III SA/Gl 929/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8. poz. 60 ze zm.), art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą P.H.U.P. "A" spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ustalił na wstępie, że w deklaracji VAT 7 za [...] r. Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. Tymczasem decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., powołując się m.in. na art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...] zł. W trakcie kontroli podatkowej stwierdził nieprawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług za [...] r. polegające na tym, ze Spółka w rozliczeniu uwzględniła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc z [...] r. w wysokości [...] zł. Ponieważ rozliczenie podatku w listopadzie było wadliwe Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił Spółce za ten okres zobowiązanie w podatku od towarów i usług podlegające wpłacie do urzędu skarbowego w prawidłowej wysokości [...] zł. I tym samym rozlicznie za grudzień musiało zostać skorygowane o nieprawidłowo uwzględnioną nadwyżkę podatku z [...] r. W łącznym odwołaniu od decyzji organu I instancji Pełnomocnik Spółki, zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego domagał się ich uchylenia w całości oraz umorzenia postępowania albo ich uchylenia i przekazania spraw do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę decyzji poprzez przyjęcie, iż podatnik prowadził księgi rachunkowe nierzetelnie w zakresie ewidencjonowania transakcji z "B" sp. z o.o. i nie miał prawa do rozliczenia podatku VAT m.in. z tytułu wystawionej przez ten podmiot faktury VAT nr [...] z dnia [...] r., dokumentującej zakup usług transportowych, albowiem nie stanowiły one rzeczywistych operacji gospodarczych, - naruszenie przepisów prawa podatkowego art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług wynikających m.in. z ww. faktury wystawionej przez "B" sp. z o.o., albowiem nie stanowiła ona rzeczywistej operacji gospodarczej, tj. cyt.: "poprzez błędną wykładnię i przez niewłaściwe zastosowanie stanowiące konsekwencję błędnego ustalenia stanu faktycznego opisanego w pkt 1", - naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 125, art. 130 § 3, art. 173 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193, art. 210 § 1 i 4 oraz art. 292 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez: fakt, iż ustalenia dokonane przez organ kontroli są sprzeczne ze stanem faktycznym oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym; rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony; naruszenie zasady in dubio pro fisco; oraz oparcie ustaleń faktycznych na protokole kontroli, który został doręczony stronie z naruszeniem art. 64 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych ustaw, co stanowi naruszenie art. 120 i art. 284 b § 4 ww. ustawy oraz art. 7 Konstytucji. Ponadto zaskarżono postanowienia wydane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w toku postępowania, a mianowicie: - z dnia [...] r. nr [...], w którym odmówiono dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadka T.L., gdy tymczasem wniosek podatnika o przesłuchanie dotyczył świadka P.B. Świadek T.L. był przesłuchany, natomiast nie przesłuchano świadka P.B. A zatem nie wydano postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanego przez podatnika świadka P.B., czym naruszono art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej; - z dnia [...] r. [...], w którym odmówiono przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez podatnika, czym naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu określoną w art. 123 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 197 Ordynacji podatkowej; - z dnia [...] r. [...], w którym odmówiono przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka L.C., czym naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu określoną w art. 123 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 190 Ordynacji podatkowej; - z dnia [...] r. [...], w którym odmówiono przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania świadka M.S., czym naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu określoną w art. 123 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 190 Ordynacji podatkowej; - z dnia [...] r. [...], w którym odmówiono wyłączenia inspektora kontroli skarbowej L.B. od udziału w postępowaniu, czym naruszono zasadę zaufania do organu podatkowego, wynikającą z art. 121 § 1 i art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej, albowiem nie wyłączono od prowadzenia sprawy pracownika organu podatkowego, który przejawiał wobec reprezentanta podatnika osobiste uprzedzenia i który utrudniał mu udział w postępowaniu. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, po rozpatrzeniu wniosków zawartych w odwołaniu, postanowieniami z dnia [...] r. nr [...] włączył do akt sprawy kserokopie dokumentów załączonych do odwołania oraz odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków: P.B., G.K. i B.S. na okoliczność ustalenia rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, udokumentowanych m.in. sporną fakturą a także powołania biegłego do spraw rachunkowości oraz z zakresu kryminalistyki i zabezpieczenia dowodów na nośnikach elektronicznych, przedstawiając stanowisko w ww. kwestiach w uzasadnieniu postanowień. Następnie zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, a w uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., a dotyczącej podatku od towarów i usług za [...] r., w której w miejsce zadeklarowanej przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł., określono podatniczce zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, podlegające wpłacie do urzędu skarbowego. Dlatego w kolejnym okresie obliczeniowym należało z rozliczenia wyeliminować nieprawidłowo uwzględniona nadwyżkę podatku naliczonego z [...] r. Podkreślił, że