wewnątrzzakładowej" w kontrolowanym zakładzie górniczym i skutkowała naruszeniem § 15 ust. 1 rozporządzenia w związku z pkt 3 Instrukcji bezpiecznego zachowania się na terenie zakładu górniczego. W ocenie organu II instancji przedmiotowa droga wewnętrzna powinna być oznakowana co najmniej znakami drogowymi nakazującymi ograniczenie prędkości do wartości wymienionych w pkt IV Regulaminu ruchu zakładu górniczego, a mianowicie 10 km/h dopuszczalnej prędkości pojazdów, a na odcinku rozgałęzień 3 do 5 km/h. Organ zauważył, że strona pomimo zaskarżenia decyzji w zakresie orzeczonego w pkt 1 nakazu, "wykonując nałożony obowiązek" umieściła dodatkowo znak nakazujący ograniczenie prędkości do 10 km/h. Umieszczenie takiego znaku stanowi, w ocenie organu II instancji, wykonanie pkt 1 zaskarżonej decyzji. Umieszczenie tego znaku wypełnia jednocześnie treść pkt IV Regulaminu ruchu zakładu górniczego. Tak więc oznakowanie drogi wewnątrzzakładowej będące przedmiotem orzeczonego pkt 1 nakazu uznać należy za spełnione. Odnosząc się do zarzutu braku czynnego udziału odwołującej się w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, zarzut ten uznał za niesłuszny i nie mający uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z Protokołu Nr [...] kontroli doraźnej z dnia 10 lutego 2016 r., oraz z zaskarżonej decyzji czynny udział w tym postępowaniu miał zapewniony sam "A" Sp. z o.o. Z. G., który osobiście potwierdził odbiór protokołu z kontroli i zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, organ II instancji orzekł jak w zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1.przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez "błędne jego zastosowanie, wskutek czego zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Nr [...] Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. dnia [...] r., znak: [...] w części i umorzono prowadzone w tym zakresie postępowanie przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , uznając, że właściwym oznakowaniem drogi wewnątrz zakładowej znakami ostrzegawczo-nakazującymi jest ustawienie dodatkowo jednego znaku ograniczającego prędkość do 10 km/h, nie zaś brak podstaw do nakazania ich ustawienia - gdyż droga ta była wcześniej już oznakowana, pomimo, że Skarżący podtrzymywał w tym zakresie swoje żądanie, wobec czego nie było jakichkolwiek przesłanek aby z tej przyczyny umorzyć prowadzone w tym zakresie postępowanie przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. ", 2. przepisów prawa materialnego, "mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 171 ust. 1 pkt 1 P.g.g. w związku z przepisem § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie szczególnych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu górniczego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1008), poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, wskutek czego uznano, że droga wewnątrz zakładowa skarżącego nie była właściwie oznakowana". Zarzucając powyższe i zaskarżając ww. decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego "w części jej punktu 1", skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji "(...) w części dotyczącej pkt 1 tejże decyzji w związku z jej wykonaniem w tym zakresie i w tej części umorzono postępowanie organu I instancji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzję Nr [...] Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w części dotyczącej usunięcia nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego, polegających na: braku właściwego oznakowania drogi wewnątrzzakładowej znakami ostrzegawczo-nakazującymi", ewentualnie, 2. uchylenie zaskarżonej decyzji "(...) w części dotyczącej pkt 1 tejże decyzji w związku z jej wykonaniem w tym zakresie i w tej części umorzenie postępowania organu I instancji". Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Natomiast w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę w sposób szczegółowy odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, podkreślając że stanowią powielenie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ wskazał, że nie naruszył zasad postępowania administracyjnego jak również nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej powoływana jako p.p.s.a.) sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena zasadności uchylenia przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. i umorzenia postepowania pierwszoinstancyjnego w zaskarżonej części. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego w tej sprawie i przedstawiona przezeń argumentacja jest prawidłowa. Należy wskazać, że zaskarżona decyzja była wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy oraz analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i argumentacji strony skarżącej przedstawionej w odwołaniu. Poza sporem jest, że w Zakładzie skarżącej doszło w dniu 23 grudnia 2015 r. do wypadku co zaowocowało przeprowadzeniem kontroli doraźnej, w wyniku której Okręgowy Urząd Górniczy w K. jako organ nadzoru górniczego w trybie art. 171 ust. 1 pkt 1 P.g.g. nakazał skarżącej usunięcie nieprawidłowości. Rację ma skarżąca, że organ I instancji ingerując w działalność zakładu górniczego nie sprecyzował wykonania nakazu polegającego na właściwym oznakowaniu drogi wewnątrzzakładowej znakami ostrzegawczo-nakazującymi. Nie wskazał także podstawy materialnoprawnej tak sformułowanego nakazu. Organ II instancji również przyznał, że nakaz nie został precyzyjnie określony. Należy jednak zauważyć, że dla strony skarżącej jako adresata decyzji nie budziła wątpliwości potrzeba wykonania nakazu poprzez oznaczenie drogi wewnątrzzakładowej przez umieszczenia dodatkowo znaku nakazującego ograniczenie prędkości do 10 km/h. Co więcej w Regulaminie Ruchu Zakładu Górniczego w pkt IV określającym Zasady utrzymywania dróg wewnątrzzakładowych przewidziano, że szerokość minimalna wynosi 6 m, a dopuszczalna prędkość pojazdów 10 km/h, a na odcinku rozgałęzień na poziomy 3 do 5 km/h. A zatem chociaż przepisy ustawy P.g.g. i rozporządzenia wykonawczego nie zawierają takiego wymogu, a decyzja pierwszoinstancyjna była w pkt 1 wadliwie sformułowana i nie wskazywała konkretnej podstawy prawnej wydanego nakazu skarżąca według własnego uznania dodatkowo oznaczyła drogę. Trafnie zauważył organ odwoławczy, że strona skarżąca nie zgadzając się z nakazem mogła w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej złożyć wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności czego nie uczyniła. Przeciwnie, wykonała nakaz, mimo że nie widziała ku temu podstaw materialnoprawnych i w odwołaniu żądała w pierwszej kolejności uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego co też organ odwoławczy uczynił zaskarżoną decyzją w zainicjowanym postępowaniu odwoławczym. Należy przy tym zauważyć, że rygor natychmiastowej wykonalności dla decyzji wydanych w trybie art. 171 ust. 1 pkt 1 P.g.g. wynika wprost z art. 171 ust. 3 tej ustawy. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zajął stanowisko w przedmiocie dodatkowego zabezpieczenia drogi komunikacyjnej w sposób w jaki uczyniła to skarżąca. W praktyce bowiem często zdarza się, że dopiero konkretne zdarzenie np. wypadek wymusza podjęcie dodatkowych działań celem zapewnienia bezpieczeństwa i wyeliminowania zagrożenia dla życia lub zdrowia w przyszłości, zwłaszcza w przypadkach kiedy obowiązujące przepisy ustawy czy rozporządzeń wykonawczych nie zawierają w tym zakresie wyraźnych dyspozycji. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. A zatem w rozpatrywanej sprawie wbrew licznym zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów. Organ nie naruszył przy tym ogólnych reguł postępowania, a swoje stanowisko obszernie wyjaśnił, wskazał przyczyny wydanej decyzji oraz podał i omówił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy dodać, że umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy, może mieć miejsce wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, iż zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania i co najważniejsze bezprzedmiotowość postępowania musi istnieć przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Innymi słowy zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zakresie umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy uzasadniały wydanie przez organ I instancji decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czyli w sytuacji, gdy nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego powodujący brak podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy, co do jej istoty. Natomiast jeżeli bezprzedmiotowość zachodzi już po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, to oznacza, że jej skutki rozciągają się wyłącznie na postępowanie odwoławcze, to w takiej sytuacji organ II instancji powinien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. tj. umorzyć postępowanie odwoławcze. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). W ten sposób należy rozumieć bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego również w rozpatrywanej sprawie. Organ w odpowiedzi na skargę odniósł się do każdego zarzutu skarżącego. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i z tych względów skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.