III SA/Gl 855/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] wymierzającą przedsiębiorstwu "A" Sp. z o.o. w B. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł. za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Podstawą tego rozstrzygnięcia był następujący stan sprawy: W dniu [...] r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w Restauracji "[...] " w B. , w której działalność gospodarczą prowadzi K. S. ("B" ) i urządzane są gry na automacie KOJOT MULTIGAME nr [...] . Automat poddano kontroli stwierdzając, że urządzenie to umożliwia prowadzenie gier w celach komercyjnych i gry mają charakter losowy. Jednocześnie stwierdzono, że urządzanie gier hazardowych ma miejsce w lokalu niebędącym kasynem i bez koncesji na prowadzenie kasyna gry w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) a nad wejściem umieszczona jest reklama świetlna "[...] " Przeprowadzony przez kontrolujących eksperyment (gra kontrolna) pokazał, że automat umożliwia rozegranie kilkunastu gier, w tym JOKER AREA, JOKER 81 i JOKER 27. Podczas eksperymentu rozegrano grę JOKER 27. Rozpoczęcie gry następuje po zakredytowaniu urządzenia kwotą 10 zł; w zamian grający uzyskuje 100 punktów kredytowych. Uruchomienie gry następuje poprzez naciśnięcie przycisku "START DOLICZYĆ", po czym na monitorze pojawiają się trzy bębny (kolumny z symbolami), które zatrzymują się samoczynnie, bez ingerencji gracza; prędkość obrotu uniemożliwia identyfikację symboli. Gra automatyczna toczy się bez jakiegokolwiek udziału grającego. Grający rozegrali taką grę, uzyskując na liczniku "CREDIT" 50 kredytów, a po naciśnięciu przycisku wypłata automat wypłacił wygrana w kwocie 5 zł. Automat został umieszczony w lokalu odpłatnie przez Spółkę ""A" " na podstawie umowy najmu 6m2 powierzchni podpisanej [...] r. Ustalenia z przebiegu kontroli oraz przebiegu gry (eksperymentu) organ zawarł w protokole z dnia [...] r. nr [...] . Postanowieniem z [...] r. organ celny wszczął postępowanie wobec "A" Sp. z o.o. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automacie KOJOT MULTIGAME, poza kasynem gry. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył przedsiębiorstwu "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł. za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W uzasadnieniu organ, powołując m.in. przepisy art. 2 ust. 3, a także art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz.1540, w skrócie ugh) wskazał, że na podstawie zebranych w sprawie dowodów, w tym eksperymentu, gry na skontrolowanym automacie mają charakter losowy i urządzane są w celach komercyjnych, a przy tym urządzenie KOJOT MULTIGAME jest automatem do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Automat w lokalu jest własnością spółki "A" , która jest urządzającym gry na przedmiotowym automacie w lokalu, który nie jest kasynem gry. Działalność taka podlega karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł na podstawie wskazanych wyżej przepisów. W odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, spółka podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego, art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ugh poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że urządzanie gier na w/w urządzeniu może naruszać przepisy tej ustawy w sytuacji, gdy art. 14 ust. 1 ugh, jako uznany za niezgodny z art. 1 punkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm., dalej zwana w skrócie dyrektywa 98/34/WE) nie może być stosowany w stosunku do osób fizycznych i prawnych, a przepis art. 6 ust. 1 ugh ma taki sam charakter, oba stanowią normy dopełniające podstawy wymierzania sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ugh); oraz art. 2 ust. 6 ugh poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku decyzji Ministra Finansów rozstrzygającej, czy gry na przedmiotowym urządzeniu są grami na automacie w rozumieniu ustawy; Równocześnie zwrócił uwagę na możliwość odpowiedzialności karnej organu celnego za czyn zabroniony polegający na przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, a to poprzez podjęcie próby ukarania strony za prowadzenie całkowicie legalnej działalności gospodarczej. Uzasadniając zgłoszone zarzuty spółka wskazała, że konsekwencją braku prawidłowego wszczęcia postępowania powinna być prawna bezskuteczność wszelkich późniejszych czynności organu. Uzasadnienie odwołania stanowiło rozwiniecie zarzutów z przywołaniem wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. C-213/11 Fortuna i inni), że przepis tego rodzaju jak art. 14 ust.1 ugh faktycznie zabraniający, między innym, urządzania gier na automatach poza kasynem gry, jest "przepisem technicznym" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. , ostatnio zamienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 363, 5. 