w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji dotyczącej podatku od towarów i usług za [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzja z dnia [...] r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. W skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego P.H.U.P. "A" spółka z o.o. z siedziba w Z. domagając się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zarzucił jej; naruszenie prawa podatnika do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niezapoznanie skarżącej z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, tj. naruszenia art. 123 1 i art. 200 1 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na wydaniu postanowień w przedmiocie wniosków dowodowych strony już po wyznaczeniu jej terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; takie działanie nie wzbudzało zaufania podatnika do organów podatkowych; naruszenie przepisów prawa podatkowego art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług wynikających m.in. z ww. faktury wystawionej przez "B" sp. z o.o., albowiem nie stanowiła ona rzeczywistej operacji gospodarczej, tj. cyt.: "poprzez błędną wykładnię i przez niewłaściwe zastosowanie stanowiące konsekwencję błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż podatnik prowadził księgi rachunkowe nierzetelnie w zakresie ewidencjonowania transakcji z "B" sp. z o.o. i nie miał prawa do rozliczenia podatku VAT m.in. z tytułu wystawionej przez ten podmiot faktury VAT nr [...] z dnia [...] r., dokumentującej zakup usług transportowych, albowiem nie stanowiły one rzeczywistych operacji gospodarczych; naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 125, art. 130 § 3, art. 173 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193, art. 210 § 1 i 4 oraz art. 292 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez: fakt, iż ustalenia dokonane przez organ kontroli są sprzeczne ze stanem faktycznym oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym; rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony; naruszenie zasady in dubio pro fisco; oraz oparcie ustaleń faktycznych na protokole kontroli, który został doręczony stronie z naruszeniem art. 64 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych ustaw, co stanowi naruszenie art. 120 i art. 284 b § 4 ww. ustawy oraz art. 7 Konstytucji. Ponadto skarżąca domagała się przeprowadzenia mediacji. Uzasadniając swoje zarzuty przede wszystkim podkreśliła powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych, iż zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym jest instytucją procesową gwarantującą stronie kontrolę już poczynionych ustaleń, zgromadzonych dowodów i często ostatnią możliwość zgłoszenia dalszych wniosków dowodowych. Tymczasem organ odwoławczy po otrzymaniu odwołań wyznaczył stronie [...] r. 7 dniowy termin i do [...] r. nie poinformował jej o sposobie załatwienia złożonych w sprawie wniosków dowodowych. Tym samym uniemożliwił złożenie wniosku o wyłączenie organu II instancji o rozpoznania sprawy na podstawie art. 130 Ordynacji podatkowej. Dalej zauważył, że odmawiając dopuszczenia wnioskowanych przez stronę dowodów organ odwoławczy jednocześnie stwierdził, ze już zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że "B" sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie usług wskazanych w zakwestionowanych fakturach. Tak sformułowany wniosek, zdaniem skarżącej Spółki świadczy o braku prowadzenia przez organy podatkowe postępowania zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia tej kwestii, świadczy o przyjęciu z góry założonej tezy. Dalej, uzasadniając pozostałe zarzuty procesowe oraz zarzut naruszenia prawa materialnego skarżąca podtrzymała argumentacje przytoczoną już w uzasadnieniu odwołania. Podkreśliła, że G.K. nie jest pracownikiem Spółki, nie odmówiono wiarygodności jego zeznaniom, zatem nie można mówić, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wykonanie usług. Nadto "B", jak wynika z numeracji jej faktur, wystawiała także kolejne dokumenty, które świadczą o prowadzeniu przez nią działalności. Fakt istnienia tej spółki potwierdzały także zeznania świadków M.S., E.G., H.B. Na koniec raz jeszcze zarzuciła organom podatkowym przewlekłe, niezgodne z art. 64 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej prowadzenie postępowania kontrolnego, wybiórcze traktowanie dowodów w celu wykazania z góry przyjętej tezy mającej uzasadnić kontrolę trwającą dwa lata. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie nie zgadzając się ze zgłoszonymi w niej zarzutami. Przede wszystkim nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, bowiem skarżąca aż do wydania decyzji ostatecznej mogła w trakcie postępowania odwoławczego nie tylko skorzystać z możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, ale i złożyć nowe wnioski dowodowe. Zaś dowody włączone do sprawy postanowieniem z [...] r. były stronie znane, gdyż dołączyła je do odwołania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów powtórzył argumentację przytoczona już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Raz jeszcze zaakcentował, ze postępowanie kontrolne zostało zakończone w terminach wskazanych w wydanych w sprawie postanowieniach, nie złamano w tym zakresie prawa. Zasadnie również sprostowano postanowieniem oczywisty błąd zawarty w zaskarżonej decyzji polegający na wadliwym opisaniu wysokości zobowiązania ustalonego prawidłowo w decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z przyczyn innych, niż podniesione w skardze. Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę wykonywania administracji publicznej, a więc i działań organów administracji publicznej, w tym organów podatkowych, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Dlatego Sąd może dokonać kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem, a nie przy zastosowaniu innych kryteriów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej. Ponadto w trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – których istotne naruszenie zarzuca skarżąca w skardze. