III SA/Gl 78/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Golat, Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną tutaj decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...]r. nr [...] określającą "A" Sp. z o.o. w Z. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w wysokości [...] zł, powołując się przy tym na art. 233 § 1 pkt. 1 i art. 13 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), a także na przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Decyzję tę spółka "A" zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 8 pkt. 2, art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 19 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe, które zostało podjęte kolejnym postanowieniem z 2 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu w sprawie C 502/07 orzekł: 1) Wspólny system podatku VAT, w kształcie określonym w art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, oraz w art. 2 i 10 ust. 1 lit. a) i ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie przewidziało w swym ustawodawstwie sankcję administracyjną, która może być nakładana na podatników podatku od wartości dodanej, taką jak 'dodatkowe zobowiązanie podatkowe' przewidziane w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 2) Przepisy, takie jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie stanowią specjalnych środków stanowiących odstępstwo, mających na celu zapobieganie niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikaniu opodatkowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami. 3) Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami, nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu w mocy przepisów, takich jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Ponadto wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008 r., I FSK 183/07 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał następującej wykładni prawa: W przypadku gdy podatnik wykazał w deklaracji za dany okres rozliczeniowy kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) może nastąpić jedynie w ramach decyzji określającej jednocześnie kwotę zwrotu podatku w prawidłowej wysokości. W rozpoznawanej sprawie ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) nastąpiło w ramach decyzji określającej "A" Sp. z o.o. w Z. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Przechodząc do zasadniczego zagadnienia, które jest sporne w tej sprawie należy przypomnieć, że według art. 86 ust. 1 obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy usługa wykonana na rzecz strony skarżącej przez J.D. polegająca na wykonaniu zdjęć z lotu ptaka wysypiska śmieci i zakładu oraz wykonanie zdjęć do filmu, udokumentowana fakturami VAT: kwota netto [...] zł, podatek VAT [...] zł oraz kwota netto [...] zł, podatek VAT [...] zł została wykorzystana do wykonywania czynności opodatkowanych. Bezspornym jest, że spółka "A" z siedzibą w Z., będąca zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wywozu śmieci i odpadów, unieszkodliwiania odpadów i ich przetwarzania, a odpady przekazywały spółce, między innymi gminy J., L. i S. Zdjęcia z lotu ptaka wysypiska śmieci i zakładu prowadzonego przez spółkę oraz zdjęcia do filmu zostały wykorzystane do działalności informacyjnej o usługach przez nią świadczonych, a na skutek akcji informacyjnej zwiększył się obrót w związku z tym, że wzrosły ilości przekazywanych spółce odpadów. W deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2004 r. Spółka "A" nie wykazała sprzedaży usług zwolnionych od podatku (art. 43 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT), w tym usług w zakresie edukacji (poz. 7 Załącznika nr 4, symbol PKWiU - ex 80). Istotną zasadą dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego jest istnienie związku tego podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Chodzi tutaj o czynności wskazane w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku spółki "A" - o odpłatne świadczenie usług w zakresie wywozu śmieci i odpadów, unieszkodliwiania odpadów i ich przetwarzania. Podatek naliczony podlega odliczeniu, gdy towary lub usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych w sposób bezpośredni, a tym samym bezsporny. W przypadku spółki "A", bezspornym jest, że usługa nabyta od J.D. została wykorzystana do czynności opodatkowanych w sposób bezpośredni, co oznacza, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur od podatku należnego w miesiącu grudniu 2004 r. Zaskarżona tutaj ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w K. została zatem wydana z naruszeniem art. 86 ust. 1 i art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wobec naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w trybie art. 152 tej ustawy.