81). Wobec braku obligatoryjnej notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej, w chwili obecnej przywołany na wstępie zakaz, ujęty w art. 14 ust. 1 ugh nie może być stosowany w polskim systemie prawnym. Podobny pogląd TSUE przedstawił w wyrokach w sprawie C-65/05 czy C-20/05. Odwołała się również do orzecznictwa Sądu Najwyższego (postanowienie z 27.11.2014 r., sygn. akt II KK 55/14) czy licznych wyroków sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu administracyjnego. Dalej podniosłą, że rozstrzygnięcie o tym, czy określona gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy należy do wyłącznej kompetencji Ministra Finansów i powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Organy celne nie mają natomiast w tym zakresie żadnego umocowania, gdyż ustawa nie zawiera żadnego dotyczącego ich przepisu, choćby zbliżonego do art. 2 ust. 7 ugh. Zatem rozstrzygnięcie organu o rzekomo hazardowym charakterze gier na spornym urządzeniu było niedopuszczalne. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. wymierzającą przedsiębiorstwu "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł. za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W motywach decyzji organ przywołał m.in. przepisy art. 2 ust. 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 ust. 1 ugh wskazując, że przy wymierzaniu kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh istotne jest stwierdzenie, że dane urządzenie umożliwia grę na automacie w rozumieniu przepisów w/w ustawy oraz ustalenie osoby urządzającej gry poza kasynem gry. W ocenie organu czynności dokonane w trakcie kontroli pozwoliły ustalić i stwierdzić, że gry na urządzeniu KOJOT MULTIGAME mają charakter losowy a wynik gry nie jest zależny od umiejętności i sprawności grającego i jest nieprzewidywalny dla grającego, ale daje możliwość wygranej pieniężnej. Dowodzi to, że urządzenie jest automatem do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a oferowane gry spełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 3 ugh. Oględziny automatu pokazały, że znajduje się na nim informacja o właścicielu, którym jest "A" Sp. z o. o. W tym stanie rzeczy podmiotem, który dokonał czynności związanych ze zorganizowaniem i urządzaniem gier na automacie jest jego właściciel. Spółka ustalenie tego nie kwestionowała. Nie dysponowała także koncesją ani poświadczeniem rejestracji dla automatu. W tej sytuacji, poczynione ustalenia, uzasadniały nałożenie na spółkę "A" kary pieniężnej w kwocie 12 000,00 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ prawa Unii Europejskiej w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. sygn. akt C-213/11 organ zauważył, że TSUE nie kwestionował w w/w wyroku ustawy o grach hazardowych, ani nie stwierdził, aby przepisy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych były przepisami technicznymi i wymagały notyfikacji w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34. Obowiązują, więc one nadal w polskim systemie prawnym. Trybunał uznał jedynie, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogłyby powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne", w przypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości i/lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowy. Dodatkowo wyrok TSUE nie porusza kwestii przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji, gdyż dotyczy przepisów przejściowych, które w sprawie nie były stosowane. Nadto TSUE nie przesądził o technicznym charakterze rozważanych przepisów, ale wskazał jedynie na taką możliwość w przypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. W ocenie Dyrektora Izby Celnej norma prawna zawarta w art. 89 ugh nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż z racji materii, jaką reguluje, tj. kwestie odpowiedzialności finansowej za działanie niezgodne z przepisami ustawy, nie wprowadza istotnych warunków mających wpływ na właściwości czy też sprzedaż produktu, jakim jest automat o niskich wygranych. Pogląd ten znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 25 listopada 2015 r. sygn.. akt II GSK 183/14 czy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/14. .Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 6 i 7 ugh Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że ustawa o grach hazardowych wprowadza definicje poszczególnych gier czy zakładów wzajemnych, które wskazują cechy je charakteryzujące. Normy prawne wskazują, zatem, jakie cechy danej gry na automatach pozwalają je zakwalifikować, jako gry w rozumieniu ustawy i to do organu prowadzącego postępowanie należy ustalenie, czy urządzenie jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Organy w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie art. 89 i art. 90 ugh posiadają, więc autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia stronie kary za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry; w ramach tych ustaleń mają prawo dokonać samodzielnej oceny charakteru gry. W skardze spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 ugh poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organizowanie gier na przedmiotowym urządzeniu może naruszać przepisy ustawy w sytuacji, gdy przepis art. 14 ust. 1 ugh, jako uznany wprost za "techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE nie może być stosowany przez organy władzy publicznej w stosunku zarówno do osób fizycznych, jak i prawnych; przepisy ten stanowi normę dopełniającą podstawę wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt.2, ust. 2 pkt. 2; 2. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, jako podstawy prawnej wymierzenia kary pieniężnej, w sytuacji, kiedy norma ta skierowana jest do podmiotów mających koncesję na prowadzenie kasyna a sprawa winna być rozstrzygana w świetle dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Uzasadnienie skargi, która w istocie powiela zarzuty odwołania stanowi rozwiniecie przedstawionej już argumentacji, co do konsekwencji braku notyfikacji mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych. Nadto wiążąco o technicznych aspektach działania automatów do gier wypowiadać się może jedynie Minister Finansów wydając stosowną decyzję. W konsekwencji, skoro automatu do gier nigdy nie poddano tego rodzaju specjalistycznemu badaniu sprawdzającemu, to twierdzenia organu celnego, iż działa on nieprawidłowo, są nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie akcentując, że znalazło ono pełne potwierdzenie w uchwale NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest nałożenie na Spółkę kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem. Podstawę prawną działania organów stanowi dyspozycja art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540; dalej zwana skrócie: ugh). Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, zdefiniowanym w art. 4 ust. 1a tej ustawy. Stosownie do art. 90 ust. 1 ugh. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (art. 90 ust. 1 ugh). Grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 ugh) i grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 ugh). Zatem rozstrzygnięcie sporu zaistniałego w sprawie zależy od ustalenia, czy kontrolowane urządzenie (nazywane przez stronę skarżącą symulatorem do gier zręcznościowych) umożliwiało grę na automatach w rozumieniu ustawy. Zasadnie, zatem organ badał, jaki charakter maja gry na automacie i w tym celu przeprowadził eksperyment, który potwierdził, że organizowane są w celach komercyjnych, maja charakter losowy i dają możliwość wygranej w postaci wypłaty gotówki. Nie ma wątpliwości, że organizowanie gier na automatach jest nastawione na zysk związany z uzyskaniem korzyści ze świadczeń pieniężnych osób uczestniczących w grze (odpłatność za grę). Natomiast wygrana w grze jest wygraną pieniężna, co jest charakterystyczne dla gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh. Nadto wbrew twierdzeniu Spółki – gra na badanym urządzeniu ma "charakter losowy", nie zaś zręcznościowy, ponieważ wygrana punktowa nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych. Świadczy o tym udostępniana grającym gra JOKER 24. Dyrektor Izby Celnej ustalił, że w niebędącym kasynem lokalu Restauracja "[...] " w B. urządzane były gry m.in. na automacie KOJOT MULTIGAME, a urządzającym gry była Spółka, która nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani innego zezwolenia wymaganego ustawą. Przeprowadzony na spornym automacie eksperyment wykazał, że urządzane na nim gry spełniające przesłanki art. 2 ust. 