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Dalej zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 czerwca 2007 r., sygn. akt I FSK 906/06 ( nie publ.), orzekła iż w sytuacji gdy organ podatkowy kontroluje prawidłowość rozliczenia podatku za więcej niż jeden z okresów rozliczeniowych nie ma podstaw, aby decyzja w sprawie prawidłowości rozliczenia się z tego podatku przez podatnika za miesiąc późniejszy uzależniona była od wcześniejszego doręczenia decyzji za okres poprzedni, gdy rozliczenie tego okresu rzutuje na rozliczenie okresu następnego. Jeżeli bowiem doręczenie decyzji za obydwa te okresy następuje w tym samym momencie, nie ma podstaw do twierdzenia, że nastąpiło uchybienie przepisu art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług. Wydając bowiem decyzję za okres późniejszy organ podatkowy ma w pełni prawo uwzględniać swoje ustalenia z postępowania odnoszącego się do okresu poprzedniego, a artykulacja tych ustaleń następuje w formie decyzji doręczonych w tym samym momencie. W tym samym zatem czasie podważone zostają deklaracje podatkowe stanowiące efekty samoobliczenia podatku za te okresy. Z wykładni art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług dokonywanej przy uwzględnieniu przepisu art. 212 ustawy Ordynacja podatkowa w żadnym wypadku nie wynika, aby w sytuacji, gdy organ podatkowy kwestionuje deklaracje podatkowe za dwa okresy rozliczeniowe, kiedy rozliczenie okresu poprzedniego rzutuje na okres następny, decyzja odnosząca się do okresu wcześniejszego musiała być doręczona przed decyzją dotyczącą okresu następnego. Wystarczającym jest, gdy decyzje te doręczone zostaną w tym samym czasie, gdyż w tym momencie rozstrzygnięcia zawarte w doręczonych decyzjach obalają domniemanie prawidłowości rozliczeń wynikających z deklaracji podatkowych za te okresy. Tym samym brak podstaw do twierdzenia, że wydanie decyzji za miesiąc późniejszy opiera się na decyzji za miesiąc wcześniejszy nie wprowadzonej do obrotu prawnego. Decyzja ta wydana jest w oparciu o ustalenia faktyczne odnoszące się do obydwu okresów rozliczeniowych, bowiem określenie wielkości różnicy podatku, o której mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy, stanowi element stanu faktycznego dotyczący tego okresu, jak również stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia za okres następny. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie elementem stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy nie są, jak wynikałoby z treści zarzutów skargi, fakty i dowody, które legły u podstaw wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres wcześniejszy, lecz wynik postępowania dotyczącego tego okresu zawarty w decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Powtórna ocena faktów i dowodów – bezpośrednio nie związanych z przedmiotem nowej sprawy - dokonywana w postępowaniu podatkowym dotyczącym kolejnego okresu obliczeniowego oznaczałaby wykroczenie poza granice sprawy i niejako ponowne orzekanie w sprawie rozstrzygniętej istniejącą już w obrocie prawnym decyzją dotyczącą wcześniejszego okresu. Stąd też nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 127, art. 187, art. 191, a także art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie było przeszkód do równoległego prowadzenia postępowań podatkowych dotyczących kolejnych okresów rozliczeniowych i uwzględniania wydanych w tym samym czasie decyzji podatkowych dotyczących okresów wcześniejszych w sprawach dotyczących okresów późniejszych. Następstwem obowiązującej w podatku od towarów i usług zasady samoobliczenia były postanowienia art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, mającej zastosowanie do stanów faktycznych z [...] r., stanowiącego, iż zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu różnicy podatku naliczonego lub różnicy podatku przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określił je w innej wysokości. Oznacza to, że dopóki zobowiązanie to nie zostanie określone w innej wysokości wiążąca jest kwota wynikająca z deklaracji VAT-7. W momencie wydawania zaskarżonej decyzji deklaracja VAT-7 skarżącej dotycząca [...] r. została zakwestionowana, a organ podatkowy I instancji określił jej zobowiązanie w decyzji z [...] r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...]. Wynikająca pierwotnie z deklaracji kwota nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres w kwocie [...] zł., została niejako wyzerowana, a Spółce określono wysokość wymagalnego zobowiązania podatkowego. Nie kwestionując prawidłowości wykazanych w deklaracji VAT 7 za [...] r. kwot podatku należnego i naliczonego za ten miesiąc - uchybień w tym zakresie nie dopatrzono się w czasie kontroli podatkowej, zatem nie zachodziła potrzeba prowadzenia w tym zakresie rozbudowanego postępowania dowodowego – organ podatkowy, w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku, zasadnie dokonał korekty rozliczenia podatku VAT za sporny miesiąc, nie uwzględniając w tym rozliczeniu kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres za [...] r. Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/GL 928/10 uchylił decyzję organu odwoławczego dotyczącą podatku od towarów i usług za [...] r. zmianie uległ stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, zaistniały podstawu do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż zaskaróżna decyzja bazowła na decyzji podatkowej dotyczacerj wcześniejszego okresu rozliczeniowego, następnie uchylonej wspomnianym wyrokiem. Dlatego na podstawie 145 § 1 pkt 1b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję, a w oparciu o art. 152 i art. 200 ostatnio powołanej ustawy wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji i zasądzono na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.