III SA/Gl 672/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys – Kmiecik (spr.), Asesor WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Protokolant Sekretarz sądowy Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. przy udziale – sprawy ze skargi Miasta G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dotacji z budżetu państwa dla jednostek samorządu terytorialnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...]złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] 2007 roku odwołania Miasta G., reprezentowanego przez Prezydenta Miasta, od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zobowiązania Miasta G. do zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł przyznanej na dofinansowanie Projektu [...] pt. "[...]– projekt pilotażowy w G." na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] roku, wraz z należnymi odsetkami jak od zaległości podatkowych od dnia [...] 2006 roku na rachunek bieżący budżetu województwa - decyzją nr [...] postanowiło umorzyć postępowanie odwoławcze. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz.1925) w zw. z art. 211 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 249, poz. 1832). Natomiast w uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego, polegająca na uchwaleniu w dniu 8 grudnia 2006 roku zasadniczych zmian w przepisach ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych, która weszła w życie z dniem ogłoszenia, tj. 29 grudnia 2006 roku. Powołaną zaś nowelizacją nadano nowe brzmienie całemu Działowi V powoływanej ustawy, stanowiąc w art. 211 ust. 6 pkt 2, że uprawnienia organu podatkowego określone w dziale III Ordynacji podatkowej przysługują ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego - jako organowi odwoławczemu od decyzji wydawanych przez instytucje zarządzające (jako organy I instancji). Powołując się zatem na powyższą normę Kolegium uznało, iż utraciło kompetencje organu II instancji i nie jest już właściwe do orzekania w przedmiotowej sprawie. W związku z tym – zdaniem Kolegium - dalsze prowadzenie postępowania przed nim jako organem odwoławczym stało się bezprzedmiotowe i koniecznym było umorzenie podjętego postępowania oraz zwrotu akt sprawy celem przekazania ich do organu właściwego w tej sprawie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Miasto G. – reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego M. O.-wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Zaskarżanej decyzji zarzucono naruszenie art. 211 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw poprzez błędne zastosowanie tego przepisu na tle stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji umorzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem z dnia [...] 2006r., co stanowiło naruszenie interesu prawnego skarżącego oraz naruszenie art. 20 ustawy z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw poprzez niezastosowanie tego przepisu do rozpatrywanej sprawy, co również stanowiło naruszenie interesu prawnego skarżącego. W uzasadnieniu swoich zarzutów skarżący zacytował art. 20 ustawy z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym w odniesieniu do programów i projektów realizowanych w ramach Narodowego Planu Rozwoju, o którym mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. nr 116, poz. 1206 ze zm.), środków przedakcesyjnych i środków przejściowych stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w źycie niniejszej ustawy, a w zakresie prefinansowania programów i projektów współfinansowanych środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej - także akty wykonawcze wydane na ich podstawie, z wyjątkiem art. 42, art. 43, art. 97 ust. 1 pkt 10, art. 100 ust. 2, art. 120 ust. 3. 3a i 5, art. 124 pkt 9, art. 133 ust. 1 i 2a, art. 137 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 144 ust. 1, art. 148 ust. 1a, art. 157 ust. 8a i 8b i art. 208 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Następnie wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...] r. wydana przez organ podatkowy - Marszałka Województwa [...] dotyczy obowiązku zwrotu dotacji celowej przyznanej na dofinansowanie Projektu [...] pt. "[...] - projekt pilotażowy w G." na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] r. Projekt ten zaś realizowany jest w ramach Priorytetu 2 - Wzmocnienie rozwoju zasobów ludzkich w regionach w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego; jest jednym z sześciu programów operacyjnych Narodowego Planu Rozwoju (NPR) na lata 2004-2006 zawartego w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. nr 116, poz. 1206, ze zm.), co wynika z preambuły umowy nr [...] o dofinansowanie Projektu [...] z dnia [...] r., w której zawarto zapis: "działając na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. nr 116, poz. 1206) Strony postanawiają co następuje (...)". Zdaniem zatem skarżącego ustawodawca w art. 20 ustawy z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w sposób enumeratywny wskazał, które przepisy ustawy o finansach publicznych w nowym brzmieniu w drodze wyjątku znajdą zastosowanie do stanów faktycznych określonych w tym przepisie. Wśród wymienionych tam przepisów nie ma normy art. 211 ust. 6 pkt. 2. Dlatego też Kolegium winno było oprzeć się na art. 20 ustawy z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw i w konsekwencji zastosować przepisy ustawy o finansach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życia ustawy z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Reasumując podkreślono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej subsumcji prawnej, co skutkowało nieprawidłowym rozstrzygnięciem w postaci umorzenia postępowania. W konsekwencji nie jest prawidłowe twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż Kolegium nie było już właściwe do rozpoznania odwołania skarżącego. Powinno być ono merytorycznie rozpoznane przez Samorządowe Koiegium Odwoławcze, gdyż z dniem [...] 