3 ugh. Gry miały charakter losowy i cel komercyjny, co potwierdzają ustalenia zawarte m.in. w protokole kontroli. Wynika z nich, że automat oferuje 18 gier, w tym typu JOKER. Przeprowadzony eksperyment pokazał, że rozpoczęcie gry jest odpłatne. Prędkość obrotu wprawionych w ruch przez grającego bębnów z symbolami uniemożliwia identyfikację symboli i grający nie ma wpływu na ich układ. Gry uruchamiają się i zatrzymują samoczynnie, bez jakiegokolwiek udziału grającego, a sekwencja symboli po zatrzymaniu bębnów ma charakter losowy. Spółka w skardze nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, ale ich ocenę prawną, wskazując na brak podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej. Rozstrzygając sporne kwestie w pierwszej kolejności rozważyć należy czy z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 6 i 7 ugh podmiotem wyłącznie uprawnionym do rozstrzygania charakteru gry urządzanej na konkretnym automacie jest Minister Finansów, a ustalenia dokonane samodzielne przez organy celne są niewystarczające. W ocenie Sądu, w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, zgodnie z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Materiał ten w sposób wystarczający potwierdził losowy charakter gier urządzanych na spornym automacie, wykluczając jego zręcznościowy charakter. W toku postępowania organ przeanalizował i rozważył, w powiązaniu z pozostałymi dowodami, m.in. przeprowadzony eksperyment. Kierując się regułą swobodnej oceny dowodów przyjął, że przedmiotowy w sprawie automat zezwala na gry o charakterze komercyjnym (możliwość gry występuje dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych) i losowym, bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności (umiejętności gracza). Stanowisko to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela. Przypomnieć należy, że w wyniku przeprowadzonego eksperymentu ustalono, że wyniki gry na przedmiotowym urządzeniu uzależnione są wyłącznie od przypadku, bowiem grający nie decyduje o wyniku gry - układzie samoczynnie zatrzymujących się ikon lub kart z symbolami (JOKER), co oznacza losowość. Ponadto stwierdzono, że udział w grach jest odpłatny, co wyczerpuje przesłanki z art. 2 ust. 3 ugh i daje możliwość wygranej pieniężnej. Mając, zatem na uwadze dokonane w toku postępowania ustalenia i powołane przepisy organy prawidłowo przyjęły, że stan faktyczny sprawy podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh. Nadmienić trzeba, że powyższy pogląd znalazł pełne potwierdzenie w abstrakcyjnej uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. NSA wyraził w niej pogląd, że: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.). Zaakcentować trzeba, że przywołana uchwała, ma moc wiążącą na podstawie art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwana w skrócie ppsa). Oznacza to, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki, więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skoro, zatem za urządzającego gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh uznana powinna zostać osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry, a taki stan rzeczy został w przedmiotowej sprawie bezspornie wykazano w odniesieniu do skarżącej, tym samym zasadnie organy stwierdziły, że za urządzającą gry na automatach poza kasynem gry należy uznać Spółkę "A" – właściciela urządzenia. Dyrektor Izby Celnej przeprowadził w tym kierunku postępowanie w sposób wyczerpujący i przekonująco odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą. Sąd zaprezentowane przez organ stanowisko i jego argumentację podziela. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł procesowych postępowania administracyjnego. Poza tym należy zaakcentować, że w dniu 13 października 2016 r. zapadł wyrok w sprawie C-303/15, w którym TSUE orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Ponieważ ustalenia dowodowe w przedmiotowej sprawie nie były sporne, a spór dotyczył zasadności zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, w świetle przywołanej uchwały nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ zasadnie nałożył na Spółkę karę pieniężną za urządzanie gier na automacie o niskich wygranych, bez koncesji, poza kasynem gry w wysokości 12 000 zł od automatu. Nie ma już wątpliwości, że zastosowany przepis nie jest techniczny, nie wymagał notyfikacji i powinien być stosowany, a nie art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił.