III SA/Gl 83/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: sprostować z urzędu wyrok z 27 sierpnia 2013 r. w ten sposób, że na stronach od 2 do 6 uzasadnienia wyroku w nagłówku oznaczenia sygnatury "III SA/GL 202/12" zastąpić oznaczeniem "III SA/GL 83/13". Wyrokiem z 27 sierpnia 2013 r. tutejszy Sąd oddalił skargę na interpretację indywidualną z dnia [...] r. nr [...] Ministra Finansów, w której organ stwierdził, że stanowisko podatniczki A. R. przedstawione we wniosku z dnia [...] r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług, a w szczególności możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego w tym podatku od lipca 2012 r. jest nieprawidłowe. Na stronach 2 do 6 uzasadnienia w nagłówku oznaczenia sygnatury wpisano "III SA/GL 202/12" zamiast "III SA/GL 83/13". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w orzeczeniu błędnego oznaczenia sygnatury stanowi oczywistą omyłkę. Nadto niniejsze sprostowanie jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a.