2006r. nie nastąpiła żadna istotna zmiana stanu prawnego powodująca, iż organ ten stałby się niewłaściwy do rozpoznania wniesionegoo odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obszernie opisując charakter przyznanych Miastu G. środków i źródła ich pochodzenia. Podkreślono także, że w schemacie rozliczania środków i procedurach ich rozdziału Kolegium nie uczestniczy; nie wchodzi w skład Komitetu Sterującego działającego na szczeblu województwa; członkowie Kolegium nie uczestniczyli w żadnych szkoleniach związanych z wykorzystaniem środków unijnych i kwalifikowalnością wydatków. Wskazano także, że kontrolę w tym zakresie w jednostkach samorządu terytorialnego prowadzi Regionalna Izba Obrachunkowa, której Kolegium nie może zlecić przeprowadzenia kontroli. Ponadto zaakcentowano, iż Kolegium orzeka w zakresie podatków i opłat lokalnych, a zatem nie może odnosić się i rozstrzygać sporów jakie powstają na tle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do różnic kursowych. Powołując się następnie na przepis art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku (Dz.U. nr 249, poz. 1420 ze zm.) Kolegium podniosło, że decyzję w sprawie zwrotu dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wydaje m.in. marszałek województwa, a organem odwoławczym jest samorządowe kolegium odwoławcze, a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie "stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa". Zauważono jednak, że kompetencja ogólna kolegium związana jest z weryfikacją decyzji i postanowień organów samorządowych pierwszej instancji w toku instancji, natomiast dział III ordynacji (art. 21119), do którego odsyła art. 146 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, dotyczy tylko kwestii zobowiązań podatkowych, które regulują materialne prawo podatkowe, a w szczególności dwa podstawowe zagadnienia prawa podatkowego, jakimi są powstawanie i wykonywanie zobowiązań podatkowych. Ustawodawca nie wskazał w jaki sposób i w oparciu o jakie przepisy ma być prowadzone postępowanie w sprawie zwrotu dotacji, nie zawarto bowiem odesłania do przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz kontroli podatkowej i czynności sprawdzających (działy IV-VI ordynacji). Zdaniem Kolegium trudnym do ustalenia jest także przedmiot postępowania przed kolegium - czy ma to być ocena prawidłowości samej decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i terminu, od którego nalicza się odsetki, czy też prawidłowość wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu. Skoro jednak Kolegium nie ma uprawnień w zakresie kontroli podatkowej i czynności sprawdzających to nie może przeprowadzić postępowania wyjaśniającego ani u beneficjentów, ani w Instytucji Wdrażającej, ani u Wojewody. Na zakończenie Kolegium podniosło, że wobec braku odesłania do przepisów działu IV Ordynacji pojawia się pytanie, czy odwołanie, o którym mowa w art. 190, jest tym samym środkiem prawnym, o którym mowa w rozdziale 16 działu IV. Skoro zatem Kolegium jest związane granicami odwołania beneficjenta to nie będzie badało prawidłowości całego rozliczenia dokonanych wydatków, a jedynie tę ich część, którą zakwestionował organ pierwszej instancji i w drodze decyzji nakazał jej zwrot. Nadto zaznaczono, że członkowie kolegium nie dysponują specjalistyczną wiedzą z zakresu rachunkowości oraz zasad kwalifikowalności wydatków, a kontrolę finansową w tym zakresie wykonują przede wszystkim regionalne izby obrachunkowe. Reasumując przedstawione okoliczności, a zwłaszcza konieczność rozstrzygnięcia, jaki charakter miały przekazane środki (z czyjego budżetu) i czy były one kwalifikowane - w ocenie Kolegium właściwym do rozstrzygnięcia tego sporu jest Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, na którego stanowisko powołuje się zarówno Miasto G., jak i Marszałek Województwa. Poza tym wskazano także, że Pełnomocnik Miasta G. nieprawidłowo określił wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, ponieważ na tym etapie postępowania spór nie toczy się o zwrot konkretnej kwoty dotacji, ale o rozstrzygnięcie kwestii, który z organów - Kolegium czy Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego - jest właściwy merytorycznie jako organ II instancji do rozpatrzenia sprawy zwrotu dotacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji przede wszystkim na wstępie należy podkreślić, iż stosownie do treści art. 233 § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa postępowanie odwoławcze może skończyć się decyzją o umorzeniu postępowania w II instancji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Podstawą umorzenia postępowania odwoławczego będzie w szczególności ustalenie przez organ, że