III SA/Gl 735/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na skutek wniosku L. K. z dnia [...] r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2021 r. uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2021 r. o sygn. akt III SA/Gl 735/21 w ten sposób, że po słowach uchyla zaskarżoną decyzję wpisać i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w D. z [...]nr [...]odmawiającą L. K. (dalej określanemu jako skarżący) wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. W skardze na tą decyzje pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w D. nr [...]z [...]r. W wyroku z 7 września 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 735/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił jedynie decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i orzekła o kosztach postępowania.. Nie orzekł o żądaniu dotyczącym decyzji organu pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącego pismem z 12 października 2021r. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez zamieszenie w nim rozstrzygnięcia dotyczącego żądania uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej Komendanta Miejskiego Policji w D. Rozpoznając wniosek o uzupełnienie wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej określanej skrótem P.p.s.a.), strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Postępowanie prowadzone w trybie art. 157 P.p.s.a. jest zatem postępowaniem rektyfikacyjnym, jego celem nie jest uruchomienie nowego postępowania sądowego lecz jedynie uzupełnienie rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu sądowym uruchomionym skargą lub wnioskiem w sprawie sądowoadministracyjnej. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, Wyd. 3, s. 648 i nast.). Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga była na ten akt bezzasadna; natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. Na wzajemne relacje pomiędzy uprawnieniami procesowymi strony skarżącej do żądania objęcia zakresem orzekania aktów lub czynności wydanych w granicach sprawy, a kompetencjami sądu administracyjnego w tym zakresie zwrócił uwagę Z. Kmieciak w glosie do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 października 2004 r., II SA/Ka 2352/02 (opubl. OSP 2007, Nr 3, poz. 25). Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. W rozpatrywanej sprawie zaistniał wyłącznie pierwsza z hipotez, skoro w sentencji wyroku z dnia z 7 września 2021 r. ,nie orzekając w przedmiocie uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji w D. sąd nie orzekł o całości żądania skargi. W świetle art. 135 P.p.s.a sąd rozpoznając sprawę stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczony przepis uprawnia zatem sąd do orzekania nie tylko w kwestii legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, ale także w kwestii legalności poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w D. z [...] r. o ile uzna, ze zaistniały określone w tym przepisie przesłanki. Zarówno zaskarżona decyzji, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały obarczone tą samą wada – błędną wykładnią, a w konsekwencji błędnym zastosowaniem art. 115 a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. 2011 r. nr 287 poz. 1687 ze zm.). Wszystkie wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2021r. zachowują swą aktualność w odniesieniu do decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności Sąd podziela stanowisko reprezentowane w licznych orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych wskazujące, że regulację ukształtowaną w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej uznać należy za przypadek tzw. wtórnej niekonstytucyjności. (por. m.in. wyroku WSA w Rzeszowie z 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/ Rz 273/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Go 203/21, wyrok WSA w Opolu z 1 kwietnia 2021 roku sygn. akt II SA/Op 66/21dostępne w CBOSA). Nadto w orzecznictwie i doktrynie, słusznie uznaje się, że w sytuacji wystąpienia na etapie stosowania prawa tzw. oczywistej niekonstytucyjności, to podobnie jak w przypadku wtórnej niekonstytucyjności, nie ma potrzeby zadawania TK pytania prawnego. Sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy (ustawy i Konstytucji) dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne. W takim przypadku sąd może nie zastosować przepisu ustawy, odwołując się do reguły lex superior derogat legi inferiori, i może sięgnąć po przepisy Konstytucji, pod warunkiem, że są to przepisy samowykonalne, tzn. takie, z których można skonstruować normę prawną. W ocenie Sądu przedstawione normy Konstytucyjne oraz jednoznaczna – będąca poza sporem – zakresowa moc wyroku TK z 30 października 2018 r. uzasadnia taką konstatację. Dlatego zasadnym jest uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w związku z art. 135 P.p.s.a także decyzji organu pierwszej instancji. Wpłynie to również na przyspieszenie prawidłowego załatwienia sprawy. Sąd nie przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za postępowanie w przedmiocie uzupełnienia wyroku, bowiem brak jest ku temu stosowanej normy prawnej. Koszty te ujęte są w przyznanym już pełnomocnikowi wynagrodzeniu za prowadzenie sprawy w postępowaniu przed WSA w Gliwicach.