III SA/Gl 879/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. sp. k. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej pismem z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Strona skarżąca – "A" sp. z o.o. sp. k. w W. (zwana dalej Spółką lub "A") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...], która to wymierzono Spółce karę pieniężną z tytułu urządzenia gier na automacie poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje żądanie Spółka stwierdziła, że w skardze szczegółowo uzasadniła zarzuty naruszenia prawa materialnego, którego dopuściły się organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje, a jej zdaniem nie do pogodzenia z zasadą państwa prawnego byłoby wykonywanie decyzji obarczonych rażącymi wadami, zwłaszcza, gdy ich wykonanie oznacza bezpośrednio niekorzystne dla obywatela skutki finansowe. "A" podniosła, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji jest zasadne gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej Spółce znacznej szkody, albowiem wykonanie zaskarżonych decyzji wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji spornej kwoty kary pieniężnej w znacznej wysokości. Spółka stwierdziła, że prowadzi kilkanaście analogicznych postępowań w skali Polski, co w przypadku wykonania kwestionowanych decyzji oznaczałoby niechybnie znaczną stratę finansową dla Strony skarżącej, która z uwagi na specyfikę prowadzenia działalności i związaną z nią konieczność częstego wypłacania (zazwyczaj nagle) wygranych dla graczy, wymaga dysponowania na bieżąco środkami pieniężnymi. Wyjaśniła, że musi regulować bieżące zobowiązania, w tym wobec podmiotów świadczących usługi serwisowe, a jakikolwiek przestój w płatnościach oznaczałby automatycznie brak możliwości kontynuowania działalności, a co za tym idzie uzyskiwania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). Sąd stanął na stanowisku, iż takie okoliczności nie zostały przez Spółkę, w rozpoznawanej sprawie wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy P.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Nadto wskazać trzeba, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Podkreślić należy również, iż sytuacja finansowa Spółki nie została w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić jakie aktualnie Spółka osiąga dochody i jaki poniosłaby uszczerbek w wyniku ewentualnego egzekwowania przez organ określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniędzy może wyrządzić Stronie skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.