podmiot odwołujący nie posiada przymiotu strony postępowania bądź nastąpiło skuteczne cofnięcie odwołania przez stronę. Jeżeli natomiast organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, to powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie (art. 170 § 1); podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2). Powoływany ostatnio przepis jest wyrazem odformalizowania postępowania podatkowego. Ustawodawca chroni stronę przed nieznajomością właściwości organów. Same też organy podatkowe z urzędu muszą przestrzegać swojej właściwości. Jednocześnie organ ten jest zobowiązany zawiadomić o tej czynności wnoszącego podanie. Ustawa – ordynacja podatkowa (w przeciwieństwie do jednoznacznego brzmienia art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nakazuje aby przekazanie nastąpiło w formie postanowienia) nie ustala w jakiej formie dochodzi do przekazania sprawy organowi właściwemu. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny postępowanie na tym etapie nie jest jeszcze wszczęte więc przekazanie nie może nastąpić postanowieniem. Należy zatem przyjąć w tej sytuacji, że jest to czynność faktyczna o charakterze technicznym. Natomiast z treści art. 168 § 1 wynika, że pod określeniem podania, do których odnosi się wyżej cytowany przepis art. 170 należy także rozumieć żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski wnoszone do organu przez zainteresowany podmiot. Reasumując zatem przedstawione powyżej uwarunkowania należy skonstatować, że niedopuszczalnym było umorzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem Miasta G. od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] roku w sprawie zobowiązania Miasta G. do zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł. Skoro bowiem Kolegium opierając się na normie z art. 211 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw uznało, że uprawnienia organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie przysługują ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego – to na mocy cytowanego art. 170 ordynacji podatkowej zobowiązane było do przekazania tegoż odwołania temu organowi celem jego rozpatrzenia. Natomiast wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest ostatecznym załatwieniem przez organ II instancji danej sprawy i skutkuje wykonalnością decyzji pierwszoinstancyjnej. Również chybione było stanowisko Kolegium o zwrocie akt Marszałkowi Województwa [...] celem przekazania ich do organu właściwego w sprawie. Jak bowiem wykazano wyżej wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze zakończyło dwuinstancyjny tryb postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 127 ordynacji podatkowej. Wniesione przez Miasto G. odwołanie, wobec jego nieprzekazania w trybie w/w art. 170, zainicjowało postępowanie przed Kolegium – jako organem odwoławczym i wydanie rozstrzygnięcia z katalogu zawartego w art. 233 ordynacji podatkowej miało walor ostateczności w danej sprawie. Tym samym nie było już pisma podlegającego przekazaniu do innego organu skoro dana sprawa została zakończona w toku instancyjności postępowania. Z tych też względów Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stwierdził konieczność uchylenia decyzji Kolegium. Ustosunkowując się natomiast do kwestii właściwości organów uprawnionego do rozstrzygania zasadności przedmiotowego odwołania – zdaniem składu orzekającego – kompetencje w tym zakresie przysługują wyłącznie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K.. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych, kolegia są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej, w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należącej do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, a ponadto na zasadach określonych w odrębnych przepisach orzekają w innych sprawach, co zostało dość szeroko wykorzystane. Są one uprawnione w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, a ponadto mają uprawnienia kontrolne i sygnalizacyjne powiązane z orzekaniem. Swoje kompetencje realizują przez działalność orzeczniczą, nie mają charakterystycznych dla organów administracji uprawnień w zakresie planowania, stanowienia powszechnie obowiązujących aktów normatywnych, zaspakajania zbiorowych potrzeb czy egzekwowania obowiązków publicznoprawnych. Są one organami wyższego stopnia w znaczeniu instancyjnym, a nie ustrojowym i pozostają z organami niższego stopnia tylko w stosunkach procesowych. Wskazać należy, że decyzja Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r. wydana została w oparciu o ustawę z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych. Powoływany przez organ I instancji przepis art. 129a stanowił, że przepisy art. 93 i art. 93a stosuje się odpowiednio do dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego; decyzję w sprawie zwrotu dotacji wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa; organem odwoławczym od decyzji jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Podobna regulacja przewidziana została w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, która w art. 190 przesądziła, iż przepisy art. 145 i art. 146 stosuje się odpowiednio do dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Decyzję w sprawie zwrotu dotacji wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Organem