III SA/Gl 649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. oraz S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej pismem z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżący: "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz S. M. reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego D.S. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Strony skarżącej podniósł, że nie zachodzą przesłanki negatywne wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja jest wykonalna. Ponadto podniósł, że wniosek uzasadniają okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różna praktyka organów pierwszej instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości, co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Nadto wskazał na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który uwzględnił skargi i uchylił zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego, co w ocenie pełnomocnika strony, przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). Sąd stanął na stanowisku, iż takie okoliczności nie zostały przez Stronę skarżącą, w rozpoznawanej sprawie wskazane. Nadto w odniesieniu do wniosku strony skarżącej podkreślić należy, iż wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. o sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201,poz. 1540 z późn. zm. – zwana dalej u.g.h.) są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9, art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Sąd stwierdził, iż poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy P.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podobnie konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Nadto podkreślić należy, iż sytuacja finansowa Strony skarżącej nie została wszakże w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić jakie aktualnie "A" Sp. z o.o. w W. oraz S. M. osiągają dochody i jaki ponieśli uszczerbek w wyniku nałożenia, na podstawie zaskarżonej decyzji, kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu lub czynności. Podobnie jak sama wysokość nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej nie przesądza o tym, że wyegzekwowanie lub dobrowolne zapłacenie tej kwoty narazi strony skarżącej na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Sąd stanął na stanowisku, że Strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.