III SA/Gl 70/07

Gliwice 5 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. [...]r. do tut. Sądu wpłynęła skarga Spółki S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...]. Skarga została podpisana przez adw. R. R., umocowanego do reprezentacji spółki pełnomocnictwem z [...]r., dołączonym do skargi. Pełnomocnictwo to zostało podpisane przez C. Ś. (członka zarządu) i upoważniało adw. R. R. do samodzielnego reprezentowania skarżącej min. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Do skargi dołączono odpis pełny z rejestru przedsiębiorców nr KRS: [...], stan na dzień [...]r., z którego wynikało, że uprawnionymi do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych oraz do podpisywania w imieniu spółki uprawnieni są: prezes zarządu jednoosobowo lub dwaj członkowie zarządu łącznie. W związku z tym [...]r. wezwano pełnomocnika skarżącej adw. R. R. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi podpisanego przez osobę lub osoby upoważnione do składania oświadczeń w imieniu skarżącej zgodnie z KRS. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała w terminie pismo, wraz odpisem takiego samego pełnomocnictwa, jakie dołączono do skargi, tj. podpisanego przez członka zarządu C. Ś.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zmian – zwanej dalej p.p.s.a.) dzieli pisma procesowe na zwykłe i kwalifikowane. Pismo procesowe zwykłe musi odpowiadać wymaganiom formalnym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a., Art. 46 § 1 p.p.s.a. stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. § 2. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt. § 3. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. § 4. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Pisma kwalifikowane natomiast mają szczególne oznaczenie, a osnowa ich wniosków i oświadczeń jest w sposób szczególny określona przez ustawę. Do takich pism należy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a jej wymogi określa art. 57 p.p.s.a., który stanowi, iż skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać; 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z przepisu tego wynika, że skarga powinna czynić zadość wymogom pisma procesowego przewidzianym w art. 46 oraz art. 57 p.p.s.a. Gdy pismo składane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zachowuje wskazanych wyżej wymogów, wzywa się stronę na mocy art. 49 p.p.s.a. o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jak wynika z powyższych przepisów skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, poza innymi wymogami musi być podpisana przez osobę uprawnioną do jej wniesienia w imieniu spółki. W niniejszym przypadku skargę wniósł adw. R. R., który zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. dołączył stosowne pełnomocnictwo, które stanowiło załącznik do skargi. Brak stosownego pełnomocnictwa kwalifikowany jest, jako brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu na mocy art. wskazanego art. 49 p.p.s.a. Wskazane pełnomocnictwo uprawniające do działania w imieniu skarżącej udzielone zostało przez C. Ś. – członka zarządu. -Z dołączonego do skargi odpisu KRS wynikało, że uprawnionymi do podejmowania czynności w imieniu spółki są: prezes zarządu lub dwóch członków zarządu łącznie. W związku z czym prawidłowe umocowanie do działania w imieniu spółki powinno zawierać podpis prezesa zarządu bądź dwóch członków zarządu łącznie. Z uwagi na brak wymaganych podpisów pod pełnomocnictwem wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia tych braków. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych (...) " gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. – 2004.04.05 postanow. WSA II SA/Wr 1225/01ONSAiWSA 2004/3/53). Tymczasem pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie nadesłał takie samo pełnomocnictwo, jakie zostało dołączone do skargi, a które stanowiło podstawę do wezwania. W takim wypadku uznać należało, iż braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a adw. R. R. nie został skutecznie umocowany do wniesienia skargi w imieniu skarżącej. Konsekwencją tego jest uznanie, iż skarga podpisana przez pełnomocnika, była podpisana przez osobę nieuprawnioną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 czerwca 2005 r. stwierdził, (...) " skarga do sądu administracyjnego powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania podatnika, ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. W przeciwnym razie skarga dotknięta jest brakiem formalnym, uzasadniającym jej odrzucenie." (...) ( 2005.06.23 wyrok NSA W-wa, FSK 2640/04; M.Podat. 2005/7/2). Podstawę prawną odrzucenia skargi wniesionej do sądu w sytuacji, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Paragraf 3 tego przepisu przewiduje, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało postanowić o odrzuceniu skargi.