odwoławczym od decyzji jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Natomiast powoływana przez Kolegium ustawa z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw mocą art. 1 wprowadziła zmiany w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych; pkt. 65 zmienił dotychczasowe brzmienie działu V tej ustawy stanowiąc, że zgodnie z art. 211 ust. 6 - uprawnienia organu podatkowego określonego w dziale III Ordynacji podatkowej przysługują: 1) instytucji zarządzającej - jako organowi pierwszej instancji; 2) ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego - jako organowi odwoławczemu. Jednakże norma zawarta w art. 20 tejże ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. stanowi, że w odniesieniu do programów i projektów realizowanych w ramach Narodowego Planu Rozwoju, o którym mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju, środków przedakcesyjnych i środków przejściowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie w/w ustawy zmieniającej. Natomiast w zakresie prefinansowania programów i projektów współfinansowanych środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej - także akty wykonawcze wydane na ich podstawie, z wyjątkiem art. 42, art. 43, art. 97 ust. 1 pkt 10, art. 100 ust. 2, art. 120 ust. 3, 3a i 5, art. 124 pkt 9, art. 133 ust. 1 i 2a, art. 137 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 144 ust. 1, art. 148 ust. 1a, art. 157 ust. 8a i 8b i art. 208 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Podkreślenia wymaga okoliczność, że umowa nr [...] z dnia [...] r. określająca warunki i zasady realizacji projektu [...] pt. "[...]– projekt pilotażowy w G." została zawarta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. nr 116, poz. 1206, ze zm.). Zgodnie z powołanym w umowie art. 26 ust. 5 w/w ustawy warunki dofinansowania określa umowa o dofinansowanie projektu, zawarta z beneficjentami przez instytucję zarządzającą programem, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, albo stosowna decyzja. Konstatując przedstawione powyżej uwarunkowania prawne – zdaniem składu orzekającego Sądu – brak było podstaw do zastosowania art. 211 ust. 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. i uznania, że ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego przysługują uprawnienia organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie. Umowa stanowiąca podstawę dofinansowania zawarta została w ramach Narodowego Planu Rozwoju. Nadto ustawodawca w katalogu przepisów stanowiących o dopuszczalności stosowania znowelizowanych regulacji w zakresie prefinansowania programów i projektów współfinansowanych środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej nie wymienił w/w art. 211 ust. 6 określającego zmianę kompetencji organów. Powyższy katalog ma charakter zamknięty, poszczególne artykuły zostały w nim wyliczone enumeratywnie – bez możliwości rozszerzającego ich interpretowania. Na zakończenie odnosząc się do argumentacji Kolegium w zakresie nieprawidłowego określenia przez skarżącego wartości przedmiotu sporu w skardze i wskazanie, że spór nie toczy się o zwrot konkretnej kwoty dotacji, ale o rozstrzygnięcie kwestii, który z organów jest właściwy jako organ II instancji do rozpatrzenia sprawy zwrotu dotacji – skład orzekający nie podzielił powyższego stanowiska. Decyzja Marszałka Województwa [...] dotyczyła zobowiązania Miasta G. do zwrotu dotacji celowej w określonej kwocie pieniężnej. Od tej decyzji rozstrzygającej wniesione zostało odwołanie, w następstwie którego Kolegium wydało decyzję, która stała się przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. W świetle zatem art. 216 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia i stosownie do § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega wpisowi stosunkowemu (w rozpoznawanej sprawie - [...] zł); wiąże się to również z obowiązkiem zasądzenia odpowiedniej opłaty za czynności pełnomocnika – tu: radcy prawnego. Dodatkowo podkreślić należy, iż zakres rozpoznawanej sprawy nie mieści się w żadnym z rodzajów postępowań, taksatywnie wymienionych w § 2 powyższego aktu wykonawczego warunkujących dopuszczalność zastosowania wpisu stałego. Chybionym jest także twierdzenie Kolegium, iż skarga dotyczy sporu, który z organów jest właściwy jako organ II instancji do rozpatrzenia sprawy zwrotu dotacji. Zgodnie bowiem z naczelnymi zasadami procesowymi organy z urzędu przestrzegają swojej właściwości, natomiast spór kompetencyjny może zaistnieć wyłącznie pomiędzy organami, a nie miedzy stroną postępowania o organem. Spór taki zatem mógłby powstać gdyby Kolegium przekazało w trybie wspominanego art. 170 ordynacji podatkowej odwołanie Miasta G. Ministrowi Rozwoju Regionalnego, a ten uznałby się za niewłaściwy. Wówczas zaistniałaby przesłanka do wydania przez Sąd rozstrzygnięcia na mocy art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując wskazane uchybienia Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił. Stosownie do art. 200, art. 205 § 1 i 3, art. 209 cyt. ustawy oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zasądzono kwotę [...] zł ([...]zł – wpis sądowy, [...] zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa i [...] zł – koszt zastępstwa procesowego jednego pełnomocnika) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.